Kurbağa Prens

Prensesin altın bir topu varmış ve bu, sahip olduğu her şeyin içinde en sevdiğiymiş. Büyük değilmiş, tam bir avuca sığarmış; güneşte duvara küçük aydınlık lekeler düşürürmüş. Prenses onu havaya atıp yakalarmış ve bunu hiç sıkılmadan saatlerce yapabilirmiş.

En çok sarayın arkasındaki gölgede, eski kuyunun yanında oynamayı severmiş. Kuyu derinmiş, içindeki su karanlıkmış; eğilip bakınca dibi görünmezmiş, yalnızca insanın kendisi görünürmüş.

Sıcak bir öğleden sonra, bahçe sessizken ve ondan başka kimse yokken topu fazla yükseğe atmış. Top daha havadayken kendi duruşunun bozulduğunu fark etmiş. Yakalayamamış. Top kuyunun bileziğine çarpmış, bir kez yana sekmiş, sonra yalnızca bir su sesi duyulmuş ve başka hiçbir şey.

Prenses kenara eğilip aşağı bakmış, ama orada yalnızca karanlık suyun üstünde kendi yüzü varmış. Kuyunun yanındaki otların üstüne oturup ağlamış. Yüksek sesle değil; kimsenin bakmadığı ve artık yapılacak hiçbir şey olmadığının tam olarak bilindiği zamanlarda ağlandığı gibi.

— Neden böyle ağlıyorsun? demiş bir ses. Kuyunun bileziğinde bir kurbağa oturuyormuş; şişman, ıslak, gözleri iki küçük koyu düğme gibi. Prenses, bir kurbağanın konuşmasına şaşıracak kadar bile neşeli değilmiş.

— Altın topum oraya düştü, demiş, başını çevirmeden. En dipte, karanlık suda; oraya kimse ulaşamaz. Ne öyle bir sırık var ne öyle bir ip.

— Ben ulaşırım, demiş kurbağa. Ama onu bedavaya çıkarmam. Altınını da istemem, incini de. Arkadaşın olmama izin verilmesini isterim: yanında oturmayı, tabağından yemeyi ve odanda uyumayı.