Złota gęś

Głupek wziął gęś pod pachę i poszedł na noc do gospody. Gospodarz miał trzy córki, a najstarsza poczekała, aż zaśnie, i chciała wyrwać jedno złote pióro — a ręka przykleiła się do gęsi i nie chciała puścić.

Druga przyszła jej pomóc i przykleiła się do siostry. Trzecia przyszła pomóc obu i przykleiła się do drugiej, i tak we trzy stały całą noc.

Rano Głupek wziął swoją gęś i wyszedł, a trzy córki musiały biec za nim.

Na polu zobaczył to proboszcz i zawołał, że to wstyd, i wziął najmłodszą za ramię, żeby ją odciągnąć — i przykleił się. Kościelny przyszedł pomóc proboszczowi i przykleił się do niego. Dwóch parobków wyszło z pola i przykleiło się do kościelnego, i sznur ludzi za gęsią liczył już siedem osób.

Doszli do miasta, gdzie król miał córkę, która w całym życiu ani razu się nie zaśmiała, i obiecał ją temu, kto ją rozśmieszy.

Głupek wszedł na dziedziniec z gęsią pod pachą i siedmioma osobami przyklejonymi z tyłu, które przewracały się jedna na drugą i krzyczały.

Królewna wyjrzała z okna i zaśmiała się, i śmiała się dalej, aż musiała siąść na podłodze.

Król szukał powodów, żeby nie dotrzymać słowa — człowieka, który wypije całą piwnicę, człowieka, który zje górę chleba, statku, który pojedzie po ziemi i po wodzie — a Głupek za każdym razem znajdował w lesie starego siwego człowieczka, i za każdym razem człowieczek robił to za niego. Więc nie został już żaden powód, i Głupek ożenił się z królewną, a z czasem dostał i królestwo.