Cesur Terzi

Terzi bir yaz sabahı pencerenin yanındaki masasında oturmuş dikiş dikiyormuş. Aşağıda, sokakta bir kadın sesleniyormuş: — Güzel reçel, güzel reçel! — ve bu o kadar iyi geliyormuş ki terzi onu yukarı çağırmış ve biraz tarttırmış.

Reçeli bir dilim ekmeğe bolca sürmüş ve yanına, masanın üstüne koymuş; çünkü önce dikişi bitirmek istiyormuş. Koku açık pencereden ve merdivenlerden aşağı yayılmış; bütün evdeki sinekler de bir anda neler olduğunu anlamış.

Düzinelerce gelmişler ve reçelin üstüne öyle sık konmuşlar ki ekmek görünmez olmuş. Terzi elini sallamış, bir an uçmuşlar ve geri dönmüşler. Bezle sallamış, kasketle sallamış. İşte o zaman öfkelenmiş, bir parça kumaş almış, nişan almış ve bir kez, sertçe vurmuş.

Kumaşı kaldırıp saydığında yedi sinek yatıyormuş, hepsi tek vuruşta. — Bunu bütün şehir öğrenmeli, demiş kendi kendine; dikişi bırakmış, artan kumaştan kendine bir kuşak kesmiş ve üstüne kocaman harflerle işlemiş: Tek vuruşta yedi.

Sonra bu kadar önemli bir adam için atölyenin küçük olduğuna karar vermiş. Çevresine bakınmış: masa, makas, sokağa bakan bir pencere. Evde yiyecek bir şey aramış, eski bir peynir bulmuş ve cebine atmış; kapının önündeki çalılardan bir de kuş yakalamış ve dünyaya açılmış.

Yukarıda bir dev oturmuş, vadiye bakıyormuş. Terzi, sanki sıradan bir şeymiş gibi yanına oturmuş ve bu arada kuşağını da laf arasında göstermiş. Dev okumuş: Tek vuruşta yedi. Bunu, o anda sinekleri düşünmeyen herkesin okuyacağı gibi okumuş.

— Böyle yapabilir misin? diye sormuş dev ve bir taşı öyle sıkmış ki içinden su akmış. Terzi cebinden peyniri çıkarmış ve suyu akana kadar sıkmış. Dev buna hiçbir şey dememiş.