Çoban Keloğlan

Dördüncü gece ateşi her zamanki gibi yakmış, ama altına kuru odun değil yaş dal koymuş. Ateş dumanlı yanmış, çabuk küllenmiş ve uzaktan sönmüş gibi görünmüş. Kendisi ise yorganını taşların üstüne serip insan biçimi vermiş, kendi de yamacın üstündeki kayanın ardına çıkıp beklemiş.

Gece yarısını geçe üç gölge görünmüş. Yavaş inmişler, sürünün kenarından koyun ayırmaya başlamışlar; biri nöbetçi gibi durmuş, ikisi sürmüş. Keloğlan kımıldamamış. Yalnızca saymış: üç. Ve beklemiş, çünkü erken davranmak üçünü birden kaçırmak demekmiş.

Sonra kayanın ardından iki taş yuvarlamış. Taşlar gürültüyle inmiş, sürü ürkmüş ve hep birden ayağa kalkmış; üç yüz koyun aynı anda kalkınca dağ uğuldamış. Adamlar ne olduğunu anlamadan kendilerini sürünün ortasında bulmuşlar ve akıntıya kapılmış gibi sürüklenmişler.

Keloğlan o sırada çakmağını çakmış ve gündüzden hazırladığı kuru çalı yığınını tutuşturmuş. Alev bir anda yükselmiş ve dağın yarısını aydınlatmış. Köyden görülmüş; önce köpekler havlamış, sonra kapılar açılmış, sonra fenerler yola düşmüş.

Adamlar kaçmak istemiş, ama koyunların içinden koşmak kolay değilmiş: koyun kaçarken insanın bacağına dolanır. Köylüler yetişmiş ve üçünü de yakalamış. Sabah, biri konuşunca mağarayı da bulmuşlar; ağzındaki taşı üç kişi ancak yuvarlamış. İçeride Keloğlan'ın babası oturuyormuş — zayıflamış, sakalı uzamış, ama sağ.

Köyde o günden sonra Keloğlan'a tembel diyen olmamış. Kendisi ise bunu hiç düzeltmeye çalışmamış ve büyük laf da etmemiş. — Ben büyük bir iş yapmadım, demiş bir keresinde çeşmenin başında. Ben yalnızca dördüncü gece uyumadım.