Muffin ve Parlayan Bambu

6-8 dakika okuma
16 sayfa
5+

Meraklı küçük panda Muffin, ormanda usul usul parlayan bir bambu bulur ve ona dokununca görünmez olur. Bir süre kimseye görünmeden öbür hayvanları izler, ama zamanla tek başına çok yalnız kalır. Sonunda bambuyu bırakıp arkadaşlarına döner, çünkü gördüklerini anlatacak birinin olması çok daha güzeldir.

Sık bir bambu ormanının ta içinde Muffin adında küçük bir panda yaşardı. Neşeliydi, meraklıydı. Ağaçların arasında dolaşıp ilginç şeyler aramaya bayılırdı.

Muffin en çok da öbür hayvanları merak ederdi. Kimi kulak kulağa fısıldaşırdı, kimi de inine ya da yuvasına kaçıverirdi. Muffin uzaktan bakar, “Acaba orada ne yapıyorlar?” diye düşünürdü.

Bir gün Muffin, daha önce hiç girmediği küçük bir patikaya saptı. Orada bir bambu duruyordu, ama nasıl bir bambu! Usul usul parlıyordu. Muffin'in kahvaltıda kıtır kıtır yediği bambulara hiç benzemiyordu.

Muffin dayanamadı. Patisini uzatıp bambuya yavaşça dokundu. Ve birden… Muffin ortadan kayboldu!

Muffin başını eğip patilerine baktı. Ama patileri görünmüyordu! Önce ağzı açık kaldı. Sonra sevinçten havaya zıpladı. “İnanılmaz! Artık ormanda dolaşabilirim, kimse beni görmez!” diye düşündü.

Muffin parlayan bambuyu yanına aldı. Ağaçların arasında sessizce dolaştı, yuvalara göz attı.

Muffin her sabah bambuyu yanına alırdı. Bambu yanındayken kimse onu göremezdi. Sincapların palamut gömdüğünü izlerdi. Kuşların kuytu köşelerde yuva ördüğünü, tilkilerin çalılıkların içinde in kazdığını görürdü. Her gün yeni bir sır öğrenir, buna çok sevinirdi.

Ama bir süre sonra Muffin'in sevinci azaldı. Bambu yanındayken arkadaşları da onu göremiyordu. Muffin hep yalnızdı. Birlikte oynayacak, gördüklerini anlatacak kimsesi yoktu. Arkadaşlarını çok özledi.

Bir akşam Muffin ormanın kenarında tek başına oturuyordu. Gökyüzü kıpkırmızıydı. Az ötede en iyi arkadaşları vardı. Geyik, tavşan ve kuş yan yana oturmuş, batan güneşe bakıyorlardı.

Arkadaşları kahkahalarla gülüyor, birbirlerine hikâyeler anlatıyordu. Birlikte öyle eğleniyorlardı ki! Muffin kenardan onlara baktı. Başını önüne eğdi. Çok üzüldü. “Ben ne çok şey gördüm,” diye düşündü. “Ama kime anlatacağım ki?”

Muffin yanında parlayan bambuya baktı. Ve o zaman anladı. Görünmez olup tek başına dolaşmak hiç eğlenceli değildi. Arkadaşlarının yanında olmak çok daha güzeldi. Muffin bu bambuyu bir daha kullanmamaya karar verdi.

Muffin bambuyu yavaşça yere bıraktı. Hop! Patileri yine görünüyordu. Gülümseyerek “Geri döndüm,” diye fısıldadı.

Arkadaşları Muffin'i görür görmez sevinçle zıpladılar. Hep birlikte ona el salladılar, “Buraya gel!” der gibi. Muffin var gücüyle onlara koştu, tombul göbeği hoplaya hoplaya.

Geyik sevinçle, “Muffin! Ne iyi ettin de geldin!” dedi. “Biz de hikâye anlatıyoruz. Sen de bize bir tane anlatır mısın?” Muffin'in gözleri parladı. “Hem de ne çok hikâyem var!” dedi. Görünmez olmanın ne tuhaf olduğunu, ormanda ne güzel şeyler gördüğünü anlattı. Bu kez yanında arkadaşları vardı.

Muffin yine ormanda gezmeye bayılırdı. Ama sihirli bambuya artık hiç ihtiyacı yoktu.

Her akşam koşa koşa arkadaşlarının yanına giderdi. “Bugün ne gördüm, biliyor musunuz?” diye başlardı.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar