Oscar ve Eski Harita

7-9 dakika okuma
14 sayfa
7+

Köstebek Oscar toprağın altında tünel kazmayı çok sever. Bir gün yaşlı bir ağacın kökünün dibinde eski bir harita bulur ve üç arkadaşıyla uzak tünellere yola çıkar. Yolda parıldayan taşlar, duvarlara oyulmuş eski resimler ve parıldayan mantarlarla dolu bir mağara görürler. Sonunda evlerini ne çok sevdiklerini anlarlar ve eve dönmenin sevincini birlikte yaşarlar.

Yemyeşil bir ormanın altında, toprağın derinlerinde köstebek Oscar yaşardı. Dünyada en çok kazmayı severdi. Tünelleri patikalar gibi kıvrıla kıvrıla uzanırdı.

Oscar patilerinin altında serin toprağı hissetmeyi çok severdi. Yuvasının her köşesini, her dönemecini bilirdi. Yukarıda orman hışırdar, kuşlar ötüşürdü. Aşağıda ise her yer sessizdi. Burada, arkadaşlarının yanında, Oscar'ın içi hep rahattı.

Bir gün Oscar yaşlı ağacın kökünün dibinde yeni bir tünel kazıyordu. Patisi tuhaf bir şeye değdi. Ne taştı ne köktü. Hışır hışır ediyordu! Oscar toprağı usulca eşeledi ve gözleri kocaman oldu. Eski bir harita!

Harita çok eskiydi, kenarları yıpranmıştı. Oscar onu ufalanmasın diye yavaşça tuttu. Çizgileri hâlâ net görünüyordu. Haritada bir sürü tünel vardı, hem de Oscar'ın tünellerinden çok, çok ötede! Oscar toprağın altındaki bütün yolları bildiğini sanıyordu. Meğer daha ne çok yol varmış! Oscar'ın içi içine sığmadı. “Bu yollar nereye gidiyor acaba?” diye fısıldadı. “Orada, uzakta ne var?”

Oscar haritayı kaptığı gibi arkadaşları Mina'ya, Rufus'a ve Stella'ya koştu. Haritayı önlerine serdi. “Bakın, bakın ne buldum!” diye bağırdı. “Eski bir harita! Hadi, bu tünellerden gidelim! Bakalım uzaklarda neler var!”

Arkadaşları ağızları açık dinledi. Gözleri pırıl pırıl oldu. “Uzak tüneller mi? Çok merak ettim!” dedi Stella. “Gidelim,” dedi Mina. Rufus burnunu kaşıdı. “Hmm… Neden olmasın?” Oscar haritayı patilerine aldı. Dört arkadaş, hiç bilmedikleri bir tünele birlikte girdi.

Tüneller döne döne mağaralara açıldı. Hiçbiri, Oscar bile, buraya daha önce gelmemişti. Taşlar ışıl ışıl parlıyordu. Duvarlara oyulmuş eski resimler vardı. Sanki çok, çok eskiden burada birileri yaşamıştı. Köstebekler her şeyi kokladı, patileriyle okşadı.

Daha da derinlere indiler. Tüneller uzadı, genişledi. Mağaralar kocamandı, dört arkadaş ise minicik. Önce her şey çok eğlenceliydi. Ama ev çok geride kalmıştı. Etraftaki her şey yabancıydı. Bu yol nereye gidiyordu ki? Köstebekler yoruldu, içleri bir tuhaf oldu.

Dört arkadaş, parıldayan mantarlarla dolu bir mağarada mola verdi. Oscar bir süre sustu. Sonra alçak sesle konuştu: “Ne çok güzel şey gördük… Ama nedense hiç sevinemiyorum. Sizin de öyle mi?”

Mina başını salladı. “Benim de öyle. Bunca güzel şeyin içinde bile sevinemiyorum.” Rufus burnunu kaşıdı, kaşıdı… “Hmm… Bu yolculukta bir şey anladım galiba. Yuvamı ne çok özlemişim!” Stella tatlı tatlı gülümsedi. “Dünya kocamanmış. Ama hiçbir yer bizim yuvalarımız kadar güzel değil.”

Oscar oturup düşündü. Aklına kendi yuvası geldi. Orası sıcacıktı. Toprağının kokusunu ezbere bilirdi. Her köşesi, her dönemeci onundu. “Ben evimi çok seviyorum,” dedi Oscar kendi kendine. Arkadaşları da yanına sokuldu.

Güzel bir uykudan sonra dört arkadaş dipdinç uyandı. Hemen eve doğru yola düştüler. Önce yabancı mağaralardan geçtiler. Sonra tüneller tanıdık gelmeye başladı. Oscar'ın yüzü güldü. Ne çok güzel şey görmüştü! Ama eve dönmek daha da güzeldi.

Ve sonunda eve vardılar! Oscar kendi yuvasında derin bir nefes aldı. Mis gibi toprak kokuyordu! Oscar gülümsedi, arkadaşları da. Yolculuk çok güzeldi. Ama en büyük sevinç eve dönmekti.

Oscar yine her gün tünellerini kazardı. Bildik köşelerinde gezinir, serin toprağı koklardı. Artık bir şeyi biliyordu: En güzeli bazen burnunun dibindedir. Yuva da insanın mutlu olduğu yerdir. Oscar da işte tam orada, yuvasındaydı.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar