Flake'in Havuç Burnu

Karlı bir bahçenin ortasında Flake adında bir kardan adam vardı. Tombul ve pırıl pırıldı. En çok da burnuyla övünürdü: turuncu, kocaman bir havuç!

Flake burnunu gururla öne uzattı. “Ne burun ama! Böylesi kimsede yok!”

Soğuk bir sabah, minik beyaz bir yaban tavşanı zıplaya zıplaya Flake'in yanına geldi. “Merhaba…” diye fısıldadı. “Hiç havuç gördün mü? Küçücük de olsa? Çok üşüdüm, çok da acıktım…”

Flake hemen başını geriye çekti, burnunu saklar gibi. “Havuç mu? Benim burnumu mu diyorsun? Ama ondan bir tane var, o da bende! Onu verirsem ben ne olurum? Burunsuz bir kardan adam… Kimse beni tanımaz!”

Tavşanın uzun kulakları aşağı sarktı. Gitmek için döndü ama çok yorgundu. Flake'in yanına, karın üstüne oturuverdi. Minik patileri soğuktan titriyordu.

Flake tavşana baktı. Sonra çevresindeki soğuk karlara baktı. Derin bir iç çekti. “Peki… Al bakalım. Ama hepsini birden yeme, olur mu? Ben onu çok seviyorum.”

Flake burnunu yavaşça çıkarıp tavşana uzattı. “Teşekkür ederim!” dedi tavşan ince sesiyle. Sonra havuçtan minicik bir ısırık aldı.