Apollo ve Uçsuz Bucaksız Gökyüzü

5-6 dakika okuma
13 sayfa

Yerden çok yükseklerde, sarp kayalıkların tepesinde, kanatlarını açıp gökyüzüne süzülmeyi hayal eden küçük bir kartal yaşarmış. İlk atlayışın vakti geldiğinde korku onu durdurmuş, ama babasının şefkatli sözleri ve kendi cesareti o belirleyici adımı atmasına yardım etmiş. Kendine inanmayı ve sevdiklerinin desteğini anlatan bu sıcak ve umut dolu öykü, gerçek özgürlüğün korkularımızı yendiğimiz yerde başladığını hatırlatıyor.

Kayalıkların tepesinde, dallardan ve gökyüzünden örülmüş kocaman bir yuvada, üç yavrusuyla bir kartal ailesi yaşarmış. En küçükleri Apollo'ymuş. Kardeşlerinden daha ufak tefekmiş, bu doğru, ama yüreği cesurmuş ve hayallerle doluymuş.

Apollo en çok annesiyle babasının gökyüzünde görkemle süzülüşünü izlemeyi severmiş; sanki bütün rüzgâr onlarınmış gibi. Ve bir gün kanat çırpıp onlara katılacağı günün hayalini kurarmış.

Aydınlık, güneşli bir sabah anne kartal, "Vakit geldi, miniklerim," demiş. "Bugün uçmayı öğreneceksiniz. Kanatlarınızı açacak ve rüzgârı altınızda hissedeceksiniz."

Apollo'nun kardeşleri sabırsızlıktan yerinde duramıyormuş. Heyecanla yuvanın kenarına ilerlemiş ve birer birer cesurca boşluğa atlamışlar. Önce kanatlarını beceriksizce çırpmışlar, ama çok geçmeden gökyüzünde güvenle süzülmeye başlamışlar, ilk uçuşlarının sevinciyle cıvıldaşmışlar.

Apollo ise göğsünde bir korku düğümü hissediyormuş. Yer öyle uzak görünüyormuş ki, düşebileceğini düşünmek bile onu tepeden tırnağa titretiyormuş.

Onun tereddüdünü fark eden babası yanına yaklaşmış. "Korkmanda hiçbir sakınca yok, Apollo," demiş usulca. "Cesur olmak korkuyu hiç hissetmemek değildir; korkunun seni durdurmasına izin vermemektir."

Apollo derin bir nefes almış ve başını sallamış. Yavaşça yuvanın kenarına ilerlemiş. Dünya kocaman görünüyor ve başını döndürüyormuş, ama gözlerini kaldırınca uçsuz bucaksız gökyüzünü görmüş ve içinde bir kararlılık kıvılcımı tutuşmuş.

Babasına bakmış; babası cesaret vererek başını sallamış ve işte o an Apollo atlamış. Önce hızla, gittikçe hızlanarak aşağı düşmüş ve içini bir panik kaplamış. Ama babasının sözlerini hatırlamış. Kendini toparlamış, kanatlarını ardına kadar açmış ve rüzgârın onları tutup kendisini taşıdığını hissetmiş.

Korku eriyip gitmiş, yerini kocaman bir sevince bırakmış. Apollo gittikçe daha yükseğe çıkıyormuş ve her kanat çırpışında özgüveni artıyormuş. Güneşin sıcaklığını, rüzgârın serinliğini hissetmiş ve ta içinde gökyüzündeki yerini bulduğunu anlamış.

Anne ve babası, gururdan parlayan gözlerle Apollo'nun kardeşlerine katılışını ve onlarla birlikte uçsuz mavilikte süzülüşünü izlemişler.

Apollo o an gökyüzünün bir özgürlük ve sonsuz olanaklar diyarı olduğunu anlamış. Attığı o tek cesur adım, ona bambaşka bir dünyanın kapılarını açmış.

Ve böylece cesur küçük kartal, gökyüzünü zarafet ve güçle süzülen görkemli bir kartal olup çıkmış.

İlk uçuşunda öğrendiği o dersi hiç unutmamış: Cesaret, kararlılık ve azıcık inanç, korkuyu en güzel maceraya dönüştürebilir.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Apollo ve Uçsuz Bucaksız Gökyüzü

Daha çok masal