Sincap Ellie ve İyi Komşular

7-9 dakika okuma
13 sayfa
6+

Bir sonbahar akşamı küçük sincap Ellie kışlık palamutlarını kaybeder. Baykuş Oliver onu ormandaki komşulara götürür. Kunduzlar, tavşanlar ve kuşlar yiyeceklerini Ellie'yle paylaşır, Ellie de bir gün başkalarıyla paylaşmaya karar verir.

Büyük bir ormanın ortasında, upuzun ağaçların arasında Oliver adında bilge bir baykuş yaşıyordu. Dallarda kuşlar cıvıl cıvıl ötüyordu. Hayvanların başı sıkışınca dört bir yandan Oliver'e gelirlerdi. Oliver de her seferinde onlara yardım ederdi.

Sonbahar geldi, yapraklar altın sarısına döndü. Serin bir akşam, Ellie adında küçük bir sincap telaşla Oliver'e koştu.

Ellie'nin gözleri dolu dolu olmuştu. “Oliver, başım dertte!” dedi titrek bir sesle. “Herkes kışa hazırlanıyor. Ama ben palamutlarımı kaybettim, hiçbir yerde yoklar! Kışın ne yiyeceğim?”

Oliver iri, yuvarlak gözlerini yavaşça kırptı. “Korkma Ellie,” dedi usulca. “Ben sana yardım ederim. Birlikte bir çaresini buluruz.” Ellie biraz rahatladı.

Sonra birlikte yola koyuldular. Yürürken Oliver, ormanın kışın nasıl uykuya daldığını, hayvanların soğuktan nasıl saklandığını anlattı. Ellie'nin korkusu yavaş yavaş azaldı.

İlk önce nehir kıyısındaki kunduzlara uğradılar. “Ellie kışlığını kaybetti. Ona biraz yiyecek verir misiniz?” diye sordu Oliver. Ellie umutla bekledi.

Kunduzlar hemen “Tabii ki!” dediler. Kıyıda bulup biriktirdikleri iri kozalakları tahta bir sepete doldurdular. Biri sepeti Ellie'ye uzattı. “Al bakalım,” dedi gülümseyerek. “Bunların içinde minik minik, lezzetli tohumlar var. Sana uzun süre yeter.” Ellie sepeti sevinçle kucakladı.

Sonra tavşanların yuvasına vardılar. Tavşanlar tam da havuç topluyordu. “Ellie'ye biraz yiyecek verir misiniz?” diye sordu Oliver. Tavşanlar hiç düşünmeden Ellie'ye birkaç turuncu, çıtır havuç uzattılar. Ellie'nin kışlığı gittikçe çoğalıyordu.

En son kuşlara uğradılar. Kuşlar sıcak yerlere uçmak için telaşla hazırlanıyordu. Ortalık cıvıl cıvıldı. “Ellie'ye biraz meyve verir misiniz?” diye sordu Oliver. Kuşlar uzun bir yola çıkacaklardı ama hemen bir avuç kırmızı meyve getirdiler. Ellie sevinçten kuyruğunu salladı.

Artık Ellie'nin kozalakları, havuçları, kırmızı meyveleri vardı. Komşuları yiyeceklerini onunla paylaşmıştı. Ellie kışın gelmesinden artık hiç korkmuyordu. “Bir gün birinin başı sıkışırsa,” diye düşündü, “ben de elimdekini onunla paylaşırım.”

Ellie, Oliver'in karşısına geçti. Gözleri sevinçle parlıyordu. “Teşekkür ederim Oliver! Beni kunduzlara, tavşanlara, kuşlara sen götürdün. Hepsi benimle paylaştı. Ne çok iyi komşum varmış!”

Oliver usulca “Huu huu” diye öttü. “Ellie, birinin başı sıkışınca ona yardım et,” dedi. “Azıcık yardım bile onun yüzünü güldürür. Birbirimize yardım edersek ormanda hepimiz mutlu oluruz.” Ellie onu dikkatle dinledi.

Derken kış geldi, orman karla örtüldü. Komşular birbirinin yuvasının önündeki karı temizlerdi. Yiyeceklerini de birbirleriyle paylaşırlardı. Oliver en sevdiği ağacın tepesine konar, onları seyrederdi. Sonra gülümser, memnun memnun “Huu huu” diye öterdi.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Kış boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar