İmparatorun Yeni Elbiseleri

Bir varmış, bir yokmuş. Yeni giysileri dünyadaki her şeyden çok seven bir imparator varmış. Başka hükümdarlar için «savaşa gitti» ya da «divan topladı» denir. Bunun içinse hep aynı şey denirmiş: şu anda üstünü değiştiriyor. Sabah için bir kıyafeti, öğle için bir kıyafeti, akşam için bir kıyafeti varmış; her mevsim için de ayrı bir dolabı. Sarayda aşçıdan çok terzi varmış, her salonda bir ayna dururmuş ve imparator her birinin önünde günde en az bir kez dönermiş.

Bir gün sarayın kapısına iki gezgin gelmiş ve saray erkânıyla, herkesin beklediği bir haberi getirmiş gibi konuşmuş. — Biz dokumacıyız, demişler, ve kimsenin daha görmediği kadar güzel bir kumaş dokuyabiliriz. Üstelik olağanüstü bir kumaş: görevine uygun olmayan onu göremez. Saray erkânı ağzı açık dinlemiş, sonra da koşup bunu başkalarına anlatmış.

İmparator bunu daha öğle yemeğinden önce duymuş ve çok hoşuna gitmiş. Böyle bir kıyafet giyerim, diye düşünmüş, ve ülkemde kimin işini bildiğini, kimin yalnızca öyle göründüğünü hemen anlarım. Dokumacılara peşin ödeme yapılmasını ve saraydaki en iyi odanın verilmesini buyurmuş. Ertesi sabah odada iki tezgâh hazır duruyormuş, boş; üzerlerinde tek bir iplik bile yokmuş.

Dokumacılar en ince ipeği ve altın ipliği istemiş, her şeyi eğilerek almış, sonra da masanın altındaki çuvala saklamış. Biri baktığında mekikleri boş tezgâhların üstünde ileri geri kaydırmış ve ellerini havada, orada gerçekten bir şey varmış gibi güvenle gezdirmiş. Pencerelerde ışık görünsün diye gece geç saatlere kadar çalışmışlar.

Bir hafta sonra imparatorun sabrı taşmış. İşin nasıl gittiğini çok görmek istemiş, ama bu kumaşın neyi göstermediğini hatırlamış ve içi bir tuhaf olmuş. Kendisi gitmek istememiş, bu yüzden çocukluğundan beri tanıdığı akıllı ve dürüst bir adam olan yaşlı veziri yollamış. Vezir odaya girmiş, gözlerini kocaman açmış ve hiçbir şey görmemiş. Hiçbir şey. Gözlüğünü silmiş, yaklaşmış, iki adım geri çekilmiş.

Yoksa vezirliğe uygun değil miyim, diye düşünmüş dehşetle. Yalnız bunu kimse öğrenmemeli. — Desen hoşunuza gitti mi? diye sormuş dokumacılar. — Nefis, demiş vezir, başını sallayarak ve boş tezgâha gülümseyerek. Hemen gidip imparatora ne kadar beğendiğimi söyleyeceğim. Ondan sonra hazinedar gitmiş ve aynı şeyle dönmüş: harika, hele şu renkler.

Sonunda imparatorun kendisi gitmiş, ardında da bütün saray. Tezgâhların önünde, herkesin güzel olduğunu çoktan söylediği bir şeyin önünde durulduğu gibi durmuşlar. Odada sessizlik olmuş. İmparator yakasının altının ısındığını hissetmiş.