Yıldız Paraları

Bir varmış, bir yokmuş, kimsesi kalmamış bir kız varmış. Annesi babası ölmüş, evi borca gitmiş; o akşam da köyün kıyısındaki yolda, üstünde ne varsa onunla duruyormuş ve elinde komşulardan birinin verdiği bir parça ekmek tutuyormuş.

Yol köyden tarlaya, oradan da daha ileriye — artık hiçbir şeyin görünmediği yere gidiyormuş. Arabaların tozu henüz oturmamış, akşam da ılıkmış. Kız bir süre durmuş, sonra yürümüş; çünkü durulacak bir yer yokmuş.

Köyün kıyısındaki taşın üstünde yaşlı bir adam oturuyormuş. Ne dileniyormuş ne sesleniyormuş; yalnızca oturmuş ve artık hiçbir yere gitmeyenlerin baktığı gibi yola bakıyormuş. — Açım, demiş kız yaklaştığında.

Kız ekmeğine bakmış. Sonra onu ikiye bölmüş ve büyük yarısını yaşlı adama uzatmış. Adam almış ve «teşekkür ederim» demiş; kız da yürümeye devam etmiş, çünkü başka ne söyleneceğini bilmiyormuş.

Köyün son çitlerinin yanından geçerken hava kararmış. Pencerelerde ışık yanmış, bir yerde köpek havlamış, yabancı evlerden akşam yemeği kokusu gelmiş. Kız yürümüş ve kendi yarısını, daha uzun sürsün diye çok yavaş yemiş.

Yolun dönemecinde küçük bir çocuk duruyormuş, yalınayak, ellerini koltuk altlarına sokmuş; çünkü hava artık soğukmuş. — Başım üşüyor, demiş çocuk.

Kız diz çökmüş, başlığını çıkarmış ve düşmesin diye düzelterek çocuğun başına geçirmiş. Sonra kalkmış ve yürümüş; artık rüzgâr doğrudan saçlarına vuruyormuş.