Smoczek, który bał się latać

6-7 min czytania
14 stron
4+

Bajka o smokach do czytania dzieciom. Smoczek ma już skrzydła w odpowiednim rozmiarze, a krawędź urwiska wciąż jest krawędzią urwiska.

Na szczycie góry z czerwonej skały, gdzie chmury przechodzą tak blisko, że można je usłyszeć, mieszkała rodzina smoków. Było ich pięcioro: mama, tata, dwie starsze siostry i najmniejszy ze wszystkich, który nazywał się Bru.

Bru miał wszystko, co smok mieć powinien. Zielone łuski, które w słońcu stawały się złote. Oddech, który już nagrzewał kamień. I skrzydła — dobre skrzydła, w odpowiednim rozmiarze, które codziennie rozkładał i składał, żeby sprawdzić, jak się trzymają.

Czego Bru nie miał, to ochoty, żeby podejść do krawędzi.

Siostry latały od poprzedniego lata. Wylatywały z rana, robiły trzy kółka nad doliną i wracały z opowieściami: że rzeka z góry wygląda jak nitka, że owce z góry wyglądają jak kamienie, które chodzą, i że wiatr wysoko pachnie deszczem, jeszcze zanim spadnie.

Bru słuchał wszystkiego i wszystko zapamiętywał. Znał na pamięć drogę, którą leciały, wiedział, gdzie wiatr się podnosi, a gdzie opada, wiedział nawet, na którym kamieniu lepiej wylądować. Nie wiedział tylko, jak to jest oderwać się od ziemi.

— Chcesz, żebym cię popchnęła? — spytała raz średnia siostra, a nie mówiła tego złośliwie: dla niej to była najprostsza rzecz na świecie. — Nie — powiedział Bru. — Jak mnie popchniesz, to poleci popchnięcie.

Mama usłyszała to z wejścia do jaskini i nic nie powiedziała. Ale tego wieczoru, kiedy wszyscy już leżeli, przysiadła się do niego. — Ty już umiesz latać — powiedziała. — Tylko jeszcze nie umiesz zacząć. To dwie różne rzeczy i drugiej nikt cię nie nauczy.

Następnego dnia Bru poszedł na krawędź. Poszedł sam, bardzo wcześnie, kiedy nikt jeszcze nie wstał, bo są rzeczy, które lepiej robić bez widowni.

Krawędź była dokładnie taka jak zawsze. Skała się kończyła, a potem już skały nie było. Bru spojrzał w dół i dolina była tam, bardzo daleko, z nitką rzeki i kamieniami, które chodzą.

Rozłożył skrzydła. Wiatr od razu w nie wszedł i trochę je podniósł, i to było tak dobre i tak straszne jednocześnie, że Bru złożył skrzydła i usiadł.

Posiedział chwilę. Potem rozłożył jeszcze raz. Wiatr wszedł jeszcze raz. Złożył jeszcze raz. Zrobił tak jedenaście razy, a za dwunastym nie złożył.

To nie był skok. Bru nie skoczył: po prostu przestał trzymać się skały tylnymi łapami, a skała przestała tam być, i wiatr, który czekał całe lato, go podniósł.

Pierwsze uderzenia skrzydeł wyszły wszystkie źle. Opadł bardziej, niż się wzniósł, przeleciał za blisko drzewa i musiał zrobić ogromne kółko, żeby się wyprostować. Ale gdzieś przy trzecim uderzeniu skrzydła same zrozumiały, co robić, i Bru zauważył, że już nie spada: leci.

Zrobił trzy kółka nad doliną, tak jak robiły siostry, bo to była jedyna droga, którą znał. A kiedy wrócił do jaskini, wszyscy stali w wejściu i czekali, i nikt nie powiedział «no wreszcie», bo mama wyjaśniła im wieczór wcześniej, że to jedno słowo zepsułoby wszystko.

Udostępnij:Pinterest WhatsApp Facebook Wyślij znajomym

Chcesz wiedzieć więcej o bajkach i baśniach? Zajrzyj do artykułów

Według tematu

Według wieku

Kolorowanki smoki

Więcej bajek do czytania

Wszystkie bajki