Işıldayan Bambu

6-8 dakika okuma
16 sayfa

Fısıldayan bir bambu ormanının tam ortasında, gizemleri çözmeye bayılan meraklı küçük bir panda yaşar: Muffin. Bir gün onu görünmez kılabilen bir bambu bulur ve önünde koskoca bir sırlar dünyası açılır. Ama Muffin yavaş yavaş öğrenir ki en güzel keşifler paylaşılabilenlerdir — ve sevdiğin dostların seni görmesi başlı başına bir sihirdir.

Sık bir bambu ormanının tam kalbinde, meraklı ve neşeli küçük bir panda yaşardı; adı Muffin’di. Her şeyden çok ormanda dolaşmayı ve her yeşil köşenin ardında yeni bir şey keşfetmeyi severdi.

Ama Muffin’in en çok merak ettiği şey sırlardı — öteki hayvanların sakladığı sırlar. Onları çoğu zaman fısıldaşırken ya da usulca yuvalarına süzülürken yakalar, ah, gizemlerini çözmeyi öyle çok isterdi ki!

Bir gün, gizli bir orman patikasında gezinirken Muffin şaşırtıcı bir bambuya rastladı. Yumuşak, büyülü bir ışıltıyla parlıyordu — kahvaltıda kemirdiği yeşil bambuya hiç mi hiç benzemiyordu. Bu, sırlarla dolu bir ışıkla ışıldıyordu!

Büyülenen Muffin, patisini uzatıp ona usulca dokundu. Ve birden inanılmaz bir şey oldu — Muffin görünmez oluverdi!

Şaşkınlıkla aşağı baktı, ama patileri ortada yoktu. Şaşkınlığı çok geçmeden yerini katıksız bir sevince bıraktı. “İnanılmaz! Artık bütün ormanı keşfedebilirim, hem de kimse beni görmeden!” diye düşündü, kendi kendine sırıtarak.

Ve böylece parmak uçlarında ormana daldı; tüm sakinlerinin sırlarını çözmek için.

Görünmez haldeyken Muffin, sincapların meşe palamutlarını gömüşünü, kuşların gizli oyuklara yuva yapışını ve tilkilerin çalılıkların derinliğinde inlerini kazışını izledi. Gün geçtikçe büyülü bambuyu kullandı, çözdüğü her sırla sevindi.

Ama zamanla içini bir şey kemirmeye başladı ve sevinci yavaş yavaş söndü. Muffin nice harika şey öğrenmişti — ama anlatacak kimsesi yoktu. Sohbetleri, oyunları ve dostlarıyla yaşadığı maceraları özlemişti.

Bir akşam, ormanın kıyısında görünmez ve yapayalnız otururken Muffin, en yakın dostlarını gördü — geyiği, tavşanı ve küçük kuşu — gün batımını izlemek için bir araya toplanmışlardı.

Gülüyor, hikâyeler anlatıyor ve birbirlerinin sohbetinin tadını çıkarıyorlardı. O an Muffin’in yüreğini sessiz bir hüzün sardı. Bir tekini bile paylaşamayacaksa keşiflerinin ne anlamı vardı? Ve hep yalnız yapacaksa ormanı keşfetmenin ne değeri kalırdı?

İşte o an Muffin anladı ki ormana ve dostlarına ait olmak, kimsenin paylaşamayacağı sırlarla saklanmaktan çok daha önemliydi. Ve büyülü bambuyu bir daha asla kullanmamaya karar verdi.

Muffin ışıldayan bambuyu yere bırakır bırakmaz yeniden görünür oldu. “Geri döndüm,” diye fısıldadı mutlu bir gülümsemeyle.

Dostları Muffin’i görünce sevinçten zıpladılar ve el sallayıp onu yanlarına çağırdılar. Muffin güle güle onlara doğru koştu, yüreği mutlulukla dolup taşıyordu.

“İyi ki geldin, Muffin,” dedi geyik. “Tam da hikâye anlatacaktık. Sen de kendi hikâyelerinden birini anlatır mısın?” Muffin her zamankinden geniş gülümsedi. “Ah, bende bir sürü var!” dedi ve harika maceralarını anlatmaya başladı — bu kez dostları yanında olduğu için her zamankinden mutluydu.

O günden sonra Muffin ormanı keşfetmeyi sürdürdü, büyülü bambuya bir daha hiç ihtiyaç duymadan.

Ve Muffin mutlu yaşadı; çünkü artık biliyordu ki en değerli keşifler, dostlarla paylaşılabilenlerdir.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Işıldayan Bambu

Daha çok masal