Altın Palamut’un Peşinde

5-6 dakika okuma
17 sayfa
5+

Cesur sincap Bella, dikenli bir çalıya sıkışan tavşan Rosie’yi kurtarır, sonra ikisi birlikte Altın Palamut’u aramaya çıkar. Yolda hızlı bir ırmağı geçerler, karanlık bir mağaradan çıkarlar ve yaşlı ayı Oliver’ın bilmecesini bilirler. Bir yardımla başlayan güzel bir dostluğun hikâyesi.

Ormanın derinliklerinde, sık ağaçların arasında Bella adında küçük bir sincap yaşıyordu. Bella her şeyi merakla incelerdi. Hiç korkmaz, hep “Acaba ötede ne var?” diye düşünürdü.

Serin bir sonbahar günüydü. Bella kış için meşe palamudu topluyordu. Birden durdu. Biri sesleniyordu: “İmdat! Yardım edin!” Bella kulaklarını dikti. Sağına baktı, soluna baktı. Ses nereden geliyordu?

Bella sesin geldiği yere koştu. Dikenli bir çalının içinde küçük bir tavşan sıkışmıştı. Zavallıcık titriyordu. “Korkma,” dedi Bella. “Seni oradan çıkaracağım.”

Bella sağlam çubuklar buldu. Dikenleri yavaşça, tek tek kenara itti. Hiç acele etmedi. Kolay değildi ama Bella vazgeçmedi. Sonunda küçük tavşan hop diye çalıdan dışarı çıktı!

“Benim adım Rosie,” dedi tavşan. “Ya seninki?” “Bella.” “Beni kurtardın, Bella! Sana nasıl teşekkür edeyim?” Bella gülümsedi: “Hiçbir şey gerekmez. Yardım edebildiğime çok sevindim.”

İki yeni arkadaş patikada yan yana yürüdü. Rosie heyecanla anlattı: “Ben Altın Palamut’u arıyordum. Sihirli bir palamutmuş. O ormana gelince herkes mutlu olurmuş!” Bella’nın gözleri parladı. Palamutları ondan iyi kim tanırdı? “Ben de seninle geliyorum!” dedi. “Birlikte buluruz!”

Ormanın içlerine doğru yürüdüler. Önlerine hızlı akan bir ırmak çıktı. Neyse ki üstüne bir ağaç devrilmişti. Bella ile Rosie köprü gibi duran ağaçtan adım adım karşıya geçti.

Sonra karanlık bir mağaraya girdiler. Rosie’nin kulakları titredi. “Arkamdan gel,” dedi Bella. “Korkma, ben yanındayım.” Az sonra ikisi de aydınlığa çıktı.

Çok yorulmuşlardı. Koca bir meşenin altına oturdular. Derken yaşlı bir ayı yanlarına geldi. İkisi birbirine sokuldu.

“Ben Oliver,” dedi ayı yavaşça. “Nereye böyle?” “Altın Palamut’u arıyoruz!” dedi Bella. Oliver gülümsedi. “Palamut çok yakında. Ama önce bir bilmece bileceksiniz.” İkisinin kalbi küt küt attı.

Oliver biraz durdu, düşündü. Sonra ağır ağır söyledi: “Kalbim yok ama büyürüm…” Bella ile Rosie nefeslerini tuttu.

“Sizin gibi değil ama nefes alırım…” Bella ile Rosie düşündü.

“Ağzım yok ama su içerim. Bilin bakalım, ben neyim?” diye sordu Oliver. Bella ile Rosie derin derin düşündü.

İkisi uzun uzun düşündü, fısıldaştı. “Bir taş mı?” dedi Rosie. “Taş büyümez ki,” dedi Bella. Birden Bella’nın gözleri parladı. “Bu bir ağaç!” diye bağırdı. Rosie sevinçten zıpladı. Oliver gülümsedi, başını salladı. Sonra patisiyle çağırdı: “Haydi, benimle gelin!”

Saklı bir çayıra vardılar. Ortada kocaman bir meşe vardı. Dalında Altın Palamut ışıl ışıl parlıyordu! Bella dala tırmandı, palamudu usulca kopardı. Rosie aşağıda onu dikkatle tuttu.

Bella ile Rosie Altın Palamut’la kendi ormanlarına döndü. Bütün hayvanlar koşa koşa geldi. Kuşlar şarkı söyledi, tavşanlar zıpladı. Herkes iki kahramana teşekkür etti. Orman o gün sevinçle doldu, büyük bir şenlik yapıldı.

Bella ile Rosie artık en iyi iki arkadaştı. Her şey dikenli bir çalının yanında başlamıştı. Bella yolu göstermişti, Rosie de hep yanında olmuştu. Bilmeceyi bile birlikte düşünmüşlerdi. Şimdi ikisi de yeni maceraları sabırsızlıkla bekliyordu.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar