Ava ve Sonbahar Perisi

7-9 dakika okuma
12 sayfa
6+

Ava, köyde anlatılan masaldaki Sonbahar Perisi'ni bulmak için ormana gider. Onu kocaman bir meşenin dibinde bulur ve tek bir dilek dileyebileceğini öğrenir. Ava kendisi için değil, bütün köy için diler; ertesi sabah köyde kimsenin görmediği kadar bol ürün vardır ve herkes sevinir.

Ormanların ve tepelerin arasında küçük bir köy vardı. Sonbahar gelince ağaçlar kırmızıya, turuncuya, altın sarısına boyanırdı. Bahçelerden mis gibi elma kokusu yayılırdı. Köyde herkes sevinçle Hasat Şenliği'ni beklerdi. Sonbaharın en neşeli günüydü o!

Bu köyde Ava adında küçük bir kız yaşardı. Ava sonbaharı çok severdi. Yaprak yığınlarına hoplayıp zıplar, sulu sulu elmalar toplardı. Ormanın her gün biraz daha renklenişini seyrederdi. Ama en çok da Sonbahar Perisi'nin masalını severdi.

Masala göre Sonbahar Perisi ormanları ve bahçeleri sonbahar renklerine boyardı. Köylülerin sepetlerini elmayla, kabakla doldururdu. Onu bulan kişi tek bir dilek dileyebilirdi. Bu dilek de mutlaka gerçekleşirdi.

Serin bir sonbahar sabahıydı. Güneş yeni doğuyordu. Ava küçük çantasını omzuna astı. İçine yolda yemek için birkaç güzel şey koymuştu. “Bugün Sonbahar Perisi'ni bulacağım!” dedi ve ormana doğru yürüdü. Başının üstünde kırmızılı sarılı yapraklar rengârenk bir çatı gibiydi. Ayaklarının altında yumuşacık yapraklar hışır hışır ediyordu.

Ava uzun uzun yürüdü, ormanı doya doya seyretti. Güneş ağaçların arkasına saklanırken küçük, kuytu bir açıklığa çıktı. Açıklığın ortasında kocaman bir meşe ağacı vardı. Dallarındaki palamutlar akşamın son ışıklarında pırıl pırıl parlıyordu. “Ne kadar güzel!” diye fısıldadı Ava.

Birden Ava meşenin dibinde ışıl ışıl bir şey gördü. Ava'nın kalbi küt küt atmaya başladı. Nefesini tutup yavaşça yaklaştı. Avuç kadar küçücük biriydi bu. Kanatları sonbahar yaprakları gibiydi. Altın sarısı saçları güneş gibi parlıyordu. “Yoksa bu… masaldaki Sonbahar Perisi mi?” diye düşündü Ava.

“Merhaba,” dedi Ava usulca. Biraz çekiniyordu. “Sen Sonbahar Perisi misin?” Minik peri başını kaldırıp gülümsedi. “Evet, benim. Söyle bakalım, neden geldin buraya?”

Ava derin bir nefes aldı. “Masal doğru mu diye öğrenmeye geldim. Sen gerçekten dilek gerçekleştirebilir misin?” Sonbahar Perisi başını salladı. “Evet, gerçekleştirebilirim. Ama yalnızca tek bir dilek. İyice düşün, en çok ne istiyorsun?”

Ava ormana baktı. Ağaçlar akşam ışığında kızıl kızıl parlıyordu. Ava köyünü düşündü. Tarlalarda sabahtan akşama çalışan komşularını düşündü. Şenlikte gülüşen yüzleri düşündü. Sonra kararını verdi ve kendinden emin bir sesle konuştu: “Köyümüzde bu yıl her zamankinden de bol ürün olsun. Herkes çok çok sevinsin!”

Sonbahar Perisi'nin gözleri sevinçle ışıldadı. “Ne güzel bir dilek, Ava! Kendin için değil, herkes için diledin. Bütün köy sevinecek.” Peri elini salladı. Ilık bir rüzgâr esti. Altın sarısı yapraklar, parlak palamutlar havada döne döne uçuştu. Açıklık ışıl ışıl oldu. Ava'nın içi sımsıcak oldu, mutlu mutlu gülümsedi.

O gece Ava evinde, sıcacık yatağında mışıl mışıl uyudu. Ertesi sabah köylüler şenliğe hazırlanmak için dışarı çıktılar. Bir de ne görsünler! Tarlalar, bostanlar sebzeyle dolmuştu. Kocaman balkabakları sabah güneşinde parıldıyordu. Elma ağaçlarının dalları yere kadar eğilmişti. Böyle bol ürünü kimse görmemişti! Herkes güldü, el çırptı, ormana bakıp teşekkür etti.

Ava o akşamı hiç unutmadı. Her sonbahar yapraklar yeniden kırmızıya, sarıya döndüğünde, serin rüzgâr saçlarını uçuşturduğunda Sonbahar Perisi'ni hatırlardı. Sonra uçuşan yapraklara bakıp tatlı tatlı gülümserdi.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Daha çok masal

Bütün masallar