Grimm Kardeşler'in Külkedisi

Zengin bir adamın karısı hastalanınca kızını yatağının başına çağırmış ve şöyle demiş: «İyi kal, o zaman yanında olurum.» Sonra ölmüş; kız da her gün mezarına gidip ağlamış, kışın ise kar her yeri örtmüş.

İlkbaharda babası yeni bir kadın almış; o da yanında iki kız getirmiş. Yüzleri aydınlık, düşünceleri karanlıkmış; daha ilk hafta kızın güzel giysileri, yatağı ve masadaki yeri ortadan kaybolmuş.

Ona gri bir önlükle tahta ayakkabılar vermişler. Gün doğmadan kalkmak, su taşımak, ateş yakmak, yemek pişirmek ve çamaşır yıkamak zorundaymış. Akşamları ocağın yanındaki külün içine uzanırmış, çünkü orada biraz sıcaklık kalırmış; adı da buradan gelmiş: Külkedisi.

Bir keresinde babası pazara gitmiş ve kızlarına ne getirmesi gerektiğini sormuş. İki üvey kardeş giysi, inci ve taş istemiş; hiçbir şey unutulmasın diye hepsini tek tek saymışlar. Külkedisi ise şöyle demiş: «Dönerken şapkanıza ilk çarpan dalı.» Babası şaşırmış, ama aklında tutmuş.

O bir fındık dalıymış. Kız onu annesinin mezarına dikmiş; sık sık orada oturup ağladığı için de dal hızla büyümüş ve bir ağaç olmuş. Ağaçta beyaz bir kuş otururmuş; Külkedisi usulca bir şey dilediğinde onu aşağı atarmış.

Derken kral üç gün sürecek bir şölen ilan etmiş; oğlu kendine bir gelin bulsun diye. Üvey kardeşler saçlarını yaptırmış ve elbiselerini sıkı sıkı bağlatmış; Külkedisi de gelmek için izin istemiş.

Üvey annesi bir kâse mercimeği külün içine dökmüş. «Bunları ayıkla», demiş, «iki saatte ayıklarsan gelebilirsin.» Külkedisi bahçeye çıkmış ve güvercinleri çağırmış; güvercinler gelmiş ve mercimekleri iki saatten çok daha çabuk ayıklamış.