Nowe szaty cesarza

Był sobie cesarz, który lubił nowe ubrania bardziej niż cokolwiek na świecie. O innych władcach mówi się: pojechał na wojnę albo zwołał radę. O tym mówiło się zawsze to samo: właśnie się przebiera. Miał strój na rano, strój na południe i strój na wieczór, a dla każdej pory roku osobną szafę. W pałacu było więcej krawców niż kucharzy, lustro stało w każdej sali, i przed każdym z nich cesarz obracał się przynajmniej raz dziennie.

Pewnego dnia przed bramą pałacu stanęli dwaj wędrowcy i zagadali do dworzan tak, jakby przynieśli wiadomość, na którą wszyscy czekali. — Jesteśmy tkaczami — mówili — i umiemy utkać materię tak piękną, jakiej nikt jeszcze nie widział. A przy tym niezwykłą: nie zobaczy jej ten, kto nie nadaje się na swoim stanowisku. Dworzanie słuchali z otwartymi ustami, a potem pobiegli to powtórzyć dalej.

Cesarz usłyszał o tym jeszcze przed obiadem i bardzo mu się to spodobało. Włożę taki strój, pomyślał, i od razu zobaczę, kto w moim państwie zna się na swojej pracy, a kto tylko udaje. Kazał zapłacić tkaczom z góry i dać im najlepszą izbę w pałacu. Nazajutrz rano stały już w niej dwa krosna, puste i gotowe, a przy nich nie było jeszcze ani jednej nitki.

Tkacze prosili o najcieńszy jedwab i o złotą nitkę, brali wszystko z ukłonem, a potem chowali do worka pod stołem. Kiedy ktoś zaglądał, przesuwali czółenka nad pustymi krosnami tam i z powrotem i wodzili rękami w powietrzu tak pewnie, jakby coś tam naprawdę było. Pracowali do późna w nocy, żeby w oknach było widać światło.

Po tygodniu cesarz zaczął się niecierpliwić. Bardzo chciał zobaczyć, jak idzie robota, ale przypomniał sobie, czego ta materia nie pokazuje, i zrobiło mu się jakoś nieswojo. Sam iść nie chciał, więc posłał starego ministra, człowieka rozsądnego i uczciwego, którego znał od dziecka. Minister wszedł do izby, otworzył szeroko oczy i nie zobaczył nic. Zupełnie nic. Przetarł okulary, podszedł bliżej, cofnął się o dwa kroki.

Czyżbym nie nadawał się na ministra, pomyślał ze zgrozą. Tylko nikt nie może się o tym dowiedzieć. — I jak się panu podoba wzór? — zapytali tkacze. — Prześliczny — powiedział minister, kiwając głową i uśmiechając się do pustego krosna. — Zaraz powiem cesarzowi, jak bardzo mi się podoba. Po nim poszedł skarbnik i wrócił z tym samym: cudo, zwłaszcza te kolory.

W końcu poszedł sam cesarz, a za nim cały dwór. Stanęli przed krosnami tak, jak stoi się przed czymś, o czym już wszyscy powiedzieli, że jest piękne. W izbie zrobiło się cicho. Cesarz poczuł, jak robi mu się gorąco pod kołnierzem.