Bajki o smokach

Bajki o smokach prawie zawsze opowiada się z zewnątrz: przyjeżdża rycerz, smok jest straszny, a bajka jest o rycerzu. Trzy z tych, które tu są, opowiedziane są z drugiej strony — smoka. A z tej strony wcale nie chodzi o ogień: chodzi o krawędź urwiska, której nie da się przejść, o most, którym nikt już nie chodzi, i o jaskinię pełną rzeczy, które ktoś zgubił.

Smoczek Bru ma już skrzydła w odpowiednim rozmiarze i zna na pamięć drogę, którą latają jego siostry — tylko nie wie, jak to jest oderwać się od ziemi, a tego nikt nie uczy. Smok z mostu ma dobre pytanie i od stu lat nie ma komu go zadać. A trzeci nie zbiera złota: zbiera rękawiczkę bez pary, mały kluczyk i bucik z lewej nogi, i pamięta, gdzie leży każda rzecz.

Obok nich stoją te z rycerzem, dla tych, którzy chcą bajki po staremu: «Rycerz Tomek i smok z Mglistej Góry», «Rycerz bez miecza» i «Legenda o smoku wawelskim». Wszystkie mają od dwunastu do szesnastu stron i czyta się je od sześciu do dziesięciu minut. Od czterech lat: w tych smokach nikt nikogo nie zjada ani nie przypala — jest za to kłopot wielkości dziecka.