Cesur Fare Mia

Balpınar adındaki köyde, buğday tarlalarıyla ormanın arasına gizlenmiş bir yerde, Mia adında minnacık bir fare yaşardı. Küçüktü, hem de küçücüktü; ama yüreği bir aslanınki gibiydi ve dünyada her şeyden çok bir kahraman olmayı düşlerdi. En yakın arkadaşları tavşan Roze ile kurbağa Feliks, onun köyün çevresindeki bütün küçük maceralarına eşlik ederdi.

Güneşli bir sabah, bütün köylüler yıllık hasat şenliğine hazırlanırken felaket gökten geldi. Kapkara, kocaman bir atmaca belirdi ve damların üstünde döne döne, tur ata ata uçmaya başladı. Herkes dört bir yana kaçıştı. Sepetler devrildi, kurdeleler savruldu ve şenlik hazırlıkları korkuyla olduğu yerde durdu.

“Bir şey yapmalıyız!” diye bağırdı Roze; gözleri iki meşe palamudu gibi kocaman açılmıştı. Feliks başını salladı, ayağını tedirginlikle yere vurdu. “Ama ne yapabiliriz ki? Şu atmaca çok büyük, çok korkunç.” O sırada Mia, minnacık bir farenin doğrulabileceği kadar dimdik doğruldu ve küçük göğsü cesaretle doldu. “Belki küçüğüm,” dedi, “ama cesurum. Ve bir planım var!”