Bremen Mızıkacıları

Bir eşek, değirmene o kadar uzun yıllar çuval taşımış ki kaç yıl olduğunu kendisi de hatırlamaz olmuş. Beli bükülüp adımları ağırlaşınca sahibi onu beslemeyi bırakmış. O akşam eşek, değirmen avlusunda un çuvallarının arasında durmuş ve kuyu başında kendisi hakkında ne konuşulduğunu dinlemiş.

Aynı gece kapıdan çıkıp yola koyulmuş. Karanlıkta tek başına yürümüş ve yine tek başına, yüksek sesle karar vermiş: — Bremen'e giderim. Orada mızıkacı alıyorlarmış. Sesim fena değil, bir davul da nasılsa bulunur.

Daha bir mil bile gitmeden yol kenarında, koşmuş gibi soluyan bir köpek görmüş. — Neyin var? — Yaşlandım, artık tavşan kovalayamıyorum, demiş köpek. Evde kimsenin bana ihtiyacı yok. — Öyleyse benimle gel, demiş eşek. Ben ut çalarım, sen davul.

Biraz ötede, yol kenarındaki bir taşın üstünde suratı sirke gibi ekşimiş bir kedi oturuyormuş. — Dişlerim köreldi, fare kovalamaktansa sobanın dibinde yatmayı yeğliyorum, diye içini çekmiş. Ev sahibesi bana gitgide daha kötü bakıyor. — Bremen'de alırlar, demiş köpek. Gel, geceleri şarkı söylersin, zaten sevdiğin iş.

Akşamüstü bir avlunun önünden geçmişler; kapısının üstünde bir horoz duruyor ve bütün dünyayı bastırmak ister gibi ötüyormuş. — Ne diye bağırıyorsun? — Çünkü yarın pazar, demiş horoz, pazar günleri de bizim evde çorba kaynar. — Bu acil iş, demiş eşek. Bizimle gel. Dördümüzün en güzel sesi sende.

Artık dört kişi, birbiri ardınca, batan güneşte orman yolunda yürümüşler. Ama Bremen sandıklarından uzakmış: yol hep ormanın içinden gidiyormuş, ne şehir görünüyormuş, ne dam, ne de duman.

Gece onları koca bir meşenin altında yakalamış. Eşekle köpek köklerin dibindeki yosuna uzanmış, kedi dallara tırmanmış, horoz da en çok oradan görülür diye tepeye çıkmış. Gerçekten de görmüş. — Işık! diye seslenmiş aşağıya. Yakında, ağaçların arasında.