Hansel ve Gretel

Üç gün yürümüşler. Böğürtlen yemişler, ağaç altlarında uyumuşlar ve hangi yöne gittiklerini gitgide daha az bilir olmuşlar. Üçüncü gün bir dalda kar beyazı bir kuş görmüşler; öyle güzel ötüyormuş ki durmuşlar. Kuş havalanıp ağır ağır uçmuş, onlar da ardından gitmiş — ta ki içinde bir ev duran bir açıklığa varana kadar.

Ev ekmektenmiş, damı zencefilli çörekten, pencereleri açık renk şekerdenmiş. Çocuklar bir an bile düşünmemiş. Hansel damdan bir parça koparmış, Gretel bir camı çıkarıp kemirmeye başlamış. O sırada içeriden incecik bir ses gelmiş: — Kemir kemir, kemiren kim, evimi yiyen kim? — Rüzgârdır, demiş çocuklar ve yemeyi sürdürmüş.

Kapı açılmış ve bir değneğe dayanarak çok yaşlı bir kadın çıkmış. Çocuklar korkmuş, ama kadın yumuşacık başını sallamış. — Zavallıcıklar, demiş. Girin, size bir şey olmaz. Süt, şekerli krep, elma ve ceviz vermiş. Sonra iki temiz yatak. Çocuklar cennette olduklarını düşünerek uyumuşlar.

Ama yaşlı kadın bir cadıymış. Gözleri kırmızıymış ve az görürmüş, buna karşılık burnu bir hayvanınki gibiymiş, çocuğu uzaktan alırmış. Sabah Hansel'i parmaklıklı bir kilere kapatmış, Gretel'i de tekmeyle uyandırmış. — Kalk ve yemek pişir. Kardeşin semirecek.

Cadı her gün parmaklığa gelir ve semirip semirmediğini anlamak için Hansel'e parmağını uzattırırmış. Hansel de köşede bulduğu bir kemiği uzatırmış. Cadı onu yoklar ve bunca yemeğe rağmen oğlanın hâlâ bu kadar zayıf olmasına şaşarmış — çünkü gerçekten çok az görüyormuş.

Dört hafta sonra sabrı tükenmiş. — Zayıf da olsa şişman da olsa yarın onu fırına veriyorum, demiş. Gretel, fırını yak. Sabah kıza içeri girip yeterince ısınıp ısınmadığına bakmasını buyurmuş. — Nasıl yapılır bilmiyorum, demiş Gretel. Sen göster. — Aptal kaz, diye homurdanmış cadı ve başını fırına sokmuş.

İşte o anda Gretel onu var gücüyle itmiş, demir kapağı çarpmış ve sürgüyü sürmüş. Sonra kilere koşup parmaklığı açmış. — Hansel, özgürüz! Birbirlerinin boynuna atılmış ve bütün evde zıplamışlar. Duvar diplerindeki sandıklarda da inciler ve değerli taşlar bulmuşlar — o kadar çok ki Hansel ceplerini, Gretel önlüğünü doldurmuş.

Bütün gün dönmüşler; sonunda üstünde köprü olmayan büyük bir suya varmışlar. Onları beyaz bir ördek geçirmiş, ağır olmasın diye birer birer. Suyun ötesinde orman tanıdık görünmeye başlamış, sonra da kendi kulübelerini ve kapıdaki babalarını görmüşler. Üvey anne artık o evde yokmuş. Baba, çocukları ormanda bıraktığından beri tek bir gece uyumamış. Hansel'in cebindeki inciler ise bir daha hiç ekmeksiz kalmamalarına yetmiş.