Fındık ile En Sıcak Battaniyeler

8-10 dakika okuma
18 sayfa

Ormanın tam kalbinde, kollarını iyice açmış yaşlı bir meşenin altında, Fındık adında küçük bir fare yaşar — kocaman yürekli, minik bir usta. Bütün ormanın en yumuşacık battaniyelerini örer; tüyden, yosundan ve saf iyilikten dokunmuş bu battaniyelerin her biri sahibine sıcaklık, huzur ve en tatlı düşleri armağan eder. Ama ormanın uzak ucunda birinin bir başına üşüdüğü haberi kulağına gelince, Fındık yardım etmek için uzun ve zorlu bir yola çıkar. Bu içten masal; şefkati, küçük iyiliklerin sessiz gücünü ve tek bir sıcak yüreğin bütün dünyayı nasıl değiştirebileceğini anlatır.

Kollarını iyice açmış yaşlı bir meşenin altında — yaprakları en durgun öğle sonralarında bile fısıldayan cinsten bir meşenin altında — Fındık adında küçük bir fare yaşardı. Küçüktü, çevikti ve bir arı kadar çalışkandı. Fındık dünyada her şeyden çok, bir şeyleri kendi patileriyle yapmayı severdi.

En çok da çok özel bir yeteneğiyle gurur duyardı: altına kıvrılan herkesi rahatlık ve huzurla saran yumuşak, sıcacık battaniyeler örebiliyordu. "Azıcık sıcaklık," derdi Fındık severek, "ve bütün düşler tatlanıverir."

Sıcaklığın havayı değiştirebildiğini, hatta düşleri bile güzelleştirdiğini Fındık daha minicikken anlamıştı. Bir gün insan evinin yakınında yumuşacık bir kumaş parçası buldu ve içine sarındı — ve ilk kez gerçek rahatlığın ne demek olduğunu hissetti. İşte o gün, bütün dostlarına sıcaklık ve huzur armağan edecek battaniyeler yapmaya karar verdi.

Fındık her gün ormanda dolaşır; en yumuşak ot tellerini, tüy tutamlarını, incecik örümcek ağı ipliklerini ve minik yosun parçalarını toplardı. Bu hazinelerden, yalnızca güzel değil, aynı zamanda inanılmaz sıcak, büyülü battaniyeler dokurdu.

Bir akşam Fındık sıcacık bir bardak bitki çayı içip yeni bir desen düşünürken, sincap Elsi'nin yaşadığı ağaç kovuğundan gelen hafif bir hıçkırık duydu. "Ne oldu, Elsi?" diye endişeyle sordu. "Son zamanlarda geceler çok soğudu," diye fısıldadı sincap, "ısınacak hiçbir şeyim yok."

Fındık ne yapması gerektiğini hemen anladı. Elsi için yumuşacık ot tellerinden ve en ince örümcek ağından minik bir battaniye dokudu. Sincap battaniyenin altına girer girmez içini hoş bir sıcaklık kapladı — ve mışıl mışıl uyudu.

Ertesi sabah uyanır uyanmaz, Elsi Fındık'a bütün kalbiyle teşekkür etti. "Teşekkür ederim, Fındık! Bu şimdiye kadar sahip olduğum en sıcak battaniye!" diye sevinçle bağırdı. "Bütün gece dünyanın en güzel düşlerini gördüm!"

Elsi armağanından bahsettikten sonra, ormanın öteki sakinleri de Fındık'ın kapısını çalmaya başladı — kirpi Dudi, kurbağa Flora ve hatta yaşlı baykuş Luna. Onların hepsi de geceleri üşüyordu ve Fındık her birine seve seve yardım etti.

Her battaniyeyi sevgiyle dokur, hiçbirinin diğerine benzememesine özen gösterirdi. "İnsanın içi ne güzel ısınıyor," diye düşünürdü Fındık, minicik patileriyle özenle çalışırken, "birinin bu gece biraz daha sıcak olacağını bilmek ne güzel."

Soğuk bir akşam, Fındık tam bir battaniye daha bitirmişti ki yuvasının kapısı çalındı. Gelen, fare Fini'ydi. "Fındık, bir haberim var. Ormanın kuzey yakasında Cık adında bir tavşan yaşıyor. Bir başına ve her gece soğuktan tir tir titriyor," dedi Fini, patileriyle kendine sarılıp soğuktan titreyerek. "Ona yardım edebilir misin?"

Fındık uzun uzun düşündü. Ormanın kuzey yakası uzaktı — oraya giden yol neredeyse bütün bir gün sürerdi. Ama soğuktan titreyip uyuyamayan o yalnız tavşanı düşünmek ona hiç rahat vermiyordu. Yardım etmeye karar verdi.

Fındık, elindeki her şeyden — tüyden, yosundan ve sağlam örümcek ağı ipliklerinden — yapabileceği en sıcak battaniyeyi dokudu. Sonra da hiç vakit kaybetmeden yola koyuldu.

Yol kolay değildi — ormanda hava soğuk ve rüzgârlıydı. Fındık çalılıkların arasından ilerledi, devrilmiş dalların ve kaygan köklerin üstünden aştı. Donmuş bir derenin yanında tilki izlerine rastladı, bu yüzden yönünü değiştirip epeyce dolaşmak zorunda kaldı. Ama durmadı ve tek bir şey düşündü: Cık, onun battaniyesinin altında ne kadar rahat edecekti.

Fındık sonunda ulaştığında, küçük tavşan çekingence yuvasından başını uzattı. "K-kim o?" diye korkuyla sordu Cık; böyle soğuk bir akşamda birini görmeyi hiç beklemiyordu. "Adım Fındık, bütün ormanın en sıcak battaniyelerini dokurum. Bu da senin için."

Cık'ın gözleri ışıl ışıl parladı. Fındık onu battaniyeyle usulca örttü ve küçük tavşan, kulaklarının ucundan patilerine kadar yumuşacık bir sıcaklığın kendisini sardığını hemen hissetti. "Bu başıma gelen en güzel şey! Teşekkür ederim, Fındık!" diye sevinçle bağırdı Cık.

Usulca içini çekti, burnunu battaniyenin altına sakladı ve çok geçmeden uykuya daldı — uzun zamandan beri ilk kez soğuktan titremeden. Fındık sessizce yanına ilişip gülümsedi. Cık artık üşümüyordu, en önemlisi de buydu. Yorgunluk yavaş yavaş üstüne çöküyordu ama içine sessiz bir mutluluk yayılıyordu. Biliyordu ki böyle anlar uğruna her zorluğa katlanmaya değerdi.

Fındık yuvasına döndüğünde, onu büyük bir sürpriz bekliyordu. Evinin önünde dostları toplanmıştı — Fini, Dudi, Flora, Elsi ve daha niceleri. Hepsi minik fareye armağanlar getirmişti: en yumuşak yosun, tüy gibi hafif kuş tüyleri, mis kokulu ot telleri ve olgun, sulu yemişler. "Bu senin için, Fındık; o harika battaniyelerinden daha da çok dokuyabilesin diye!" diye gülümsedi Fini.

Fındık dostlarına baktı ve sonunda anladı: Verdiği sıcaklık ona kat kat geri dönüyordu, çünkü her battaniyede minicik bir iyilik yaşıyordu — ve iyilik, eve dönen yolu her zaman bulurdu.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Fındık ile En Sıcak Battaniyeler

Daha çok masal