Wilk w owczej skórze

Zima nie chciała odejść, a wilk chudł z każdym dniem. Zające były szybsze niż zwykle, myszy siedziały głęboko pod zmarzniętą ziemią, a jedyne, co pachniało w całej dolinie, to owce pasterza z drugiego brzegu rzeki. Wilk siadał wieczorami na skale i patrzył na nie tak długo, aż robiło mu się ciemno w oczach.

Podejść bliżej się nie dało. Przy stadzie chodziły dwa psy — duże, kudłate i zupełnie spokojne. I to była najgorsza wiadomość ze wszystkich, bo pies, który się nie boi, nie ucieka i nie szczeka bez powodu. Taki pies po prostu staje między tobą a owcami i czeka, aż zmienisz zdanie.

Pewnego dnia wilk zapuścił się dalej niż zwykle i zobaczył coś na płocie zagrody. Wisiało tam wielkie owcze runo — takie, jakie kładzie się zimą na ławę zamiast koca — wyniesione na płot do wywietrzenia. Wiatr je poruszał, a ono z daleka wyglądało jak owca, która stoi bardzo cicho i o niczym nie myśli.

Wilk ściągnął runo z płotu i zarzucił je sobie na grzbiet. Było ciężkie i pachniało mlekiem, trawą i deszczem — tak mocno, że przez chwilę sam siebie nie czuł. Potem spróbował zabeczeć. Za pierwszym razem wyszło coś pomiędzy beczeniem a warknięciem, więc ćwiczył pod krzakiem aż do zmierzchu, dopóki nie zabrzmiało całkiem znośnie.

Wszedł w stado o tej porze, kiedy wszystko robi się szare i nikt niczego nie ogląda dwa razy. Owce rozstąpiły się na moment i zaraz zamknęły za nim, jak woda. Wilk trzymał łeb nisko, przy samej ziemi, i szedł krok w krok z innymi, ani szybciej, ani wolniej.

Jeden z psów podniósł się i podszedł. Obwąchał runo raz, potem drugi, i zatrzymał się o pół kroku bliżej, niż wilk by sobie życzył. Wilk stał bez ruchu i nie oddychał. Pies parsknął, otrząsnął się i wrócił na swoje miejsce, bo wełna pachniała wełną, a tej prawdy nie dało się podważyć nosem.