Leo ile Mia'nın Dileği

Güneşli, kocaman bir ormanda ağaçların dalları göğe uzanır, çiçekler mis gibi kokardı. Bu ormanda iki arkadaş yaşardı: aslan yavrusu Leo ile minicik fare Mia. Leo kocamandı, Mia ise onun patisi kadardı. Ama ikisi hiç ayrılmazdı. Birlikte oynar, birlikte gezerlerdi.

Leo ile Mia ormanda gezmeyi çok severdi. Zorda kalan kim varsa hemen yardıma koşarlardı. Kirpinin elmalarını taşır, yolunu kaybeden tavşana evini gösterirlerdi. Ormandaki hayvanlar bir gölden söz ederdi: Işıltılı Göl. İyi hayvanların dileklerini yerine getiriyormuş! Bir sabah, güneş daha yeni doğmuşken, Leo ile Mia yola koyuldu. Öyle sevinçliydiler ki koşa koşa gittiler. Mia ne dileyeceğini düşünüp duruyordu. Belki kocaman bir peynir? Leo ise henüz karar verememişti.

Patikada giderken tanıdık biriyle karşılaştılar: bilge kaplumbağa Olivia. “Merhaba Leo, merhaba Mia!” dedi Olivia. “Sizi gördüğüme çok sevindim. Böyle nereye?”

Mia yerinde zıp zıp zıpladı. “Işıltılı Göl'e gidiyoruz!” diye cıyakladı. “Dilekleri gerçekleştiriyormuş!”

Olivia ağır ağır gülümsedi, sanki bir sır biliyordu. “Doğru,” dedi yavaşça. “Ama göl yalnızca iyi olanlara, iyilik dileyenlere yardım eder.” “Kötü bir şey dilemeyeceğiz, söz!” dedi Leo ile Mia. Sonra el sallayıp yollarına devam ettiler.

Sonunda güneşli bir açıklığa çıktılar. İşte Işıltılı Göl karşılarındaydı! Suyu güneşte pırıl pırıl parlıyor, içinde rengârenk balıklar yüzüyordu. Leo ile Mia olduğu yerde donup kaldı.

Birden kıyıdan telaşlı bir cıvıltı geldi. Leo ile Mia hemen döndü. Ağaçların gölgesinde minik bir kuş oturuyordu. Bir kanadı incinmişti, uçamıyordu. İkisi de çok üzüldü.

Minik kuş ağlıyor, tir tir titriyordu. Leo usulca eğildi: “Korkma, sana yardım edeceğiz.” Kuş hıçkırarak cıvıldadı: “Benim adım Cik.”