Çizmeli Kedi

Değirmencinin üç oğlu, bir değirmeni, bir eşeği ve bir kedisi varmış. Adam ölünce her şey çabucak ve kavgasız olmuş: en büyüğüne değirmen, ortancaya eşek, en küçüğüne de kedi kalmış.

En küçük oğlan eşiğe oturup hesap yapmış. Değirmenden un çıkar, undan ekmek, hem de her gün, bütün yıl; tahılla gelen de hep biri bulunur. Eşekten iş çıkar, iş de her zaman bulunur, ağır olsa bile. Kediden olsa olsa bir çift eldiven çıkar — ama onu bile gözünde canlandıramamış, çünkü kedi yıllardır aynı sıranın üstünde yanında oturur, yağmur yağdığında mırıldanırmış.

— Dinledim, demiş yanında oturan kedi. Bir önerim var. Bana bir çuval ver ve bir çift çizme diktir. Gerisini sonra konuşuruz.

Oğlanın pek bir şeyi yokmuş, ama bir kediye çizme az deri demekmiş, ayakkabıcı da üç ev ötede otururmuş. Kedinin gösterdiği gibi, koncu pençesinin yarısına gelen çizmeler diktirmiş. Kedi onları giymiş, harman yerinde birkaç adım gidip gelmiş, bileğine nasıl oturduğuna bakmış ve memnun kalmış.

Ertesi sabah yoncanın en sık olduğu tarlaya çıkmış. Çuvala biraz kepek ve iki marul yaprağı koymuş, ipini gevşetmiş, yanına otların arasına uzanmış ve kımıldamayı bırakmış — gözleri açık, uzun zamandır hiçbir şey tasarlamayan biri gibi.

Çok geçmeden çuvala genç bir tavşan girmiş. Kedi ipi çekmiş, çuvalı omzuna atmış ve doğruca saraya gitmiş.

— Bir armağan, demiş krala ve tavşanı tahtın önüne bırakmış — efendim Karabas Kontu'ndan. Kral bu adı hiç duymamış. Ama armağan armağandır, çizmeli kedi de her gün görülmez; hem birini tanımadığını itiraf etmektense teşekkür etmek kolaymış.