İki Köyün Köprüsü

6-8 dakika okuma
19 sayfa
7+

Geniş bir nehrin iki yakasındaki iki köy, birbiriyle neredeyse hiç konuşmazdı. Bir yaz fırtınası ikisine de zarar verince yardımlaşmaya başlarlar ve hep birlikte bir köprü yaparlar. Köprü köyleri birleştirir, insanlar da arkadaş olur.

Bir zamanlar, yüksek dağların arasında yemyeşil bir vadi vardı. Vadinin içinde iki köy dururdu: Derecik ile Kıvrımköy.

Köylerin arasından geniş, coşkun bir nehir akardı. İki köy birbirine çok yakındı, ama her biri kendi kıyısındaydı. Kimse karşı kıyıya misafirliğe gitmezdi. Kimse karşıya el sallamazdı. İki köyün insanları neredeyse hiç konuşmazdı.

Derecikliler tarlada çalışırdı. Buğday, elma, balkabağı yetiştirirlerdi. Kıvrımköylüler ise el işinde ustaydı. Masa, sandalye, çekiç, testere yaparlardı. Topraktan çanaklar, kaseler pişirirlerdi.

İki köyde de her şey bol bol vardı. Ama karşı kıyıda hiç arkadaşları yoktu. Bunu kimse fark etmiyordu bile.

Bir yaz günü vadiye korkunç bir fırtına geldi. Gök karardı, rüzgâr uğuldadı. Nehir kabardı, kabardı, sonunda iki köyü de su bastı.

Su, Derecik'in ekinlerini yok etti. Kıvrımköy'ün evlerini yıktı.

Fırtına dinince iki köyün insanları geriye ne kaldığına bakmaya çıktı. Uzun uzun uğraşıp yaptıkları ne varsa, su alıp götürmüştü. Herkesin yüzü asıktı.

Derecikliler tarlalarının başında durdu. Ekinlerin hepsi gitmişti. “Kışın ekmeği neyle yapacağız?” diye üzüldüler.

Kıvrımköylüler kırık tezgâhların arasında dolaştı. Çekiçleri, testereleri kırılmış, çamura gömülmüştü. Artık ne evlerini onaracak ne de yeni bir şey yapacak aletleri kalmamıştı. Başlarını öne eğdiler.

İlk kez iki köyün başına aynı dert gelmişti. Herkes anladı: Tek başlarına başaramayacaklardı. İki köyün en yaşlı adamları herkesi nehrin kıyısına çağırdı. Su artık durulmuştu. Kıvrımköylüler kayıklara binip karşı kıyıya geçti.

Derecik'in yaşlılarından biri Kıvrımköylülere döndü: “Biz toprağı iyi biliriz. Sizin bahçelerinizi de ekeriz. Ama tarlamız gitti, yiyeceğimiz yok. Toprağı sürecek aletimiz de kalmadı.”

Kıvrımköy'ün en yaşlı adamı ona gülümsedi: “Biz de size yeni çapalar, kürekler yaparız. Ama evlerimiz yıkıldı. Onları yeniden kaldırmak için çok ele ihtiyacımız var.”

İki köyün insanları birbirine baktı. Tek kişi koca bir kütüğü kıpırdatamaz. Ama iki kişi onu kolayca kaldırır. İşte o zaman herkes anladı. “Hadi bir köprü yapalım!” dedi biri. “Birbirimize misafirliğe gideriz!” Herkes alkışladı. Artık nehir onları ayıramayacaktı.

Ertesi sabah Kıvrımköylüler yine kayıklarla karşıya geçti. Artık her sabah böyle gelirlerdi. Derecikliler onlara fide dikmeyi, sulamayı gösterdi. Kıvrımköylüler de çekici tutmayı, tahtaları yıkılmayacak gibi sağlam çakmayı öğretti. Gülüşmeler hiç eksik olmadı.

Hep birlikte ormandan taş ve kütük taşıdılar. Sonra köprüyü yapmaya başladılar.

Köprü her gün biraz daha uzuyordu. İnsanlar da her gün birbirine biraz daha yakınlaşıyordu. Yan yana çalışır, hikâye anlatır, gülüşür, birlikte yemek yerlerdi.

Yaz bitmeden köprü tamamlandı. Nehrin üstünde gökkuşağı gibi kıvrılıyordu. Öyle güzel, öyle sağlamdı ki fırtınadan hiç korkmuyordu! Herkes gururla baktı.

Artık karşı kıyıya her gün gidebiliyorlardı. İki köyün insanları arkadaş olmuştu. Birbirlerine sık sık misafirliğe giderlerdi.

O günden sonra Derecik ile Kıvrımköy hep dost kaldı. Kocaman bir aile gibi yaşarlardı. Zor günde de mutlu günde de birbirine koşarlardı.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Daha çok masal

Bütün masallar