Altın Kaz

Sersem kazı koltuğunun altına aldı ve geceyi geçirmek için bir hana gitti. Hancının üç kızı vardı; en büyüğü o uyuyana kadar bekledi ve bir altın tüy koparmaya gitti — eli kaza yapıştı ve bir daha ayrılmadı.

İkincisi ona yardıma geldi ve ablasına yapıştı. Üçüncüsü ikisine yardıma geldi ve ikinciye yapıştı; böylece üçü bütün geceyi ayakta geçirdi.

Sabah Sersem kazını aldı ve çıktı, üç kız da arkasından koşmak zorunda kaldı.

Tarlada papaz onları gördü, bunun ayıp olduğunu bağırdı ve en küçüğü çekip ayırmak için kolundan tuttu — ve yapıştı. Zangoç papaza yardıma geldi ve ona yapıştı. Tarladan iki ırgat çıktı ve zangoca yapıştı; kazın arkasındaki sıra artık yedi kişiydi.

Bir şehre geldiler; orada bir kralın kızı vardı, hayatında bir kez olsun gülmemişti, kral da onu güldürebilene kızını vermeye söz vermişti.

Sersem avluya girdi: koltuğunun altında bir kaz, arkasında birbirinin üstüne devrilip bağıran yedi kişi.

Prenses pencereden baktı ve güldü; yere oturmak zorunda kalana kadar gülmeye devam etti.

Kral sözünü tutmamak için sebep aradı — bir mahzeni içip bitirecek bir adam, bir dağ ekmeği yiyecek bir adam, karada da suda da gidecek bir gemi — ama Sersem her seferinde ormanda yaşlı, saçı ağarmış küçük adamı buldu ve her seferinde küçük adam bunu onun için yaptı. Böylece hiç sebep kalmadı; Sersem prensesle evlendi ve zamanla krallık da onun oldu.