Güzel ve Çirkin

Canavar onu salonda karşıladı. Kendi isteğiyle gelip gelmediğini sordu, o da evet dedi. Ona kapısının üstünde adı yazan bir oda, bir kütüphane ve bir bahçe gösterdi. Bakması hoş bir şey değildi, ve öyleymiş gibi de yapmadı.

Her akşam gelip o yemek yerken yanına oturuyor, okuduklarını soruyor ve cevaplarını dinliyordu. Ve her akşamın sonunda soruyordu: «Güzel, benimle evlenir misin?» O da hayır diyordu, Canavar da «İyi geceler Güzel» deyip gidiyordu.

Mutsuz değildi. Yalnızca bir şey vardı: babasını özlüyordu. Odasındaki bir aynada onu görebiliyordu, yatakta hasta yatıyordu; bunu Canavar'a söyledi ve bir haftalığına eve gitmek için izin istedi.

Canavar, bir hafta içinde dönmezse kederinden öleceğini söyledi. Dönmek istediğinde parmağında çevirmesi için bir yüzük verdi. Güzel söz verdi ve ertesi sabah babasının evinde uyandı; yatağının yanında hediye dolu bir sandık duruyordu.

Babası onu görür görmez iyileşti. Ablaları güzel giysileri ve sandığı görünce kıskançlıktan çatladılar, ve Canavar ona kızsın diye onu bir haftadan fazla alıkoymaya karar verdiler — ağladılar, ellerini tuttular, kalması için yalvardılar, ve neden ağladıklarını bilmeyen Güzel kaldı.

Onuncu gece Canavar'ı gül bahçesinde kıpırdamadan yatarken gördüğü bir rüya gördü, uyandı ve yüzüğü parmağında çevirdi.

Canavar tam rüyadaki gibi oradaydı ve kımıldamıyordu. Güzel çeşmeye koştu, avuçlarında su getirdi, başından aşağı döktü ve üç aydır söylemediği şeyi söyledi: onsuz yaşayamayacağını, ve lütfen kendisiyle evlenir mi diye.

Bahçe, sanki biri dünyanın bütün havai fişeklerini ateşlemiş gibi aydınlandı, ve Canavar'ın olduğu yerde bir prens duruyordu. Bir perinin onu, bir kız onu görünüşü için değil olduğu gibi kabul edene kadar büyülediğini anlattı — ve ablalarının salonda iki taş heykele dönüştüğünü, yanıldıklarını kabul edene kadar orada kalacaklarını söyledi.