Żabi król

Królewna miała złotą kulę i była to najmilsza rzecz ze wszystkiego, co posiadała. Nie była duża, mieściła się dokładnie w jednej dłoni, a w słońcu rzucała na mur małe jasne plamki. Królewna podrzucała ją w górę i łapała z powrotem, i mogła tak robić godzinami, wcale się nie nudząc.

Najchętniej bawiła się w cieniu za zamkiem, gdzie stała stara studnia. Była głęboka, woda w niej była ciemna, a kiedy się w nią zajrzało, nie widziało się dna, tylko siebie.

Pewnego gorącego popołudnia, kiedy w ogrodzie było cicho i nikogo poza nią, podrzuciła kulę za wysoko. Stała już źle, kiedy kula była jeszcze w górze, i sama to zauważyła. Nie złapała jej. Kula uderzyła w cembrowinę, odbiła się raz w bok, a potem słychać było tylko plusk, i już nic więcej.

Królewna pochyliła się nad krawędzią i spojrzała w dół, ale była tam tylko jej własna twarz na ciemnej wodzie. Usiadła obok studni w trawie i płakała. Nie płakała głośno, tylko tak, jak się płacze, kiedy nikt nie patrzy i kiedy się dokładnie wie, że nic się już nie da zrobić.

— Czemu tak płaczesz? — odezwał się głos. Na cembrowinie siedziała żaba, gruba i mokra, z oczami jak dwa małe ciemne guziki. Była zbyt smutna, żeby się zdziwić, że żaba mówi.

— Moja złota kula tam wpadła — powiedziała, nie odwracając głowy. — Jest na samym dole, w ciemnej wodzie, a tam nikt nie sięgnie. Nie ma takiej tyczki i nie ma takiego sznurka.

— Ja sięgnę — powiedziała żaba. — Ale nie wyjmę jej za darmo. Nie chcę twojego złota ani pereł. Chcę, żeby mi wolno było być twoim przyjacielem: siedzieć obok ciebie, jeść z twojego talerza i spać w twoim pokoju.