İyi Geceler Dinozorlar

Vadide hava karardığında her şey sırayla uyumaya yatar. Önce suyun üstündeki yusufçuklar susar, çünkü karanlıkta nereye uçtuklarını zaten göremezler. Sonra küçük kertenkeleler saklanır, her biri ısınmış taşların arasındaki kendi yarığına. Sonra atkuyruklarındaki rüzgâr diner. Ve en sonunda, birer birer, dinozorlar uyur — hem de her biri biraz başka türlü.

Uzun boyunlu koca dinozorlar ayakta uyur. Gece boyunca birkaç kez yatıp kalkmak için fazla ağırdırlar; bu yüzden hava karardığında tam durdukları yerde gözlerini kaparlar. Uzaktan o zaman, birinin çok uzun boyunlar taktığı sakin, koyu tepelere benzerler. Arada bir biri ayağını değiştirir ve uyumayı sürdürür.

Sırtında levhalar olan dikenli dinozorlar yan yatar ve hep birbirine yakın durur; levhalar damdaki kiremitler gibi birbirine değsin diye. Bu, upuzun ve dikenli tek bir duvara benzer. Vadide geceleyin kimse onların arasına girmez, bunu onlar da iyi bilir; işte tam bu yüzden sabaha kadar kımıldamayacak kadar rahat uyurlar.

Küçük ve hızlı dinozorlar kuru yapraklardan bir yuvada, altışar yedişer uyur. Öyle bir yumak olurlar ki birinin nerede bittiği ötekinin nerede başladığı anlaşılmaz: yalnızca kuyruklar, pençeler ve kapalı gözler. Sabahları çözülmeleri her zaman epeyce sürer ve her zaman biri birine basar.

Ördeğinki gibi yassı gagalı dinozorlar suyun tam kıyısında, nehre olabildiğince yakın uyur. Onu uykularında duymayı severler. Su düzgün uğulduyorsa vadide bir şey olmuyor demektir ve uyumaya devam edilebilir. Uğultu birazcık bile değişirse hepsi birden, hemen uyanır, başlarını kaldırır ve dinler — ve nehir ancak her zamanki uğultusuna döndüğünde geri uzanırlar.