Kardan Adam Tanecik ve Bir Dosta Havuç

6-8 dakika okuma
16 sayfa

Sımsıcak, karla örtülü bir avluda kardan adam Tanecik yaşar; dünyanın en parlak havucuna sahip olmakla pek gururludur. Ama bir gün soğuktan titreyen bir tavşancık ona gelir ve Tanecik zor bir seçimle karşı karşıya kalır: gururunu mu korusun, yoksa kendisine muhtaç olana yardım mı etsin? Bu sıcacık kış masalı, iyiliğin her zaman geri döndüğünü hatırlatır bize — bazen hiç ummadığımız kadar çabuk.

Karla kaplı bir avlunun tam ortasında Tanecik adında bir kardan adam duruyordu. Tombul, yuvarlacık ve tepeden tırnağa pırıl pırıldı; en çok da burnuyla gurur duyardı: kocaman, ışıl ışıl turuncu bir havuçla.

— İşte burun buna derim! Tanecik böyle demeyi severdi, karbeyazı çenesini yukarı kaldırarak. — Bütün kardan adamlar beni kıskanıyor!

Ayaz bir sabah, küçük beyaz bir tavşancık zıplaya zıplaya yanına geldi. — Merhaba… diye usulca ciyakladı. — Tanecik, sen bir yerlerde… havuç gördün mü? Küçücük bile olsa? Çok üşüdüm, çok da acıktım…

Tanecik, burnunu saklamak istercesine başını birden geriye çekti. — Havuç mu? Yoksa sen… benimkini mi diyorsun? Ama dünyada bir eşi daha yok! Onu verirsem benden geriye ne kalır? Burnu olmayan bir kardan adam… kimse beni tanıyamaz artık!

Tavşancık kulaklarını sarkıttı, tam gidecekken öyle yorgundu ki, biraz soluklanmak için Tanecik'in yanına oturuverdi. Minik pençeleri soğuktan titriyordu.

Tanecik tavşancığa baktı. Sonra havucuna baktı. Sonra da çevredeki kocaman, bembeyaz, ıpıssız tarlaya baktı. — Peki tamam, diye içini çekti. — Ama hepsini bir çırpıda yeme. O… benim gururum, bilesin.

Kardan adam, havucunu yüzünden çok dikkatlice çıkardı ve tavşancığa uzattı. — Teşekkürler! diye ciyakladı tavşancık ve minicik bir ısırık aldı.

Ve işte Tanecik, burnu olmadan kalakaldı. Soğuk rüzgâr hemen boş yüzüne değdi. — Harika, diye içini çekti. — Şimdi beni yapmayı yarıda bırakmışlar gibi görünüyorum.

Ama aradan yalnızca birkaç dakika geçti ki, avluya bir grup çocuk koşarak girdi. — Aa! Bu bizim kardan adam Tanecik! diye bağırdı bir kız.

Tanecik'in önünde durdu, onu dikkatle süzdü ve elini paltosunun cebine derinlemesine daldırdı. — Al bakalım! En güzel burnu sen hak ettin!

Ve kız ona… kocaman, sulu, dümdüz bir havuç uzattı — öncekinden bile daha güzel.

Tanecik gözlerine inanamadı. — Ama bunu neyle hak ettim? — Çünkü iyi yüreklisin, dediler çocuklar. — Havucunu paylaştığını gördük.

Tavşancık onun yanında zıpladı, minik bıyıkları sevinçten titriyordu. — Sen sıradan bir kardan adam değilsin, dedi. — Sen gerçek bir dostsun.

Tanecik karlı yüzüyle kocaman gülümsedi ve yepyeni havuç burnu ayazlı havada rengârenk parladı.

İçinde ise yumuşacık, tuhaf bir sıcaklık filizlendi… kardan adamların neredeyse hiç hissedemediği türden bir sıcaklık.

O günden sonra kesinlikle biliyordu: iyilik her zaman geri döner — bazen, kaybettiğimize üzülmeye fırsat bulamadan.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Kardan Adam Tanecik ve Bir Dosta Havuç

Daha çok masal