Pamuk Prenses

8-10 dakika okuma
16 sayfa

Pamuk Prenses — Grimm Kardeşler'in masalı, çocuklara sesli okumak için. Ayna hep doğruyu söyler, yedi cüce kapıyı kimseye açma der.

Kış varmış, kar yere kuş tüyü gibi yağarmış; kraliçe abanoz çerçeveli pencerenin önünde oturmuş dikiş dikermiş. Parmağını iğneye batırmış ve kara üç damla kan düşmüş. — Keşke bir kızım olsa, diye geçirmiş içinden: şu kar gibi beyaz, şu kan gibi kırmızı dudaklı, şu çerçeve gibi siyah saçlı. Öyle de olmuş. Kraliçe ise az sonra ölmüş.

Kral bir yıl sonra yeniden evlenmiş. Yeni kraliçe güzelmiş, ama kendisinden güzel birinin olmasına dayanamazmış. Bir aynası varmış, her sabah ona sorarmış: — Ayna ayna, söyle bana: bu dünyada en güzel kim? Ayna da hep aynı şeyi söylermiş: — Sensin, kraliçem. Günün iyi geçmesi için ona bu yetermiş.

Prenses büyümüş. Yedi yaşına gelmiş, sonra on, sonra on dört; her yıl biraz daha güzelleşmiş, ama bunu kendisi hiç düşünmezmiş. Derken bir sabah ayna başka türlü cevap vermiş: — Sen güzelsin, kraliçem. Ama Pamuk Prenses senden güzel. Kraliçenin önce rengi atmış. Sonra yüzü yeşermiş. Sonra da düşünmeye başlamış.

Avcıyı çağırmış. — Kızı ormana götür, demiş. Ve bir daha gözüme görünmesin. Avcı Pamuk Prenses'i alıp yola çıkmış. Ama ağaçların arasında durduklarında kız ona hiç korkmadan, dosdoğru güvenerek bakınca elini kaldıramamış. — Kaç, demiş. Kaç ve arkana bakma.

Pamuk Prenses bütün gün koşmuş. Dallar eteğine takılmış, kökler ayağına dolaşmış, her gölge bekleyen bir şeye benzemiş. Akşam, bir adım daha atacak hali kalmadığında, ağaçların arasında bir ışık görmüş. Orada küçücük bir ev varmış.

Evde her şey küçükmüş: masada yedi tabak, yedi bardak, duvar dibinde yedi yatak. Pamuk Prenses öyle açmış ki kimsenin payı eksilmesin diye her tabaktan azıcık almış, her bardaktan bir yudum içmiş. Sonra yatakları denemiş — biri kısa gelmiş, biri sert — yedincisi tam olmuş. Ve uyuyakalmış.

Akşam ev sahipleri dönmüş: bütün gün dağda altın ve gümüş kazan yedi cüce. Lambalarını yakmışlar ve birinin geldiğini hemen anlamışlar. — Kim oturdu benim sandalyeme? — Kim yedi benim tabağımdan? Yedincisi ise yatağına gidip bakmış ve uyandırmamak için fısıldayarak seslenmiş: — Hepiniz buraya gelin.

Sabah Pamuk Prenses onlara her şeyi anlatmış. — Bizde kal, demiş cüceler. Sen yemek yapar, ortalığı toplarsın; biz de sana göz kulak oluruz. Yalnız bir şeye dikkat et: kimseye kapıyı açma. Ne kadar tatlı dille isterse istesin, kimseye.

Bu sırada kraliçe aynasının önüne geçmiş. — Ayna ayna, söyle bana: bu dünyada en güzel kim? — Sen güzelsin, kraliçem. Ama yedi dağın ardında, yedi cücenin evinde Pamuk Prenses senden güzel. Kraliçe aynanın hiç yalan söylemediğini biliyormuş. Yaşlı bir satıcı kılığına girip dağları aşmış.

— Kurdele, kordon, güzel şeyler! diye seslenmiş pencerenin altından. Pamuk Prenses eğilip bakmış. Kordonlar gerçekten güzelmiş, yaşlı kadın da hiç tehlikeli görünmüyormuş. — Dur, elbiseni bağlayayım, demiş satıcı ve öyle sıkı bağlamış ki prensesin nefesi kesilmiş, ölü gibi yere yığılmış. Akşam cüceler kordonu kesmiş, Pamuk Prenses yeniden soluk almış.

Kraliçe aynaya bir kez daha sormuş ve yine aynı cevabı almış. Bu sefer başka bir kılıkta gelip bir tarak getirmiş. Sonra üçüncü kez, köylü kadın olarak gelmiş ve bir elma getirmiş — bir yanı öyle kırmızıymış ki insan ona sakin sakin bakamıyormuş. — Korkuyorum, demiş Pamuk Prenses. Almamam gerek. — O zaman ikiye bölelim, demiş kadın. Beyaz yarısını ben yerim, kırmızısını sen.

Zehir yalnızca kırmızı yarıdaymış. Pamuk Prenses bir ısırık almış ve eşiğe yığılmış. Bu kez cüceler ne kordon bulmuş ne tarak. Aramışlar, saçlarını çözmüşler, yüzünü soğuk suyla yıkamışlar — hiçbiri işe yaramamış. Üç gün başında oturmuşlar.

Onu karanlık toprağa gömmeye elleri varmamış. Her yandan görünsün diye camdan bir tabut yapmışlar, üstüne altın harflerle prenses olduğunu yazmışlar ve dağın tepesine koymuşlar. Yanında hep biri nöbet tutarmış. Kuşlar da gelirmiş: önce baykuş, sonra karga, en sonunda bir güvercin.

Uzun süre öylece yatmış ve uyuyor gibi görünmüş. Derken bir gün o dağa, yolunu kaybetmiş bir prens gelmiş. Tabutu görmüş ve yanından ayrılamamış. — Onu bana verin, diye yalvarmış cücelere. Dünyanın en değerli şeyi gibi koruyacağım. Öyle çok yalvarmış ki sonunda razı olmuşlar.

Hizmetliler cam tabutu kaldırıp aşağı taşımışlar. Ama taşlarda tökezlemişler, tabut sarsılmış — ve zehirli elma parçası Pamuk Prenses'in boğazından düşmüş. Gözlerini açmış, kapağı kaldırmış ve doğrulup oturmuş. — Ben neredeyim? diye sormuş. — Benim yanımda, demiş prens.

Düğüne ülkedeki herkes çağrılmış. Davetiye kraliçeye de gitmiş. Bildiği en güzel elbiseyi giyip aynanın karşısına geçmiş ve son kez sormuş. — Sen güzelsin, kraliçem, demiş ayna. Ama genç gelin senden güzel. Kraliçe o düğüne gitmemiş. Boş sarayda aynasıyla baş başa kalmış — bütün cezası buymuş, çünkü başka hiçbir şeyi zaten hiç olmamış.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Metnin kaynağı: Masalın konusu kamu malıdır (Grimm Kardeşler, 1812). Metin Marytale için yeniden yazılmıştır — başka bir çevirinin aktarımı değildir.

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Pamuk Prenses

Daha çok masal