Kar Ana

7-9 dakika okuma
16 sayfa

Kar Ana — Grimm Kardeşler'in masalı, çocuklara sesli okumak için. Kuş tüyü yatak silkelendiğinde yeryüzüne kar yağarmış.

Bir dulun iki kızı varmış: biri kendi kızı, biri üvey. Kendi kızı istediği kadar uyurmuş, üvey kızı ise iplik eğirirmiş. Her akşam taş kuyunun başına oturur ve parmaklarında iplik izleri kalana kadar eğirirmiş; kendi kızı da bu sırada evde uyurmuş.

Bir akşam iğ elinden kaymış ve doğruca kuyuya düşmüş. Kız eğilip bakmış ve aşağıda yalnızca karanlık suyu, onun içinde de kendi yüzünü görmüş — küçücük.

Bunu söylemek için eve gitmiş. Üvey annesi ocağın başından dönmemiş bile. — Düşürdüysen çıkar, demiş. Ve iğsiz dönme. O akşam söylediği bundan ibaretmiş.

Kız kuyuya dönmüş ve kenarına oturmuş. Uzun süre oturmuş. Sonra gözlerini kapatmış ve ellerini bırakmış.

Gözlerini açtığındaysa, yüksek bir göğün altında geniş, yemyeşil bir çayırda yatıyormuş. Güneş parlıyor, otlar kokuyormuş; ne kuyu varmış ne ev — yalnızca her yana uzanan çayır ve bir yere giden bir patika.

Çayırda taştan bir fırın duruyormuş ve içinden sesleniyorlarmış: — Bizi çıkar, çıkar! Çoktan piştik, şimdi yanacağız! Kız durmuş. Ekmekler, gerçekten yardım edecek kimsesi olmayanların seslendiği gibi sesleniyormuş.

Yanda duran tahta küreği almış ve bütün ekmekleri birer birer çıkarmış, soğusunlar diye taşın üstüne dizmiş. Ekmekler susmuş ve öyle güzel kokmuş ki kız ne zamandır yemek yemediğini anlamış.

Yoluna devam etmiş — ilerideyse bir elma ağacı duruyormuş, elmalarla dolu; dalları yere kadar eğilmiş. — Beni silkele, silkele! diye sesleniyormuş ağaç. Ağırım. Kız dalları son elma düşene kadar silkelemiş ve hepsini bir yığın halinde toplamış.

Sonra patika onu, penceresinde iri dişli bir kadının oturduğu bir eve götürmüş. Kız korkmuş ve kaçmak istemiş, ama kadın güler yüzle seslenmiş: — Korkma. Bende kal. Evi gerektiği gibi çekip çevirirsen burada rahat edersin. Ben Kar Ana'yım.

— Ne yapmam gerek? diye sormuş kız. — En önemlisi kuş tüyü yatak. Her sabah tüyler uçuşana kadar onu silkele. Bende tüy uçuştuğunda yerdeki insanlara kar yağar. Kız işe koyulmuş ve yatağı her sabah silkelemiş; kar yağmış, Kar Ana da bir kez olsun kötü bir söz söylememiş.

Böylece zaman geçmiş — kızın sandığından uzun. Doyasıya yemiş, gerektiği kadar uyumuş ve kimse ona bağırmamış. İşte tam bu yüzden bir gün içi daralmış. — Eve gitmek istiyorum, demiş. Niçin, kendim de bilmiyorum. Orada halim daha kötüydü. — Ben niçin olduğunu biliyorum, demiş Kar Ana. Gel, seni geçireyim.

Onu büyük bir kapıya götürmüş. Kapı açılmış ve kız altından geçerken yukarıdan altın yağmış. Altın her yerine yapışmış, elbisesinin her kıvrımına, ve üstünde kalmış. — Bu, yatak için, demiş Kar Ana. Bir de ekmekler ile elma ağacı için. Ve ona iğini vermiş.

Kapı kapanmış ve kız kendi evinin avlusunda, baştan aşağı altın içinde duruyormuş. Çitin üstündeki horoz bağırmış: — Ü-ürü-üü! Altın kızımız döndü! Üvey anne eşiğe fırlamış ve hayatında ilk kez ona gülümsemiş.

Aynı akşam kendi kızını kuyuya yollamış. O da iğe sürecek bir şey olsun diye parmağını dikene batırmış, iği aşağı atmış ve beklemeden kendisi de atlamış.

Çayırda fırının yanından geçmiş ve durmamış, çünkü ellerini kirletmek istememiş. Elma ağacının yanından geçmiş ve bir de kafasına elma düşer demiş. Kar Ana'nın yanında yatağı bir gün silkelemiş, ikinci gün gelişigüzel, üçüncü gün ise sabah hiç kalkmamış.

— Gel, demiş Kar Ana çok geçmeden. Seni geçireyim. Kız kapıya ilk koşmuş. Kapı açılmış — ve yukarıdan zift dökülmüş. Zift ona, kardeşine altının yapıştığı kadar sıkı yapışmış ve hiç çıkmamış. Çitin üstündeki horoz da kendi bildiğini bağırmış, yalnızca başka türlü.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Metnin kaynağı: Halk masalı, kamu malıdır (Grimm Kardeşler, 1812). Metin Marytale için yeniden yazılmıştır — başka bir çevirinin aktarımı değildir.

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Kar Ana

Daha çok masal