Wiewiórka, która zbierała gwiazdy

6-7 min czytania
17 stron

W głębi zaczarowanego lasu mieszka Zosia, mała wiewiórka, która nad wszystko kocha podziwiać nocne niebo. Pewnego wieczoru tuż obok jej drzewa spada gwiazdka, a Zosia marzy, by zebrać ich tyle, żeby rozświetlić cały las… aż niebo robi się ciemne i puste. Ta czuła opowieść na dobranoc mówi o odpowiedzialności, hojności i pięknie, które rodzi się wtedy, gdy dzielimy się z innymi tym, co mamy.

W głębi starego, zaczarowanego lasu, gdzie korony drzew sięgały samego nieba, a powietrze pachniało słodko ciepłą sosną, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Zosia.

Zosia nie była zwyczajną wiewiórką — w serduszku nosiła szczególną miłość do nocnego nieba. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, wspinała się na najwyższą gałąź swojego ulubionego drzewa i z zachwytem podziwiała gwiazdy.

Pewnej nocy, gdy podziwiała lśniące niebo, Zosia zobaczyła coś niezwykłego. Maleńka gwiazdka oderwała się od nieba i opadała powolutku, powolutku, aż miękko wylądowała na mchu tuż obok jej drzewa. Zaciekawiona, w mig zbiegła na dół i ostrożnie wzięła ją w łapki. Była ciepła w dotyku i świeciła delikatnie, jak małe serduszko ze światła.

— Och, jaka piękna! — szepnęła zachwycona Zosia. I w jej główce zaczął migotać pewien pomysł. — Jeśli zbiorę dość gwiazd, rozświetlę cały las! Wtedy nawet nocą będzie jasno, bezpiecznie i przytulnie.

Z tym marzeniem w sercu Zosia postanowiła zbierać spadające gwiazdy. Każdej nocy uważnie obserwowała niebo, cierpliwie czekając na chwilę, gdy gwiazda spadnie.

A gdy tylko to się działo, szybko ją podnosiła i niosła do swojej norki, chowając w wyjątkowym kąciku. Powolutku jej domek napełnił się migoczącymi gwiazdami, które lśniły niczym ukryty skarb.

Ale mijały noce, a niebo, kiedyś usiane tysiącem świateł, zaczęło wyglądać pusto i nago. Inni mieszkańcy lasu również to zauważyli. Ciemność stawała się coraz głębsza, a gwiazdy, które dawniej oświetlały im drogę przez las, powoli znikały.

Pewnego wieczoru, gdy Zosia siedziała w swojej norce, otoczona wszystkimi zebranymi gwiazdami, wyjrzała na zewnątrz i zobaczyła, że niebo jest już prawie puste.

Zostało tam już tylko kilka gwiazdek, a ciemność zrobiła się ciężka i dziwnie smutna. Radość Zosi zaczęła gasnąć, gdy wreszcie zrozumiała, co narobiła. Zbierając gwiazdy tylko dla siebie, odebrała całemu światu coś niezwykle cennego.

Ciężar opadł na małe serduszko Zosi. Nigdy nie chciała nikomu zaszkodzić — pragnęła jedynie rozświetlić las i uczynić go jeszcze piękniejszym niż przedtem.

Ale teraz zrozumiała prawdę: gwiazdy nie należały tylko do niej… należały do wszystkich. Każda miała swoje ważne zadanie. Oświetlały zwierzętom drogę nocą, wskazywały szlak wędrowcom i zdobiły niebo swoim niepowtarzalnym pięknem.

Zdecydowana wszystko naprawić, Zosia troskliwie zebrała gwiazdy ze swojej norki. Wspięła się na najwyższe gałęzie i jedną po drugiej, bardzo ostrożnie, odkładała je z powrotem na niebo.

A za każdym razem, gdy gwiazda wracała na swoje miejsce, niebo zaczynało lśnić jeszcze jaśniej i jeszcze bardziej czarodziejsko niż kiedykolwiek przedtem.

Gdy ostatnia gwiazda wróciła na niebo, Zosia uniosła głowę, a jej oczy zabłysły łzami radości. Ciemność znów otuliła las, ale teraz była miękka i tak bliska sercu. Gwiazdy migotały wysoko na niebie, a leśne stworzenia na całym świecie znów mogły bezpiecznie wędrować nocą.

Patrząc na lśniące gwiazdy, które znów zdobiły nocne niebo, Zosia poczuła głęboką i łagodną ulgę. Zrozumiała, że światło gwiazd ma prawdziwą moc tylko wtedy, gdy jest dostępne dla wszystkich. Gwiazdy nie tylko rozpraszają ciemność — obdarowują spokojem każdego, kto na nie spojrzy.

Od tamtej nocy Zosia nigdy więcej nie zbierała gwiazd. Zamiast tego spędzała wieczory, podziwiając je z najwyższej gałęzi swojego ulubionego drzewa, wdzięczna, że może cieszyć się ich blaskiem razem z całym światem.

A patrząc, jak gwiazdy migoczą wysoko na niebie, czuła, że jej las stał się właśnie taki, jaki być powinien — ciemny, tajemniczy, a jednak pełen delikatnego gwiezdnego blasku, dokładnie tak, jak zamierzyła sama natura.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Wiewiórka, która zbierała gwiazdy

Więcej bajek do czytania