Pabuç Perileri

5-7 dakika okuma
14 sayfa
6+

Küçük bir kasabada her sabah çocukların en sevdiği ayakkabıların bir teki kayboluyor. Lily ve arkadaşları bir gece battaniyeye sarınıp bahçede bekliyor ve ayakkabıları alanların minicik periler olduğunu görüyor. Eski bir ayakkabının bir fareye ev, bir sincaba salıncak olabileceğini ve başkasının eşyasını sormadan almamayı anlatan sıcacık bir masal.

Küçük, sessiz bir kasabada herkes akşamları ayakkabılarını kapının önüne bırakırdı. Bir sabah insanlar kapıyı açınca şaşırıp kaldı. Her çiftin yalnızca bir teki duruyordu!

Önce herkes “Herhalde bir yere kaydı” dedi. Ama ertesi sabah yine birer tek kayıptı. Ondan sonraki sabah da! En çok çocuklar üzülüyordu. Kaybolan hep onların en sevdiği, her gün giymekten tabanı aşınmış rengârenk ayakkabılardı.

Derken Lily’nin de sırası geldi. Uyanır uyanmaz kapıya koştu. En sevdiği, tabanı aşınmış kırmızı ayakkabılarından yalnızca biri duruyordu. Dudakları büküldü.

Lily kaşlarını çattı ama ağlamadı. Aynı gün arkadaşları Tim’i, Sara’yı ve Max’i buldu. “Yeter ama!” dedi ayağını yere vurarak. “Böyle olmaz! Kim alıyor bu ayakkabıları? Hadi birlikte bulalım!”

Max’in spor ayakkabısının da teki kaybolmuştu. Kalanını salladı: “Belki geceleri gizli bir ayakkabı toplayıcısı dolaşıyordur!” Sara usulca sordu: “Ya ayakkabılar sevilmeyince kendi kendine kaçıyorsa?”

O gece dört arkadaş, Lily’lerin bahçesindeki çalıların arkasına saklandı. Lily’nin annesi onlara kalın bir battaniye vermişti. Battaniyenin altında sus pus oturdular. Ay parlıyor, kalpleri pıt pıt atıyordu. Birden Tim fısıldadı: “Bakın, orada biri var!” Gümüş ışıkta minicik birileri belirdi.

Her biri bir elma kadardı. Saydam kanatları ışıl ışıl titriyordu. Ellerinde minnacık fenerler vardı. Lily’nin gözleri kocaman açıldı. “Periler!” diye fısıldadı.

Periler kapı önündeki ayakkabılara uçtu. Tek tek tabanlarına baktılar. Yalnızca tabanı aşınmış olanları seçtiler. Sihirli keselerine giren ayakkabılar küçülüveriyordu. Sonra periler ormana doğru süzüldü. Orman, bahçenin hemen arkasındaydı. Çocuklar el ele tutuşup minik ışıkların peşinden sessizce yürüdü.

Işıklar onları kocaman, dallarını açmış bir meşenin altındaki küçük bir çayıra götürdü. Periler orada ayakkabılardan neler neler yapıyordu! Farelere minik evler, sincaplara salıncaklar, kurbağa yavrularına kayıklar… Çocuklar gözlerine inanamadı.

Perilerden biri çocukları görüp tatlı tatlı gülümsedi. Adı Luminella’ydı. “Ayakkabılarımız hep kayboluyor” dedi Sara usulca. “Neden alıyorsunuz?” “Yorulmuş ayakkabıları seçiyoruz” dedi Luminella şarkı söyler gibi. “Onlardan ormandaki dostlarımıza evler, salıncaklar, kaydıraklar yapıyoruz. Ama size sormadan almamalıydık. Özür dileriz.”

Tam o sırada pırıl pırıl bir ayakkabıdan bir sincap neşeyle başını uzattı. Lily hemen tanıdı: bu onun kırmızı ayakkabısıydı! Ayakkabı ona yumuşacık bir yuva olmuştu. Lily gülümsedi. “Sende kalsın, ötekini de getiririm!” dedi. Sonra perilere döndü: “Bir fikrim var! Evde bize küçük gelen bir sürü ayakkabı var. Hepsini size getirelim, siz de hayvancıklara ev yapın!”

Periler sevinçle havada döne döne uçtu. “Teşekkür ederiz!” dedi Luminella. “Söz, bir daha hiçbir şeyi sormadan almayacağız!”

Ertesi gün çocuklar olanları evde de, okulda da anlattı. Kaybolan ayakkabılar artık ormanda birer yuvaydı! O günden sonra çocuklar her ay, ayaklarına küçük gelen ayakkabıları büyük meşenin altına taşırlardı. Periler de onlardan hayvancıklara evler, salıncaklar, kaydıraklar yapardı.

O gece büyük meşenin altında Lily ile arkadaşları bir şey öğrenmişti: sana küçük gelen bir ayakkabı, bir sincaba ev olabilir. Başkasının bir şeyini almadan önce de sorarsın: “Alabilir miyim?”

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar