Haydi Pip, Cumburlop!

7-8 dakika okuma
14 sayfa
4+

Penguen Pip'in arkadaşları denize neşeyle atlar, ama Pip suya dalmaktan korkar. Arkadaşı Tilly'nin önerisiyle önce gagasını, sonra ayaklarını suya sokar ve her gün biraz daha dener. Sonunda bir sabah cumburlop diye dalar ve masmavi denizin altında balıkları kovalar.

Buzlu dağların, karlı ovaların arasında Pip adında küçük bir penguen yaşıyordu. Tüyleri simsiyah ve bembeyazdı, ipek gibi pürüzsüzdü. Oynamaya, şakalaşmaya bayılırdı. Yürürken paytak paytak öyle bir sallanırdı ki görenler gülerdi. Ama Pip'in bir derdi vardı: suya dalmaktan çok korkardı.

Öteki penguenler neşeyle denize atlardı. Pip ise buzun kenarında kalırdı. Durur, onlara bakardı. Derin, soğuk suyu düşündükçe kalbi küt küt atardı.

Arkadaşları her gün dalgaların arasında zıplar, ona seslenirdi: “Gelsene Pip!” “Haydi, beraber oynayalım!” Ama Pip bir türlü atlayamazdı. Ayakları buza yapışmış gibi olurdu.

Bir gün Pip yine buzun kenarında, suyun hemen yanında duruyordu. Arkadaşı Tilly yanına geldi. Pip'in yüzünü görünce yumuşacık sordu: “Neyin var, Pip? Canını sıkan ne?”

Pip başını önüne eğdi. Biraz utandı ama doğrusunu söyledi: “Dalmaktan korkuyorum, Tilly. Deniz çok derin. Aşağıda ne var, hiç görünmüyor.”

Tilly düşünceli düşünceli başını salladı. “Ben de eskiden çok korkardım. Hemen atlaman gerekmez. Önce minicik bir şey yaparsın, sonra azar azar.” Pip başını kaldırdı. “Azar azar mı?”

Tilly gülümsedi. “Evet ya! Önce sadece gagacığını suya sok. Sonra ayaklarını. Dalmak yok, acele yok. Yavaş yavaş alışırsın.” Pip'in içi biraz rahatladı.

Pip düşündü: “Sadece gagamı sokacağım. Bunda korkacak ne var ki?” Buzun kenarına yürüdü. Biraz bekledi, sonra gagasını yavaşça suya soktu. Su soğuktu, gagasını gıdıkladı. Pip şaşırdı. Hiç de korkunç değilmiş!

Ertesi gün Pip buzun kenarına oturdu. Ayaklarını yavaşça suya soktu. “Ayy, soğuk!” Ama korkmadı, hoşuna bile gitti. Ayaklarını çırptı, kıkır kıkır güldü.

Pip her gün bir şey daha denerdi. Suyu şapır şupur sıçratırdı. Suyun üstünde yüzer, dalgalarla sallanırdı. Nefesini tutmayı da denerdi: bir, iki, üç! Her gün biraz daha cesurlaşıyordu.

Güneşli bir sabah Pip buzun kenarına çıktı. İçinden “Artık hazırım, yapabilirim!” dedi. Derin bir nefes aldı ve… cumburlop! Suya daldı. İlk anda biraz üşüdü. Sonra gözlerini açtı. Suyun altındaydı! Aşağılarda, derinlerde yüzüyordu! Balık gibi kayıp gidiyordu. Pip'in içi kıpır kıpır, neşe doluydu.

Her yer masmavi, pırıl pırıldı. Gümüş balıklar yanından vızır vızır geçiyordu. Pip onları kovaladı; sağa döndü, sola kıvrıldı. Her şeye merakla baktı. “Burası ne güzelmiş!”

Pip suyun üstüne çıktığında arkadaşları buzun üstünde bekliyordu. Zıpladılar, kanatlarını şap şap çırptılar, hep bir ağızdan bağırdılar: “Pip daldı! Yaşasın!” “Pip, sen ne güzel yüzüyorsun!” Pip'in gözleri parladı. Göğsünü kabarttı, kocaman gülümsedi.

O günden sonra Pip arkadaşlarıyla her gün suya atlar, doyasıya yüzerdi. Kıyıda sudan korkan bir penguen görünce de hemen yanına giderdi. Gülümser, yavaşça şöyle derdi: “Korkma. Önce sadece gaganı sok. Sonra biraz daha. Azar azar, tamam mı?”

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar