Tavşan ile Kaplumbağa

Tavşan bütün ormanın en hızlısıymış ve bunu gayet iyi bilirmiş. O kadar iyi bilirmiş ki her sabah anlatırmış: ağaçkakana, karatavuğa, derenin başındaki iki karacaya ve patikada duran herkese. Kimse yokken de eski meşeye kadar koşup dönermiş, bu bilgi eskimesin diye.

O sabah patikadan bir kaplumbağa geçiyormuş. Hızlı gitmiyormuş. Her zaman gittiği gibi gidiyormuş: bir ayak, sonra öteki, aralarında da durdu sanılabilecek bir boşluk. Kabuğunun üstünde, ta hendekten beri duran bir yaprak varmış ve onu silkelemeye zahmet etmemiş.

— Kendine bir bak, demiş tavşan ve daha iyi görmek için otların üstüne uzanmış. Sabahtan beri yürüyorsun, dere hâlâ ileride. Sen aşağı inene kadar yaz biter, böğürtlenler kararır.

— Olabilir, demiş kaplumbağa. Ama o zaman derenin başında olacağım. — Bunu söylemek için bile durmamış; bu da tavşanı cevabın kendisinden çok kızdırmış.

— O zaman benimle yarış, demiş tavşan ve yerinden fırlamış. Buradan yamaçtaki eski meşeye. Kim önce varırsa kazanır. İşareti ağaçkakan verir. — Cümlesini bitirmeden gülmeye başlamış ve cevabı beklerken de gülmeyi sürdürmüş.

— Olur, demiş kaplumbağa. Başka bir şey dememiş, dönüp bakmamış bile. Ağaçkakan alçalıp gövdeye konmuş, karatavuk çite konmuş, iki karaca da derenin başında durmuş; çünkü böyle bir şey her gün olmazmış.