Köstebek Oskar ve Yaşlı Kökün Altındaki Harita

7-9 dakika okuma
14 sayfa

Toprağın çok derinlerinde, kıvrım kıvrım tünellerden oluşan sımsıcak bir labirentte, yeni yerlere doğru kazmayı her şeyden çok seven küçük köstebek Oskar yaşar. Pençeleri, hayalini bile kuramayacağı dünyalara açılan gizli geçitleri gösteren eski, ufalanmaya yüz tutmuş bir haritayı gün yüzüne çıkardığında, Oskar ve arkadaşları hayatlarının en büyük yolculuğuna çıkarlar. Bu, cesaret ve hayranlık dolu bir masal; gerçek mutluluğun çoğu zaman hemen yanı başımızda, elimizdeki en sade ve en tanıdık şeylerde olduğunu anlatan bir hikâye.

Yemyeşil bir ormanın tam ortasında, köklerin ve hışırdayan yaprakların çok altında, kıvrım kıvrım tünellerden bir ağ uzanırdı. İşte orada Oskar adında küçük bir köstebek yaşardı ve bütün ömrünü keyifle kazarak geçirirdi. Kaz, kaz, kaz, bir tünel daha, ardından hemen bir tane daha.

Oskar, serin ve karanlık toprağı pençelerinin altında hissetmeye bayılırdı. Yeraltı dünyasının her dönemecini, her kıvrımını ve her sıcacık köşesini ezbere bilirdi. Orada, aşağıda tamamen mutluydu; arkadaşlarının yanında güvende ve sıcacıktı, yukarıdaki ormanın telaşından ve koşuşturmasından uzaktı.

Bir gün, Oskar çok yaşlı bir ağacın kökünün yanında yepyeni bir tünel kazarken, pençesi sert bir şeye çarptı. Dikkatlice, çok dikkatlice ufalanan toprağı kenara itti ve bıyıkları şaşkınlıkla titredi. Bu, çok eski bir haritaydı!

Harita o kadar eskiydi ki neredeyse toza dönüşecek gibiydi, ama yine de her çizgisi, her işareti hâlâ net görünüyordu. Oskar'ın kazdığı tünellerin çok ötesinde, koca koca dünyalara açılan gizli geçitleri gösteriyordu. Gözlerine inanamıyordu. Hep kendi yuvasının var olan her şey olduğunu sanmıştı; oysa şimdi karşısında yeni yerler açılıyordu, toprağın derinlerinde, çok derinlerinde saklı.

Oskar keşfini arkadaşlarıyla, köstebekler Mina, Rufus ve Stella'yla paylaşmak için koştu. "Bu geçitleri mutlaka keşfetmeliyiz!" diye bağırdı, gözleri ışıl ışıl. "Orada, toprağın altında, bizi yepyeni bir dünya bekliyor!"

Arkadaşları onu dinledi ve bıyıkları heyecandan titredi. Bir düşünün: yeni tüneller, toprağın altında saklı şehirler! Bunu düşünmek bile hayal güçlerini alevlendirdi ve hemen birlikte yola çıkmaya razı oldular. Böylece Oskar, haritayı pençelerinde sımsıkı tutarak Mina, Rufus ve Stella'yı bilinmezliğe doğru götürdü.

Gide gide, saklı tünellerden ve dolambaçlı mağaralardan geçtiler; bunların çoğunu Oskar bile daha önce hiç görmemişti. Yol boyunca minik yıldızlar gibi parıldayan kristallerin ve taşa kazınmış çok eski oymaların yanından geçtiler; bu oymalar, yüzyıllar önce burada yaşamış olanların hikâyelerini anlatıyordu.

Derinlere indikçe, hayal edebileceklerinden çok daha büyük ve çok daha gizemli olan bu yeraltı dünyası onları büsbütün büyülüyordu. Ama yavaş yavaş hayranlık, yerini bir tedirginliğe bıraktı; sanki adını koyamadıkları, bir türlü bulamadıkları bir şeyin peşindeydiler.

Bir akşam, ışıldayan mantarların yumuşak parıltısıyla aydınlanan bir mağarada dinlenirlerken, Oskar arkadaşlarına usulca sordu: "Siz de hissediyor musunuz? O kadar çok güzel şey gördük ki, ama nedense içim bir türlü sevinmiyor."

Mina düşünceli düşünceli başını salladı. "Ben de aynısını hissediyorum. Harika bir şey bulduk, ama bu hiç de aradığımız şey değil." Rufus burnunu kaşıdı ve, "Belki de önemli olan neyi keşfettiğimiz değil, bu yolculukta neler öğrendiğimizdir," dedi. Stella da ekledi: "Rufus haklı. Bu yolculuk bize dünyanın ne kadar büyük olduğunu gösterdi, ama aynı zamanda şunu da anlattı: kendi sıcacık, canımız gibi sevdiğimiz tünellerimizden daha güzel hiçbir şey yok."

Oskar arkadaşlarının sözlerini uzun uzun düşündü ve içinde bir şey usulca yerine oturdu. Macera gerçekten heyecan vericiydi, evet, ama ona önemli bir şeyi de anlatmıştı: yeraltı dünyasını tüm kalbiyle seviyordu, çünkü orası onun eviydi, huzur ve sıcaklık doluydu.

Ertesi sabah Oskar ve arkadaşları evlerinin yolunu tuttular. Tanıdık tünellerde ilerlerken Oskar minnetle doluydu; kendisine dünyanın ne kadar uçsuz bucaksız olabileceğini gösteren, aynı zamanda çoktan kurduğu hayatın kıymetini bilmesi gerektiğini hatırlatan bu yolculuğa minnettardı.

Sonunda eve vardıklarında, Oskar canım toprağının tatlı kokusunu içine çekti ve gülümsedi. Macera unutulmazdı. Ama ne mutluydu, kendini hep gerçekten mutlu hissettiği yere geri döndüğüne.

O günden sonra Oskar, en değerli şeylerin çoğu zaman hemen yanı başımızda, en sade ve en tanıdık şeylerde, tam burnumuzun dibinde olduğunu anladı. Böylece yeraltı dünyasında yaşamaya devam etti; kalbinin ta derininde biliyordu ki yuva, insanı en çok mutlu eden yerdir.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Köstebek Oskar ve Yaşlı Kökün Altındaki Harita

Daha çok masal