Huzuru Bekleyen Saat

Şehrin kıyısında, küçük ama sımsıcak bir evde, büyük ve birbirine çok bağlı bir aile yaşarmış.

Burada her zaman neşeli kahkahalar çınlar, taze hamur işi kokusu yayılır, pencereler gece geç saatlere dek sıcacık bir ışıkla parlardı. Herkes birlikte vakit geçirmeye bayılırdı ama büyük ailelerde sık sık olduğu gibi, ufak tefek tartışmalar da eksik olmazdı. Kimi zaman biri son kurabiyeyi gizlice atıştırır, kimi zaman bulaşığı önce kimin yıkayacağı konusunda anlaşamazlar, arada bir de koltuğun en rahat köşesi için kıyasıya yarışa tutuşurlardı. Ama ne olursa olsun, o evde her zaman sıcaklık, sevgi ve gerçek bir aile birliği hüküm sürerdi.

Bir gün meraklı torunlar Mia ile Tom, dedelerinin atölyesine göz atmaya karar verdiler — gizemle ve eski ahşap kokusuyla sarılı bir yere. İçerisi bambaşka bir huzurla doluydu: raflarda eski saatler sıra sıra dizilmiş, her yana aletler yayılmış, aralarına da minik dişliler ve yaylar darmadağın saçılmıştı.

Ama çocukların dikkatini en çok, oymalı ahşap kasası ve ince altın akrep yelkovanı olan büyük bir duvar saati çekti; sanki çok özel bir şeyi bekliyormuşçasına, kıpırtısız duruyordu.

— Bu saat sıradan bir saat değil, dedi dede, sıcak bir gülümsemeyle atölyeye girerken.

— Sıradan değil mi? diye sordu Mia, kadranı koruyan soğuk cama usulca dokunarak. — Öyle, diye başını salladı dede. Yalnızca evde uyum olduğunda çalışır. Kavgalar başlar başlamaz durur. — Ama bu imkânsız! diye haykırdı Tom. Saatler bizim ne hissettiğimizi bilemez ki! Dede gizemli gizemli gülümsedi. — Kendiniz görün bakalım. Ve başka söz etmeden, torunlarını gizemli buluşlarıyla baş başa bıraktı.

Çocuklar saati dikkatle kurdular; saat hemen düzenli düzenli tik-tak etmeye başladı. Ama onu ilk kimin gördüğü konusunda tartışmaya başlar başlamaz, akrep yelkovan birden duruverdi.