Krispi ve Yıldızlar

6-7 dakika okuma
17 sayfa
8+

Küçük sincap Krispi gece gökyüzüne bakmayı çok sever. Bir gece yere düşen bir yıldız bulur ve ormanı aydınlatmak için yıldız toplamaya karar verir, ama hepsini yuvasında biriktirir. Gökyüzü boşalıp orman kararınca bunun nedenini anlar ve yıldızları tek tek göğe geri gönderir, herkese parlasınlar diye.

Büyük bir ormanda upuzun ağaçlar vardı. Çamlar mis gibi kokardı. Bu ormanda küçük bir sincap yaşardı. Adı Krispi’ydi.

Krispi gece gökyüzüne bakmayı çok ama çok severdi. Her akşam en sevdiği ağacın en tepesine tırmanırdı. Güneş batar, ortalık kararırdı. Krispi ilk yıldızların yanmasını beklerdi. Sonra gülümseyerek onları seyrederdi.

Bir gece Krispi yine yıldızlara bakıyordu. Birden küçük bir yıldız gökten süzüldü. Yavaşça ağacın dibindeki yosunların üstüne kondu. Krispi çok merak etti. Hemen ağaçtan indi, koşa koşa yanına gitti. Yıldızı usulca patilerine aldı. Yıldız sıcacıktı. Yumuşacık bir ışıkla parlıyordu.

“Ay, ne güzel!” dedi Krispi kendi kendine. Gözünü yıldızdan ayıramıyordu. Sonra aklına bir şey geldi. “Çok yıldız toplarsam orman geceleri de aydınlık olur. Kimse karanlıktan korkmaz!”

O günden sonra Krispi düşen yıldızları toplamaya başladı. Her gece ağacına çıkar, gökyüzüne bakar, sabırla bir yıldızın düşmesini beklerdi.

Bir yıldız düştü mü, Krispi hemen koşup alırdı. Yuvasına götürür, köşeye koyardı. Köşe hazine gibi pırıl pırıl oldu. Krispi artık hep bu köşeye bakıyordu. Ormanı aydınlatmak ise hep sonraya kalıyordu.

Geceler geçti. Krispi’nin köşesinde yıldız çoğaldıkça gökte yıldız azalıyordu. Orman her gece biraz daha kararıyordu. Ormandaki hayvanlar da bunu fark etti. Gece yolda yürümek onlara artık zor geliyordu.

Bir akşam Krispi yıldızlarının arasında oturuyordu. Başını uzatıp dışarı baktı. Aaa! Gökyüzü neredeyse bomboştu!

Gökte yalnızca birkaç yıldız kalmıştı. Orman kapkaranlıktı, biraz da ürkütücü. Krispi’nin yüzü asıldı. Bu onun yüzündendi. Yıldızlar gökte olmalıydı. Oysa hepsi onun yuvasında duruyordu.

Krispi’nin içi buruldu. Gözleri doldu. “Ben kötü bir şey yapmak istemedim ki,” diye fısıldadı. “Orman aydınlık olsun, güzel olsun istedim.”

Sonra Krispi düşündü. Yıldızlar geceleri ormandaki hayvanların yolunu aydınlatırdı. Gece yola çıkanlara da yön gösterirdi. Gökyüzü de onlarla ne güzel olurdu! Yıldızlar Krispi’nin değildi, herkesindi.

“Yıldızları gökyüzüne geri göndermeliyim!” dedi Krispi. Hepsini yuvasından çıkardı, en tepeye tırmandı. Bir yıldızı patileriyle yukarı kaldırdı. Yıldız usulca göğe süzüldü. Sonra bir tane daha…

Yıldızlar birer birer yerlerine döndü. Gök gittikçe aydınlandı. Krispi’nin içi de her yıldızla biraz daha hafifledi.

Son yıldız da göğe yükseldi. Krispi başını kaldırdı. Gözlerinden sevinç yaşları süzüldü. Gökyüzü yine eskisi gibi ışıl ışıldı. Ormana sakin, tatlı bir gece çöktü. Yıldızlar yolları usulca aydınlatıyordu. Hayvanlar ağaçların arasında yine rahat rahat dolaşıyordu.

Krispi yıldızlara uzun uzun baktı. Hepsi yine gökteydi. Ağaçlara, hayvanlara, Krispi’ye göz kırpıyorlardı. Krispi’nin içi rahatladı, sevinçle doldu.

Krispi artık yıldız toplamıyordu. Her akşam en sevdiği ağacın en tepesine çıkardı. Dalına oturur, yıldızları seyrederdi. Ormandaki öbür hayvanlar da onlara bakardı. Hep birlikte sevinirlerdi.

Ormanda sessiz bir gece vardı. Ağaçların arası karanlıktı ama kimse korkmuyordu. Yukarıda yıldızlar parıl parıl parlıyordu. Her şey yerli yerindeydi. Krispi gülümsedi. “İyi geceler, yıldızlar,” diye fısıldadı.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar