Królewna Śnieżka

8-10 min czytania
16 stron

Królewna Śnieżka — bajka do czytania dzieciom. Zazdrosna królowa, siedmiu krasnoludków i jabłko, którego nie wolno było przyjąć.

Była zima, śnieg padał na ziemię jak pierze, a królowa siedziała przy oknie w hebanowej ramie i szyła. Ukłuła się w palec i trzy krople krwi upadły na śnieg. — Chciałabym mieć córeczkę — pomyślała — białą jak ten śnieg, o ustach czerwonych jak ta krew i włosach czarnych jak ta rama. I tak się stało. A królowa niedługo potem umarła.

Król ożenił się po roku. Nowa królowa była piękna, ale nie znosiła, żeby ktokolwiek był piękniejszy od niej. Miała lustro, do którego mówiła co rano: — Lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy w świecie? A lustro odpowiadało zawsze to samo: — Ty, królowo. I to jej wystarczało, żeby cały dzień był dobry.

Królewna rosła. Miała siedem lat, potem dziesięć, potem czternaście, i z każdym rokiem robiła się ładniejsza, choć sama nigdy o tym nie myślała. Aż pewnego ranka lustro odpowiedziało inaczej: — Ty jesteś piękna, królowo. Ale Śnieżka jest piękniejsza od ciebie. Królowa zbladła. Potem zzieleniała. A potem zaczęła myśleć.

Wezwała myśliwego. — Zabierz dziewczynę do lasu — powiedziała. — I żeby mi więcej na oczy nie wracała. Myśliwy wziął Śnieżkę i poszli. Ale kiedy stanęli między drzewami i królewna spojrzała na niego bez żadnego strachu, po prostu ufnie, nie umiał podnieść ręki. — Uciekaj — powiedział. — Uciekaj i nie oglądaj się.

Śnieżka biegła przez cały dzień. Gałęzie chwytały ją za sukienkę, korzenie plątały się pod nogami, a każdy cień wyglądał jak coś, co czeka. Wieczorem, kiedy nie mogła już postawić kroku, zobaczyła między drzewami światło. Stał tam mały domek.

W domku wszystko było małe: siedem talerzyków na stole, siedem kubeczków, siedem łóżeczek pod ścianą. Śnieżka była tak głodna, że wzięła z każdego talerzyka po odrobinie, żeby nikomu nie zabrakło, i wypiła po łyczku z każdego kubeczka. Potem próbowała łóżeczek — jedno było za krótkie, drugie za twarde — aż siódme okazało się w sam raz. I zasnęła.

Wieczorem wrócili gospodarze: siedmiu krasnoludków, którzy przez cały dzień kopali w górze złoto i srebro. Zapalili lampki i od razu zauważyli, że ktoś tu był. — Kto siedział na moim krzesełku? — Kto jadł z mojego talerzyka? A siódmy podszedł do swojego łóżka, popatrzył i zawołał szeptem, żeby nie obudzić: — Chodźcie tu wszyscy.

Rano Śnieżka opowiedziała im wszystko. — Zostań u nas — powiedzieli krasnoludkowie. — Będziesz gotować i sprzątać, a my będziemy o ciebie dbać. Tylko jednego pilnuj: nikomu nie otwieraj. Nikomu, choćby prosił najładniej.

Tymczasem królowa stanęła przed lustrem. — Lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy w świecie? — Ty jesteś piękna, królowo. Ale za siedmioma górami, u siedmiu krasnoludków, Śnieżka jest piękniejsza od ciebie. Królowa wiedziała już, że lustro nigdy nie kłamie. Przebrała się więc za starą przekupkę i poszła przez góry.

— Wstążki, sznurówki, piękne rzeczy! — wołała pod oknem. Śnieżka wychyliła się. Sznurówki były naprawdę ładne, a stara kobieta wyglądała zupełnie niegroźnie. — Pozwól, zasznuruję ci sukienkę — powiedziała przekupka i zasznurowała tak mocno, że królewnie zabrakło tchu i upadła jak martwa. Wieczorem krasnoludkowie przecięli sznurówkę i Śnieżka odetchnęła.

Królowa spytała lustra jeszcze raz i znowu usłyszała to samo. Wróciła więc pod okno przebrana inaczej i przyniosła grzebień. Potem przyszła trzeci raz, jako wieśniaczka, i przyniosła jabłko — takie czerwone z jednej strony, że nie dało się na nie patrzeć spokojnie. — Boję się — powiedziała Śnieżka. — Nie wolno mi brać. — To przekroimy je na pół — powiedziała kobieta. — Ja zjem białą połowę, ty czerwoną.

Zatruta była tylko czerwona. Śnieżka ugryzła raz i osunęła się na próg. Tym razem krasnoludkowie nie znaleźli ani sznurówki, ani grzebienia. Szukali, rozplatali włosy, myli jej twarz w zimnej wodzie — nic nie pomagało. Siedzieli przy niej trzy dni.

Nie potrafili zakopać jej w ciemnej ziemi. Zrobili trumnę ze szkła, żeby było ją widać ze wszystkich stron, napisali na niej złotymi literami, że to królewna, i postawili na górze. Zawsze ktoś przy niej czuwał. Przylatywały też ptaki: najpierw sowa, potem kruk, a na końcu gołębica.

Leżała tak długo, a wyglądała, jakby spała. Aż pewnego dnia zajechał na górę królewicz, który zabłądził w tych stronach. Zobaczył trumnę i nie mógł od niej odejść. — Oddajcie mi ją — poprosił krasnoludków. — Będę jej strzegł jak najdroższej rzeczy na świecie. I tak długo prosił, że mu ustąpili.

Słudzy podnieśli szklaną trumnę i ponieśli ją w dół. Ale na kamieniach potknęli się, trumna szarpnęła — i kawałek zatrutego jabłka wypadł Śnieżce z gardła. Otworzyła oczy, uniosła wieko i usiadła. — Gdzie ja jestem? — zapytała. — Przy mnie — powiedział królewicz.

Na wesele zaproszono wszystkich w królestwie. Zaproszenie dostała też królowa. Stanęła przed lustrem, ubrana najpiękniej jak umiała, i zapytała po raz ostatni. — Ty jesteś piękna, królowo — odpowiedziało lustro. — Ale młoda pani młoda jest piękniejsza. Królowa nie pojechała na to wesele. Została w pustym zamku sama ze swoim lustrem — i to była cała jej kara, bo niczego innego nigdy nie miała.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Królewna Śnieżka

Więcej bajek do czytania