Koyun Postuna Bürünen Kurt

Kış bir türlü gitmek bilmemiş, kurt da her gün biraz daha zayıflamış. Tavşanlar her zamankinden hızlıymış, fareler donmuş toprağın derinlerindeymiş; bütün vadide kokan tek şey nehrin öbür kıyısındaki çobanın koyunlarıymış. Kurt akşamları bir kayaya oturur ve gözleri kararana kadar onlara bakarmış.

Yaklaşmak olacak gibi değilmiş. Sürünün yanında iki köpek dolaşırmış — iri, tüylü ve bütünüyle sakin. Ve bu, hepsinin içindeki en kötü habermiş; çünkü korkmayan köpek kaçmaz ve sebepsiz havlamaz. Böyle bir köpek yalnızca seninle koyunların arasına dikilir ve fikrini değiştirmeni bekler.

Bir gün kurt her zamankinden uzağa gitmiş ve ağılın çitinde bir şey görmüş. Orada kocaman bir koyun postu asılıymış — kışın battaniye yerine sedirin üstüne serilen cinsten — havalansın diye çite çıkarılmış. Rüzgâr onu kımıldatıyormuş, o da uzaktan, çok sessiz duran ve hiçbir şey düşünmeyen bir koyun gibi görünüyormuş.

Kurt postu çitten indirmiş ve sırtına atmış. Ağırmış; süt, ot ve yağmur kokuyormuş — o kadar kuvvetli ki bir an kendi kokusunu bile almamış. Sonra melemeyi denemiş. İlk seferinde melemeyle hırlama arası bir şey çıkmış; bu yüzden akşam karanlığına kadar bir çalının altında, kulağa oldukça makul gelene dek çalışmış.

Sürüye, her şeyin grileştiği ve kimsenin hiçbir şeye iki kez bakmadığı saatte girmiş. Koyunlar bir an aralanmış ve hemen ardından su gibi arkasından kapanmış. Kurt başını yere yakın, alçakta tutmuş ve ötekilerle adım adım yürümüş; ne daha hızlı ne daha yavaş.

Köpeklerden biri kalkıp yaklaşmış. Postu bir kez koklamış, sonra bir kez daha ve kurdun isteyeceğinden yarım adım daha yakında durmuş. Kurt kımıldamadan durmuş ve nefes almamış. Köpek burnundan solumuş, silkinmiş ve yerine dönmüş; çünkü yün yün kokuyormuş ve bu gerçek burunla çürütülemezmiş.