Küçük Dinozorun İlk Karı

Uzak kuzeyde, yazın kısa ve kış gecesinin haftalarca sürdüğü yerde de dinozorlar yaşarmış. Sıcak vadilerdekilerden küçüklermiş ve tüyleri daha sıktı, neredeyse kürk gibi; ama bunun dışında dünyadaki bütün dinozorların yaptığını yaparlarmış: yer, uyur, en iyi yer için didişir ve yavrularına göz kulak olurlarmış.

Kap da o yavrulardan biriymiş. İlkbaharın en başında yumurtadan çıkmış ve kısacık yaz boyunca çevresinde tek bir renk görmüş: yeşil eğreltiler, dallardaki yeşil iğneler, taşkın sudaki yeşil su ve taşların üstündeki yeşil yosun. Başka türlüsünün de olduğunu kimse ona söylememiş; bu yüzden Kap dünyanın böyle olduğunu ve hep böyle kalacağını sanmış.

Sonra hava soğumuş. Alçak çalılardaki yapraklar birkaç gün içinde sararmış ve dökülmüş. Kuşlar sürü sürü, birer birer güneye uçmuş; bir hafta boyunca gök onlarla dolmuş, sonra bomboş kalmış. Kap'ın sürüsü vadiye, sıcak kaynaklara yakın yerlere inmeye başlamış; havanın gagayı acıttığı zamanlarda bile toprağın sıcak olduğu yere.

Bir sabah Kap uyuduğu çukurdan çıkmış ve adımının ortasında durmuş. Her şey beyazmış. Kayalar, çalılar, suyun yanındaki devrik ağaç, hatta kendi dünkü izi — her şeyin üstü soğuk, yumuşak ve bütünüyle sessiz bir şeyle örtülüymüş. Vadi, sanki gece biri onu bir battaniyeyle örtmüş ve kimseyi uyandırmadan gitmiş gibi görünüyormuş.

Kap bunun adını bilmiyormuş, çünkü ona henüz kimse söylememiş. Gagasıyla dokunmuş. Soğukmuş ve biraz acıtmış. Pençesiyle dokunmuş — pençesi hiç çatırdamadan, sessizce bileğine kadar batmış. Kap onu dikkatle geri çekmiş ve beyazın içinde ayağının biçiminin kaldığını görmüş; her tırnağına kadar tam, sanki biri onu alttan çizmiş gibi.