Dur Bir Bak, Oscar!

9-11 dakika okuma
21 sayfa
8+

Ormanın en hızlı tavşanı Oscar, koşarken hep gümüş saatine bakar, ne kadar hızlı koştuğunu görür. Bir bahar sabahı saati kaybolunca telaşla koşar durur. Sonunda yorulup yaşlı bir meşenin altına oturduğunda yanına yaşlı ayı Gerald gelir ve Oscar durup etrafına bakmayı, ormanın ne kadar güzel olduğunu görmeyi öğrenir.

Bir zamanlar, ağaçların bulutlara değdiği kocaman bir orman vardı. Ormanda şırıl şırıl dereler akardı. Bu ormanda Oscar adında küçük, gri bir tavşan yaşardı.

Oscar ormanın en hızlı hayvanıydı. Yaşlı meşelerin, pofuduk köknarların arasından kıvrılan patikada öyle hızlı koşardı ki ondan geriye yalnızca gri, tüylü bir top görünürdü. Arkasından hafif bir rüzgâr eserdi. Ormandaki hayvanlar şaşkın şaşkın ona bakardı. Oscar ise koşmaya bayılırdı!

Oscar'ın en sevdiği şey gümüş bir cep saatiydi. Saati hep cebinde taşırdı. Koşarken ona bakar, ne kadar hızlı koştuğunu görürdü. Bu saati dünyalar kadar severdi.

Bir bahar sabahı güneş yaprakların arasından yeni yeni süzülüyordu. Orman altın gibi parlıyordu. Oscar sıcacık yuvasından hop diye fırladı. Bacakları kıpır kıpırdı. Hemen koşmak istiyordu!

Oscar şöyle bir gerindi, birkaç kez zıpladı. Sonra patisini cebine soktu… ve olduğu yerde kaldı. Cebi bomboştu! Kulakları dikildi, gözleri kocaman açıldı. “Saatim! Saatim nerede? Nereye gitti benim saatim?” diye bağırdı.

Oscar cebini bir daha yokladı. Boş. Çimenleri kokladı, yaprakların altına baktı. Saat yoktu. “Herhalde dün koşarken düşürdüm” diye düşündü. Hemen dünkü patikaya koştu. Bir yandan koşuyor, bir yandan da gözünü yerden ayırmıyordu.

Böğürtlen çalılarının altına baktı. Ağaçların arkasına baktı. Soğuk dereye bile daldı! Ama saat hiçbir yerde yoktu.

Oscar gittikçe daha çok telaşlandı. Gözünün gördüğü yere doğru koştu da koştu. Öyle hızlıydı ki etrafındaki orman rengârenk lekelere dönüştü. Ötüşen kuşları duymadı. Çiçekleri, yaprakları görmedi bile.

Sonunda yaşlı bir meşenin dibine oturdu. Çok yorulmuştu. Patileri titriyor, kalbi küt küt atıyordu. Saati olmadan kendini küçücük hissetti. Tıpkı yuvadan düşmüş bir kuş yavrusu gibi.

Derken Oscar ağır ayak sesleri duydu. Güm… güm… Meşeye doğru kocaman, kahverengi bir ayı geliyordu. Bu, yaşlı ayı Gerald'dı. Ormanda herkes onu tanır, sayar, severdi. Gerald yavaş yavaş yürüyordu. Gözlerinde tatlı bir bakış vardı. Onun yanında herkes hemen sakinleşirdi.

Gerald, Oscar'ın yanına eğildi. “Ne oldu, küçük dostum?” diye sordu kalın, sakin sesiyle. Oscar başını kaldırıp ona üzgün üzgün baktı. “Saatim kayboldu, Gerald! Her yere baktım, yok! Artık ne kadar hızlı koştuğumu bilemeyeceğim. Ah, ne kötü!”

“Peki, her seferinde ne kadar hızlı koştuğunu bilmek o kadar önemli mi?” diye sordu Gerald tatlı tatlı. Patisiyle çevreyi gösterdi. “Bir etrafına bak. Ne görüyorsun?” Oscar sabahtan beri ilk kez etrafına baktı… ve kıpırdamadan kaldı.

Güneş ışıkları yaprakların arasından süzülüyordu. Kelebekler çiçeklerin üstünde dönüp duruyordu. Hafif bir rüzgâr otları sallıyordu. Kuşlar öyle güzel ötüyordu ki dinlemeye doyulmuyordu. Oscar'la Gerald yan yana durup baktılar.

“Ne güzel…” diye fısıldadı Oscar. Yüzü ışıl ışıl parlıyordu, içi sevinçle dolmuştu. “Kelebekler, güneş, kuşlar… Ben bunları neden daha önce hiç görmedim?” Gerald başını salladı, gülümsedi. “Hep bir yerlere koşup durursan etrafında ne olduğunu göremezsin” dedi. “Arada bir durup bakmak lazım.”

Oscar bir süre sessizce oturdu. Kelebeklere, otlara, ağaçlara baktı. Gerald haklıydı. Oscar koşmaya öyle dalmıştı ki ormanın ne güzel olduğunu hiç fark etmemişti.

“Galiba saatim olmasa da olur” dedi Oscar usulca. Gerald kocaman patisini yavaşça onun sırtına koydu. “Unutma, Oscar” dedi. “Oturup etrafına bakmak da koşmak kadar güzeldir.”

Gerald'ın sözleri Oscar'a çok iyi geldi. O telaşlı sabahtan sonra nihayet rahatladı. Yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı. Koşmayı hâlâ çok seviyordu. Ama artık biliyordu: Bazen acele etmemek de iyiydi.

“Teşekkür ederim, Gerald!” dedi Oscar. Sonra en sevdiği küçük yoncalı açıklığa doğru yavaş yavaş yürüdü. Yumuşak otlar patilerini gıdıklıyordu. Çiçekler mis gibi kokuyordu. Kuşlar cıvıl cıvıl ötüyordu.

Birden çimenlerin arasında bir şey parladı. Oscar nefesini tuttu, eğilip yaklaştı. Yeşil otların içinde, çiy damlalarının arasında… gümüş saati duruyordu! Oscar gözlerine inanamadı.

Oscar saati aldı, sevinçle gülümsedi. Akrebine, yelkovanına uzun uzun baktı. Eskiden olsa saati cebine atıp hemen koşmaya başlardı. Bu sefer öyle yapmadı. Saati yavaşça cebine koydu, yumuşacık otların üstüne oturdu. “Artık acele etmesem de olur” dedi kendi kendine.

Oscar hâlâ ormanın en hızlı tavşanıydı. Patikalarda rüzgâr gibi koşardı. Ama artık sık sık durur, yumuşak otlara otururdu. Kuşları dinler, kelebekleri seyrederdi. Sonra da hop! Yine koşmaya başlardı.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar