Jaś i Małgosia

8-10 min czytania
16 stron

Jaś i Małgosia — bajka do czytania dzieciom. Brat i siostra gubią drogę w lesie i trafiają do domku z piernika, w którym ktoś mieszka.

Na skraju wielkiego lasu mieszkał drwal z żoną i dwojgiem dzieci. Chłopiec miał na imię Jaś, dziewczynka Małgosia. W chacie zawsze było skromnie, ale tej zimy zrobiło się gorzej niż kiedykolwiek: zdrożał chleb i wieczorem na stole nie stawiano już nic.

Pewnej nocy dzieci nie mogły zasnąć z głodu i usłyszały przez ścianę, jak rodzice rozmawiają. — Nie wykarmimy czworga — mówiła macocha. — Zaprowadzimy je jutro w głąb lasu i zostawimy. — Nie zrobię tego — powiedział ojciec. — To wszyscy umrzemy z głodu. Małgosia zaczęła płakać. — Cicho — szepnął Jaś. — Coś wymyślę.

Kiedy w chacie zrobiło się cicho, Jaś wymknął się na podwórko. Świecił księżyc, a białe kamyki przed progiem błyszczały jak srebrne pieniążki. Nazbierał ich pełne kieszenie i wrócił do łóżka. — Śpij spokojnie — powiedział siostrze. — Nie zgubimy się.

Rano wszyscy poszli do lasu. Jaś ciągle się zatrzymywał i oglądał za siebie. — Co ty tam wypatrujesz? — pytał ojciec. — Mojego kotka. Siedzi na dachu i macha mi na pożegnanie. — To nie kotek, to słońce na kominie — mówiła macocha. A Jaś za każdym razem rzucał po cichu jeden kamyk na ścieżkę.

W środku lasu rodzice rozpalili ognisko. — Odpocznijcie tu — powiedzieli. — Idziemy narąbać drewna i zaraz wrócimy. Dzieci siedziały przy ogniu i słuchały, jak gdzieś stuka siekiera. Ale to nie była siekiera. To była gałąź, którą ojciec przywiązał do uschniętego drzewa, żeby uderzała na wietrze. Zasnęły, a kiedy się obudziły, była noc.

Małgosia rozpłakała się w ciemności. — Poczekaj, aż wzejdzie księżyc — powiedział Jaś. A kiedy księżyc wzeszedł, kamyki zaświeciły na ścieżce jeden po drugim, jak sznur paciorków. Dzieci szły całą noc i o świcie zapukały do własnych drzwi.

Minęło trochę czasu i znowu zabrakło chleba. Tym razem macocha zamknęła na noc drzwi na klucz, więc Jaś nie mógł wyjść po kamyki. Rano dostali po kawałku chleba na drogę — i Jaś kruszył swój po cichu w kieszeni, żeby rzucać okruszki na ścieżkę.

Zaprowadzono ich jeszcze głębiej niż poprzednio, w takie miejsce, w którym żadne z nich nigdy nie było. Jaś szedł ostatni i rozsypywał okruszki, ale za nimi, tuż nad ścieżką, leciały ptaki — wróble, sójki i kosy — i zjadały wszystko co do jednego, jeszcze zanim dzieci zdążyły zniknąć za zakrętem.

Szli trzy dni. Jedli jagody, spali pod drzewami i coraz gorzej wiedzieli, w którą stronę idą. Trzeciego dnia zobaczyli na gałęzi śnieżnobiałego ptaka, który śpiewał tak pięknie, że przystanęli. Ptak poderwał się i poleciał wolno, a oni poszli za nim — aż na polanę, na której stał domek.

Domek był z chleba, dach z piernika, a okna z jasnego cukru. Dzieci nie zastanawiały się ani chwili. Jaś odłamał kawałek dachu, Małgosia wypchnęła szybkę i zaczęła ją gryźć. Wtedy ze środka odezwał się cienki głos: — Skrob, skrob, skrobie tu ktoś, kto mi zjada domek mój? — To wiatr — odpowiedziały dzieci i jadły dalej.

Drzwi otworzyły się i wyszła bardzo stara kobieta, opierając się na kuli. Dzieci przestraszyły się, ale ona pokiwała głową łagodnie. — Biedactwa — powiedziała. — Wejdźcie, nic wam się nie stanie. Dostały mleko, naleśniki z cukrem, jabłka i orzechy. Potem dwa czyste łóżeczka. Zasnęły, myśląc, że są w niebie.

Ale stara była wiedźmą. Miała czerwone oczy i widziała słabo, za to węch miała jak zwierzę i wyczuwała dziecko z daleka. Rano zamknęła Jasia w komórce za kratą, a Małgosię obudziła kopnięciem. — Wstawaj i gotuj. Twój brat ma się utuczyć.

Codziennie wiedźma podchodziła do kraty i kazała Jasiowi wystawić palec, żeby sprawdzić, czy już utył. A Jaś wystawiał kostkę, którą znalazł w kącie. Wiedźma macała ją i dziwiła się, że chłopak taki chudy mimo takiego jedzenia — bo widziała naprawdę bardzo słabo.

Po czterech tygodniach straciła cierpliwość. — Chudy czy gruby, jutro go upiekę — powiedziała. — Małgosiu, rozpal w piecu. Rano kazała dziewczynce wleźć do środka i sprawdzić, czy dobrze się nagrzało. — Nie wiem jak — powiedziała Małgosia. — Pokaż mi. — Głupia gęś — mruknęła wiedźma i wsadziła głowę do pieca.

Wtedy Małgosia pchnęła ją z całej siły, zatrzasnęła żelazne drzwiczki i zasunęła rygiel. Potem pobiegła do komórki i otworzyła kratę. — Jasiu, jesteśmy wolni! Rzucili się sobie na szyję i skakali po całym domku. A w skrzyniach pod ścianami znaleźli perły i drogie kamienie — tyle, że Jaś napełnił nimi kieszenie, a Małgosia fartuszek.

Wracali cały dzień, aż doszli do wielkiej wody, przez którą nie było mostu. Przewiozła ich biała kaczka, po jednym, żeby nie było za ciężko. Za wodą las zaczął wyglądać znajomo, a potem zobaczyli własną chatę i ojca w drzwiach. Macochy już w tym domu nie było. Ojciec nie przespał ani jednej nocy, odkąd zostawił dzieci w lesie. A perły z kieszeni Jasia wystarczyły na to, żeby nigdy więcej nie zabrakło im chleba.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Jaś i Małgosia

Więcej bajek do czytania