Işıldayan Göl

Dalları güneşe doğru uzanan, havası çiçek kokan büyük ve rengârenk bir ormanda, birbirinden hiç ayrılmayan iki dost yaşarmış: aslan yavrusu Leo ile küçük fare Mia. Biri kocaman, öteki minicikmiş, ama bu hiçbir zaman önemli olmamış. Hep yan yana yürür, en güzel maceraları birlikte yaşarlarmış.

Birlikte ormanı keşfeder, oyunlar oynar ve öteki hayvanlara yardım ederlermiş, çünkü gerçek dostluğun birbirine destek olmak ve birbirini kollamak demek olduğunu bilirlermiş. Bir sabah, güneş dünyaya ilk altın ışıklarını armağan ederken, Leo ile Mia eski bir hayallerini gerçekleştirmeye karar vermişler: efsanelere göre büyülü bir gücü olan Işıldayan Göl’ü görmeye. Söylenenlere göre gölün suları bir dileği gerçekleştirebilirmiş, ama yalnızca dileyenin kalbi iyilikle doluysa. İki dost, heyecanla yola koyulmuş.

Orman patikalarında yürürlerken bilge kaplumbağa Olivia’yla karşılaşmışlar. “Merhaba Leo, merhaba Mia! Sizi görmek ne güzel,” demiş dostça. “Nereye böyle?”

“Işıldayan Göl’e gidiyoruz!” diye ciyaklamış Mia, heyecandan zıplayarak. “Sularının dilekleri gerçekleştirdiğini söylediler!”

Olivia, bir sır saklıyormuş gibi gülümsemiş. “Doğru. Ama unutmayın: göl büyüsünü yalnızca kalbi temiz, niyeti iyi olanlara gösterir.” Leo ile Mia bu gücü akıllıca kullanacaklarına söz verip yollarına devam etmişler.

Sonunda bir açıklığa çıkmışlar ve işte önlerinde Işıldayan Göl uzanıyormuş. Güzelliği karşısında büyülenmişler. Su, güneşin altında elmaslar gibi parıldıyor, rengârenk balıklar yüzeyin hemen altında mutlu mutlu yüzüyormuş. İki dostun soluğu kesilmiş.

Ama birden korkulu bir çığlık sessizliği bozmuş. Tam kıyının kenarında, ağaçların gölgesinde, Pip adında küçük bir kuş oturuyormuş. Kanadını incitmiş ve uçamıyormuş.

Gözleri yaşlarla dolmuş, minik bedeni titriyormuş. “Korkma Pip,” demiş Leo usulca. “Sana biz yardım edeceğiz.”