Kaybolan Meşe Palamutları ve İyi Yüreklerin Sihri

7-9 dakika okuma
13 sayfa

Fısıldayan bir ormanın tam kalbinde, bilgeliği kadar iyi yürekliliğiyle de tanınan, bütün hayvanların dertlerini anlattığı baykuş Oliver yaşar. Altın sarısı bir sonbahar akşamı, korkmuş küçük bir sincap ağacına gelir: kış için biriktirdiği bütün palamutları kaybolmuştur. İkisi bir çözüm bulmak için ormanı dolaşır ve küçük iyiliklerin bir araya gelince bir dostu en soğuk kıştan bile geçirebileceğini keşfederler.

Ormanın tam kalbinde, yüksek ağaçların eski sırları fısıldadığı, havanın kuş cıvıltılarıyla dolduğu yerde, Oliver adında bilge yaşlı bir baykuş yaşarmış. Keskin aklı ve cömert, iyi yüreğiyle her yerde tanınırmış; ormanın dört bir köşesinden hayvanlar akıl ve yardım almak için ona gelirmiş.

Serin bir sonbahar akşamı, yapraklar altın sarısına dönüp günler kısalıp mavileşirken, Elif adında telaşlı küçük bir sincap Oliver'ın ağacına doğru koşarak geldi; kuyruğu her adımda titriyordu.

“Oliver, başım dertte,” dedi Elif titreyen bir sesle. “Bütün hayvanlar kışa hazırlanıyor, bense biriktirdiğim palamutların hepsini kaybettim. Onlar olmadan, uzun ve soğuk aylar boyunca yetecek kadar yiyeceğim olmayacak.”

Oliver kocaman, düşünceli gözlerini yavaşça kırpıştırdı. “Merak etme, Elif,” dedi yumuşak, derin sesiyle. “Bunu birlikte mutlaka çözeriz.”

Oliver, Elif'i ormanda bir yürüyüşe çıkardı. Üzerlerine doğru eğilen kocaman dalların altında ilerlerken ona mevsimlerin nasıl değiştiğine ve en gerçek hazinenin iyi bir dost olduğuna dair güzel güzel hikâyeler anlattı.

Önce nehir kıyısında yaşayan çalışkan kunduzlara uğradılar. “Topladığınız yiyecekten birazını Elif'le paylaşabilir misiniz?” diye kibarca sordu Oliver.

Bir komşuya yardım etmenin ne kadar önemli olduğunu iyi bilen kunduzlar hemen kabul ettiler. İçi kocaman çam kozalaklarıyla dolu tahta bir sepet çıkardılar. “Bu kozalakların içinde besleyici bir sürü tohum var; soğuk kışı geçirmene yardım edecekler,” dedi kunduzlardan biri, sepeti Elif'e uzatarak.

Sonra, o sırada büyük bir gayretle havuç toplayan tavşanların yuvasında durdular. “Yiyeceğinizden birazını Elif'le paylaşabilir misiniz?” diye sordu Oliver. Cömertlikleriyle nam salmış tavşanlar, Elif'e bir demet parlak, sulu havuç verdiler.

En sonunda, güneye doğru uzun yolculukları için telaşla hazırlanan kuşlara uğradılar. “Meyvelerinizden birkaçını Elif'le paylaşabilir misiniz?” diye sordu Oliver. Kuşlar, soğuk günlerde ona çok iyi geleceğini bilerek, seve seve ona bir avuç dolusu tombul, tatlı meyve verdiler.

Dostlarının iyiliği ve Oliver'ın özeni sayesinde Elif, en sert kışa bile hiç tasalanmadan göğüs gerecek kadar bol yiyecek topladı. Gördüğü onca iyiliğe öyle minnettardı ki kendi kendine söz verdi: bundan sonra o da ihtiyacı olan herkese hep yardım edecekti.

“Teşekkür ederim, Oliver,” dedi Elif, gözleri ışıl ışıl. “İyiliğin ve dostluğun ne kadar değerli olduğunu bana sen gösterdin. Yanımda böyle harika dostların olması gerçek bir mucize.”

Oliver usulca, tatlı tatlı öttü. “Başkalarına yardım et,” dedi, “etrafındaki bütün dünyanın nasıl değiştiğini göreceksin. Her iyilik, en küçüğü bile, bir ışık huzmesi gibidir; bir yüreği ısıtmaya, ormanımızı, hatta belki bütün dünyayı birazcık daha güzel yapmaya yeter.”

Kış sonunda ormanı beyaz örtüsüyle kaplayınca, ormanın sakinleri Oliver'ın bilge sözlerini hatırlayarak birbirlerine destek olmayı sürdürdüler. Yaşlı baykuşsa, en sevdiği ağacın tepesinde oturmuş, yüreği sıcacık, dostlarını izliyordu; iyilik ve dostluk ruhunun hayatlarında hep hüküm süreceğini bilerek.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Kaybolan Meşe Palamutları ve İyi Yüreklerin Sihri

Daha çok masal