Zebbi'nin Çizgileri

7-9 dakika okuma
15 sayfa
3+

Küçük zebra Zebbi her sabah siyah beyaz çizgilerini okulun önündeki yola serer, çocuklar da çizgilerin üstünden karşıya geçer. Kendini roket kadar hızlı sanan Timo bir gün yeşili beklemeden koşar ve bir taksi son anda durur. Çok korkan Timo, Zebbi sayesinde önce durmayı, iki yana bakmayı ve yeşili beklemeyi öğrenir.

Kalabalık, gürültülü bir kasabada küçük bir zebra yaşardı. Adı Zebbi'ydi. Ama Zebbi savanda koşturmazdı. Okulun hemen önünde dururdu, çünkü çok ilginç bir işi vardı!

Her sabah Zebbi siyah beyaz çizgilerini yolun üstüne halı gibi sererdi. İşte, yaya geçidi hazır! Sonra en tatlı, en tonton sesiyle çocukları beklerdi.

“Buyurun çocuklar! Çizgilerden geçin, yavaş yavaş. Zıplamak yok. Scooter'a binmek de yok, onu yanınızda itin. Yeşil yanana, arabalar durana kadar bekleyin!” Herkes Zebbi'yi dinlerdi. Bir kişi hariç…

O kişi Timo'ydu. Kıvırcık saçlı, neşeli, yaramaz bir çocuktu. Sırtında da komik mi komik bir dinozor çanta taşırdı.

Timo kendini roket kadar hızlı sanırdı. Bir gün ışık hâlâ kırmızıydı. Timo yeşili beklemedi. Tek başına karşıya geçmeye kalktı.

“Timo, dur!” diye bağırdı Zebbi. Çizgilerini havada sallıyordu. “Daha arabalar geçiyor!” “Hadi canım, Zebbi! Ben şimşek gibiyim. Vınnn! Bir bakmışsın karşıdayım!” Timo elini salladı ve koşmaya başladı.

Birden… Cıyyyt! Bir taksi sert fren yaptı. Ortalık toz duman oldu. Timo olduğu yerde kalakaldı. Taksinin şoförü Stefan Amca arabadan fırlayıp yanına koştu. “Ne yapıyorsun sen? Zor durdum! Canın yanabilirdi!”

Timo sapasağlamdı. Ama öyle korkmuştu ki sırtındaki dinozorun bile rengi atmıştı. Stefan Amca'ya bakıp mırıldandı: “Ben… yetişirim sandım. Çok hızlıyım ya…”

Zebbi yanına geldi, çizgilerindeki tozu silkeledi. “Beni iyi dinle, Timo. En hızlılar bile önce durur. Roketler bile!”

“Şunu aklında tut. Önce dur. Sonra iki yana da bak. Arabalar duruyor mu? İyice emin ol. Ancak o zaman karşıya geç. Adım adım, koşmadan. Scooter'a da binme, onu yanında it.” Timo başını salladı. Parmaklarıyla tek tek saydı: dur, bak, emin ol.

Timo artık hiç övünmüyordu. Işığa bakıp usulca sordu: “Peki trafik ışığı?” “O sana ne zaman geçebileceğini söyler,” dedi Zebbi. “Kırmızıda durursun. Yeşilde geçersin.”

O günden sonra Timo çok değişti. Salyangoz gibi yavaş değildi tabii. Ama roket gibi de fırlamıyordu artık. Yolun kenarında hep durur, iki yana bakar, yeşili beklerdi.

Timo artık başka çocuklara da yol gösterirdi. Bir gün acele eden bir çocuğu kolundan tuttu: “Hey, arkadaşım! Kırmızıda geçilmez. Çok acelen olsa bile!”

Zebbi, çizgilerinden geçen Timo'yu gururla izledi. Bir zebra için en güzel şey neydi? Hep durup bakan, yeşili bekleyen bir çocuk!

Zebbi her sabah çizgilerini yine yola sererdi. Çocuklara gülümseyip hep aynı şeyi söylerdi: “Önce dur, iki yana bak. Yeşil yanınca büyüğünün elini tut, çizgilerden geç. Hadi bakalım!”

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Araba ve taşıt boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar