Cıvıl, Yürekli Küçük Serçe

7-9 dakika okuma
19 sayfa

Cıvıl, koca ormanın en küçük serçesidir; ama o minicik göğsünde dünyanın en cesur yüreği çarpar, meraklı küçük kafası da hep sorularla doludur. Korkunç bir atmaca ağaçların üstünde dönmeye başlayıp bütün hayvanları korkudan yuvalarına saklandığında, ona karşı durmaya cesaret eden yine küçük Cıvıl olur — pençeyle ya da güçle değil, akılla ve dostlukla. En küçüklerin bile, birlik oldukları sürece en büyük işleri başarabileceğini anlatan sıcacık, neşeli bir masal.

Bir zamanlar Cıvıl adında küçük bir serçe yaşarmış ve ormandaki herkes onu iki şeyle tanırmış: hem müthiş cesurmuş, hem de dünyadaki her şeyi merak edermiş. Bir kozalaktan büyük değilmiş, ama o minicik göğsünde düşünebileceğiniz en büyük, en yürekli kalp çarparmış — onu durmadan yeni bir maceraya doğru dürten bir kalp.

Cıvıl'ın en yakın dostlarından biri Sofi adında bilge bir baykuşmuş. Kadim ormanı gözetir, ağaçlardaki yapraklardan çok sır bilir ve bildiklerinin bir kısmını küçük serçeyle her zaman severek paylaşırmış.

Ama aydınlık bir sabah, yuvadan yuvaya korkulu bir fısıltı yayılmış: ormanın kıyısında korkunç bir atmaca görülmüş. Herkes onun adını da bilirmiş, acımasızlığını da; çünkü onunla karşılaşmak felaketle bitebilirmiş. Korkan hayvanlar evlerine saklanmış, dışarı başlarını uzatmaya bile cesaret edememiş.

Cıvıl'ın yüreğinin derinliklerinde bir sızı belirmiş. Bunlar onun dostlarıymış. Bunlar onun ailesiymiş. Böylece bir an bile duraksamadan küçük kanatlarını açmış ve bilge dostu Sofi'nin yaşadığı yüksek meşeye, ona akıl danışmak için dosdoğru uçmuş.

— Sofi, herkes atmaca yüzünden dehşet içinde! diye seslenmiş, baykuşun yanındaki dala konarak. Şimdi ne yapacağız?

Sofi kocaman yuvarlak gözlerini ağır ağır açmış. — Korku, seni saklanmaya itebilir, demiş, ama sana harekete geçmeyi de öğretebilir. Duru bir akıl ve yürekli bir kalp — asıl işe yarayan silahlar bunlardır. En küçük kuş bile, zeki ve cesursa, başkalarının yalnızca tehlike gördüğü yerde bir çıkış yolu bulur.

Sofi'nin sözleri Cıvıl'ın içinde bir kıvılcım tutuşturmuş ve eve varana dek aklında bir plan belirmiş. Bütün dostlarını toplamış ve onlara fikrini anlatmış. Önce ayaklarını sürüyerek kaygılı kaygılı bakışmışlar, ama sonunda ona güvenmeye karar vermişler.

Ertesi gün, atmaca gökyüzünde geniş halkalar çizerken Cıvıl derin bir nefes almış, küçük kanatlarını çırpmış ve cesurca onu karşılamaya uçmuş.

— Günlerdir buralarda dönüp duruyorsun, demiş serçe yüksek sesle, herkese korku salıp saklanmaya zorluyorsun. Ama neden? Bizden istediğin ne? Atmaca gözlerini kısmış ve kurnazca sırıtmış. — Küçük, dünya en güçlünündür. Canım ne isterse alırım, kimse de bana engel olamaz. Cıvıl ürpermiş, ama geri adım atmamış. — Gerçek güç, zayıfları korkutmak değildir, demiş kararlılıkla. Yanındakileri korumaktır.

Cıvıl küçük kanatlarını gererek yürekli bir sesle konuşmuş: — Sana meydan okuyorum. Sen kazanırsan burada kalıp dilediğini yapabilirsin. Ama ben kazanırsam çekip gideceksin — ve bir daha asla geri dönmeyeceksin.

Atmaca kanatlarını kaldırmış ve Cıvıl'ın sözleri hiç umurunda değilmiş gibi tüylerini umursamazca silkelemiş. — Meydan okumak mı, dedin? diye uzatmış, serçeyi tepeden tırnağa süzerek. Ne eğlenceli… Peki, yarışmaya bayılırım. Ama unutma küçük: ben asla kaybetmem.

Cıvıl, atmacayı dostlarının çoktan beklediği geniş, güneşli bir açıklığa götürmüş. Endişeyle fısıldaşıyor, koca yırtıcıya kaçamak bakışlar atıyorlarmış — ama gözlerinde küçük bir umut ışığı titriyormuş.

— Kurallar basit, diye seslenmiş Cıvıl, atmacaya dönerek. Elimizde bir saat var; bu sürede kim daha çok yiyecek bulup toplarsa o kazanır.

Atmaca, kendi hızına ve gücüne güvenerek kahkahayı basmış. Yarış başlar başlamaz kanatlarını hızla açmış, gökyüzüne yükselmiş ve büyük avların peşine düşerek onları güçlü pençeleriyle ustaca kapmaya başlamış.

Bu sırada Cıvıl ve dostları hep birlikte işe koyulmuş; minik tohumlar, meyveler ve taneler toplamışlar. Karıncalar, tavşanlar, hatta ağır kaplumbağalar bile var güçleriyle yardım etmiş — herkes ortak iş için üstüne düşeni yapmış.

Saat dolduğunda atmaca hayli yiyecek biriktirmiş; ama şaşkınlıkla görmüş ki küçük hayvanların birlikte topladıkları, onun avından kat kat fazlaymış. Onların birlikteliği ve sabırlı çabası, atmacanın tek başına yapabildiği her şeyden güçlü çıkmış.

Yenilen atmaca derin bir iç geçirmiş ve şöyle demiş: — Seni küçümsedim, küçük serçe. Sen ve dostların, gerçek gücün yalnızca büyüklükte ya da hızda değil; birlikte olmakta, sabırda ve cesarette olduğunu kanıtladınız. Söz verdiğim gibi gidiyorum.

Herkes, cesareti ve bilgeliği için Cıvıl'ı sevinçle alkışlamış. Atmaca uçup gitmiş ve bir daha geri dönmemiş; bütün çevredeki hayvanlar yeniden huzur ve dirlik içinde yaşamaya başlamış.

Cıvıl, büyüklüğün ve gücün hiç önemi olmadığını kanıtlamış. Asıl önemli olan cesaret, akıl ve dostları çevresinde toplayabilme yeteneğiymiş. O günden sonra hayvanlar şunu bilmiş: aralarındaki en küçükler bile, birlik ve cesaretle el ele hareket ettikleri sürece büyük işler başarabilirmiş.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Cıvıl, Yürekli Küçük Serçe

Daha çok masal