Apollo'nun İlk Uçuşu

5-6 dakika okuma
13 sayfa
5+

Küçük kartal Apollo, yuvadan ilk kez atlamaktan korkar. Babası yanına gelir ve ona usulca cesaret verir. Apollo sonunda atlar, kanatlarını açar ve ağabeyiyle ablasının yanında uçar.

Yüksek kayaların tepesinde kocaman bir kartal yuvası vardı. Orada anne, baba ve üç yavru kartal yaşıyordu. En küçükleri Apollo'ydu. Ağabeyiyle ablasından çok daha ufaktı. Ama uçmayı herkesten çok o istiyordu.

Apollo sık sık yuvadan gökyüzüne bakardı. Annesiyle babası orada kanat açıp süzülürdü. “Ben de yanlarına uçabilsem…” diye iç geçirirdi.

Güneşli bir sabah anne kartal yavrularının yanına geldi. “Bugün uçmayı öğreneceğiz, küçüklerim,” dedi. “Kanatlarınızı açın, rüzgâr sizi taşıyacak.” Üç yavrunun da yüreği pıt pıt attı.

Apollo'nun ağabeyi ile ablası yuvanın kenarında sabırsızca zıplıyordu. Önce ağabeyi atladı, sonra ablası. Kanatlarını beceriksizce çırpıp biraz yalpaladılar. Az sonra gökte neşeyle dönmeye başladılar. Apollo babasının yanından onları izledi.

Apollo yuvanın kenarına yaklaşıp aşağı baktı. Yer çok, çok uzaktaydı. Büzüldü, ayakları titredi. “Ya düşersem?” diye düşündü.

Babası onun korktuğunu hemen anladı. Yanına gelip başını eğdi. “Herkes korkar, Apollo,” dedi usulca. “Ben de ilk gün çok korkmuştum. Ama cesur olan, korksa da dener. Kanatlarını aç, rüzgâr seni tutar. Ben buradayım.”

Apollo yuvanın kenarına çıkıp başını kaldırdı. Gökyüzü ne kadar büyük, ne kadar maviydi! Hâlâ korkuyordu ama oraya çok gitmek istiyordu. Babası yanındaydı. Apollo derin bir nefes aldı ve başını salladı.

Apollo babasına baktı. Babası başını salladı. Ve Apollo atladı! Önce aşağı doğru düştü, düştü. Çok korktu. Sonra babasının sözü aklına geldi: “Kanatlarını aç, rüzgâr seni tutar.” Apollo kanatlarını kocaman açtı. Rüzgâr onu yakaladı ve yumuşacık tuttu.

Apollo kanatlarını güçlü güçlü çırptı. Yukarı, daha yukarı çıktı! Güneş tüylerini ısıtıyor, serin bir rüzgâr yüzünü okşuyordu. Artık hiç korkmuyordu. “Uçuyorum!” diye düşündü. Gözleri sevinçle parlıyordu.

Apollo, ağabeyi ve ablasıyla yan yana uçtu. Üç kardeş bir arada! Annesiyle babası onları gururla izledi.

Önünde kocaman gökyüzü uzanıyordu. Artık ormanın üstünden, ırmağın üstünden, istediği yere uçabilirdi. Ne çok yer görecekti! Apollo neşeyle bir tur daha attı.

Günler, mevsimler geçti. Küçük Apollo büyüdü, kocaman ve güçlü bir kartal oldu. Artık yüksek mi yüksek uçuyordu.

Apollo o ilk günü hiç unutmadı. Yuvanın kenarında ayakları nasıl da titremişti! Ama korksa da atlamıştı. Kanatlarını açmış, rüzgâra binmişti. İlk uçuşu ne güzel olmuştu!

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar