Rumpelstiltskin

7-9 dakika okuma
16 sayfa

Rumpelstiltskin — Grimm Kardeşler'in masalı, çocuklara sesli okumak için. Samandan altın eğiren adamcık, adını kimsenin bilmediğini sanmış.

Bir değirmenci varmış; unu azmış, ama söyleyecek sözü çok olurmuş. Bir gün saraya çağrılmış, çünkü kral değirmenden neden eskisinden az çuval çıktığını öğrenmek istemiş; değirmenci de büyük salonda dikilmiş ve etkileyici olmak istemiş. Aklına gelen ilk şeyi patlatmış: — Kızım samandan altın eğirebiliyor. Bunu düşünmeye fırsat bulmadan söylemiş.

Kral, altını sohbetten çok seven bir adammış. — Öyleyse onu yolla, demiş. Yarın sabah. Ertesi gün kız karşısına çıkmış; kral da onu uzun koridorlardan geçirerek samanla dolu bir odaya götürmüş. Odada bir çıkrık, bir tabure ve başka hiçbir şey varmış. — Sabaha kadar burada altın olacak, demiş eşikten ve kapıyı kilitlemiş.

Kız tabureye oturmuş ve ellerini dizlerine bırakmış. Eğirmeyi biliyormuş elbette, ama yalnızca keteni; samandan ne yapıldığını ona kimse söylememiş. Öylece oturmuş ve ağlamış; pencerenin dışı da gitgide kararmış.

O sırada kapı gıcırdamış ve odaya bir testi kadar küçük bir adamcık girmiş: sivri külahlı, buruşuk yüzlü, sakalı beline kadar uzun. — Niye ağlıyorsun? diye sormuş işini bilir bir tavırla. — Çünkü samandan altın yapmam gerek. — Peki bana karşılığında ne vereceksin?

Kız boynundan kolyesini çıkarmış — evden aldığı tek şeymiş. Adamcık onu ışığa tutup incelemiş, cebine atmış, çıkrığın başına oturmuş ve öyle hızlı çevirmiş ki tekerlek bulanıklaşmış. Vızz, vızz, vızz — makara altın iplikle dolmuş. Sabaha kadar saman bitmiş, duvarın dibinde yalnızca altın yumaklar durur olmuş.

Kral şafakta gelmiş, bakmış ve hiçbir şey söylememiş; yalnızca gözleri yuvarlaklaşmış. Akşam kızı iki kat büyük bir odaya götürmüş; orada saman ta tavana kadarmış. — Sabaha kadar, diye yinelemiş ve anahtarı kilitte çevirmiş.

Adamcık, koridordaki ayak sesleri susar susmaz belirmiş. — Bugün bana ne vereceksin? — Yüzüğümü, demiş kız, çünkü başka bir şeyi yokmuş. Çıkrık vızıldamış ve bütün gece hiç durmadan çalışmış; sabaha kadar altın, duvarın dibinde tavana kadar, düzgün yığınlar halinde durur olmuş.

Üçüncü akşam oda öncekinden de büyükmüş. — Bunu da sabaha kadar eğirirsen karım ve kraliçem olursun, demiş kral; hem bu kez neredeyse yumuşak söylemiş. Kız yalnız kalmış, samana bakmış ve ancak o zaman verecek hiçbir şeyi kalmadığını anlamış.

Adamcık her zamanki gibi girmiş. — Sana bir şey kalmadı, demiş. Öyleyse bana ilk çocuğunu söz ver. Kız yorgunmuş, korkmuşmuş ve evinden çok uzaktaymış. Söz vermiş, çünkü henüz var olmayan bir şeyi gözünde canlandırmak zordur.

Sabah altın duvarın dibinde duruyormuş; kral da sözünü tutmuş ve değirmencinin kızıyla evlenmiş. Bir yıl geçmiş, sonra bir yıl daha; üçüncüsünde kraliçenin odasına bir beşik konmuş. Adamcığı kimse hatırlamıyormuş — en az da kraliçenin kendisi.

Ama o hatırlıyormuş. Bir akşam gelmiş, beşiğin yanına dikilmiş ve şöyle demiş: — Sözleşme sözleşmedir. Kraliçe hazinedeki her şeyi verirdi, ama o yalnızca elini sallamış. Kraliçe ağlamaya başlayınca biraz yumuşamış. — Peki. Üç günün var. Adımı bilirsen çocuk sende kalır.

İlk akşam kraliçe bildiği bütün adları saymış: Kasper, Melchior, Baltazar, Yuhanna, Adalbert, Stanislav. Adamcık her birinden sonra başını sallamış. — Adım öyle değil.

İkinci gün ülkenin dört bir yanına ulaklar yollamış, tuhaf ve seyrek adlar toplasınlar diye. Akşam listeden okumuş: Koçbaşı, Keçiayak, Ayakbağı. Adamcık gitgide yüksek sesle gülmüş. — Adım öyle değil.

Üçüncü gün son ulak dönmüş ve kimsenin beklemediği bir şey anlatmış. Dağın altındaki ormandan geçiyormuş, orada kimse oturmazmış; bir ateş görmüş ve ateşin başında tek ayak üstünde zıplayarak şarkı söyleyen küçük bir adamcık: — Bugün kaynatırım, yarın pişiririm, öbür gün çocuğu alırım. Ne iyi ki kimse bilmiyor, benim adım Rumpelstiltskin!

Akşam adamcık kendinden memnun bir halde odaya dikilmiş. — Eee? — Belki adın Konrad'dır? diye sormuş kraliçe. — Hayır. — Belki Heinrich? — Hayır. Kraliçe beşikteki yorganı düzeltmiş ve sakin sakin şöyle demiş: — Yoksa adın Rumpelstiltskin mi?

Adamcık öyle bir sıçramış ki döşeme çatırdamış. — Biri sana söyledi! diye bağırmış, ayağını yere vurmuş ve geceye koşup gitmiş; onu o ülkede bir daha kimse görmemiş. Kraliçe ise beşiğin başında uzun süre oturmuş ve kendine söz vermiş: bir daha hiç kimseye, elinde olmayan bir şeyi söz vermeyecekmiş.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Metnin kaynağı: Konu kamu malıdır (Grimm Kardeşler, 1812). Metin Marytale için yeniden yazılmıştır — başka bir çevirinin aktarımı değildir.

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Rumpelstiltskin

Daha çok masal