Fifi'nin Dilek Kurabiyeleri

10-12 dakika okuma
29 sayfa

Büyülü bir ormanın derinliklerinde, dilekleri gerçekleştirdiği söylenen kurabiyeler pişiren küçük tilki Fifi yaşar. Peki büyü gerçekten tarifin içinde mi saklı? Bu sıcacık masal, kendine inanmayı, sabırlı olmayı ve küçük mucizeleri kendi patileriyle yaratmayı anlatıyor. Bazen en büyülü güç, asla pes etmeyenin yüreğinde saklıdır.

Büyülü bir ormanın derinliklerinde Fifi adında küçük bir tilki yaşarmış. Altın rengi bir tüyü, kurnaz bir yüzü ve becerikli patileri varmış.

Ama Fifi asıl kurabiyeleriyle ünlüymüş. Bunlar sıradan kurabiyeler değilmiş: bir ısırık alıp bir dilek tutunca — herkesin dediğine göre — o dilek mutlaka gerçek olurmuş.

Bir gün küçük bir kurt, kulakları üzgün üzgün sarkmış, kapısına gelmiş. — Büyük kurtlar gibi aya karşı ulumak istiyorum, diye içini çekmiş. — Ama ne kadar denesem de ağzımdan sadece bir cıyaklama çıkıyor.

Fifi ona tarçın kokan sıcacık bir kurabiye uzatmış. — Bir ısır, demiş, ve kendine inan.

Küçük kurt bir köşesini kemirmiş, burnunu gökyüzüne kaldırmış ve… hiçbir şey olmamış. Bir daha denemiş, yine cıyaklama. Üçüncü kez denemiş, öyle zorlanmış ki patileri titremiş, ve sonunda…

— Auuuuuu! — diye öyle gür ve öyle güzel ulumuş ki ormanın üstündeki ay biraz daha parlak ışımış.

Başka bir gün küçük bir ayı uğramış. — Bütün arkadaşlarım bal buluyor da ben bulamıyorum, diye söylenmiş. — Ne kadar arasam da tek bir kovan bile bulamıyorum.

Fifi ona bal kokan sıcacık bir kurabiye uzatmış ve tıpkı kurda dediği gibi demiş: — Bir ısır ve kendine inan. Küçük ayı kurabiyesini yemiş ve ertesi sabah yeniden ormana koyulmuş.

Uzun uzun aramış, havayı koklamış, patileriyle yaprakları eşelemiş, başını ağaçlara kaldırmış. Önce hiçbir şey bulamamış ama pes etmemiş. Sonunda, güneş çam tepelerinin ardına çoktan inmişken, ayı havada tatlı bir koku ve arıların hafif vızıltısını duymuş.

Dönüp bakmış, kovuk bir gövde görmüş, patisini içine sokmuş ve onun koyu, altın rengi bir bala battığını hissetmiş. — Buldum! — diye sevinçle böğürmüş, coşkuyla zıplamış ve gözleri mutluluktan parlayana dek patisini yalamış.

Böylece Fifi'nin kurabiyeleri, en küçük fareden en mağrur geyiğe kadar ormandaki her hayvana yardım ediyormuş.

Aynı ormanda ikiz kirpiler yaşarmış: Diken ve Düken. Kıpır kıpır, kıskanç ve pek sabırsızlarmış. Hayvanların Fifi'den mutlu gözlerle dönmesi, ona teşekkür etmesi ve onu özel bulması içlerini acıtıyormuş.

— Neden herkes Fifi'ye koşuyor da bize gelmiyor? diye homurdanmış Diken. — Çünkü biz kendimiz hiçbir şey beceremiyoruz, diye çıkışmış Düken. — Hadi tarifini çalıp büyülü kurabiyeleri kendimiz pişirelim!

Ve işte bir gün, Fifi ormana meyve toplamaya gidince kirpiler kulübesine sızmış. Un lekeleriyle dolu bir defter bulana dek bütün rafları altüst etmişler — tarif oradaymış. — Yaşasın! Artık en mutlusu biz olacağız! diye neredeyse aynı anda haykırmışlar.

Çabucak evlerine dönmüşler, sobayı yakmışlar, hamuru yoğurmuşlar, cevizleri dökmüşler, balı boşaltmışlar ve koca bir dağ kadar tarçın serpmişler.

Hamur patilerine yapışmış, un küçük bulutlar halinde havalanmış, karınları sabırsızlıktan gurulduyormuş. Sonunda fırında altın sarısı, çıtır çıtır, mis kokulu kurabiyeler parlamış.

— Hadi bakalım, dileğimi tutuyorum! demiş Diken ve açgözlülükle bir ısırık almış. — Meşeden bile sağlam, kozalaktan koskoca bir saray istiyorum! — Ben de her gün üstünden yuvarlanmak için bir dağ dolusu elma istiyorum! diye bağırmış Düken, ağzına bir çırpıda üç kurabiye tıkıştırarak.

Yemişler de yemişler, karınları tıka basa şişene kadar. — Taht istiyorum! Havuz istiyorum! Baykuş gibi uçmak istiyorum! diye bağırmışlar. Ama hiçbir şey olmamış. Sadece karınları ağrımaya başlamış, kirpiler de fazla yemekten inleyerek yerde yuvarlanmışlar.

— Bu haksızlık! diye öfkelenmiş Diken. — Her şeyi tarife göre yaptık. — Bu kurabiyeler hiç de büyülü değil! diye onaylamış Düken.

Tilkinin kulübesine doğru yola koyulmuşlar. Fifi tam o sırada taze kurabiyelerini diziyormuş.

— Senin notların bizi kandırdı! diye bağırmışlar kirpiler. — Her şeyi hazırladık, doya doya yedik ama tek bir dilek bile gerçek olmadı!

Tilki patilerindeki unu silmiş, yaklaşıp eğilmiş ve fısıldamış: — Sırrı şu: kurabiye tek başına sıradan bir şeydir. Bal kokar, cevizle çıtırdar, o kadar. Büyü ancak onu yiyen kendine, hayallerine inanmaya başlayınca ve niyeti iyi olunca ortaya çıkar. Kirpiler birbirine bakmışlar.

— Yani demek istiyorsun ki… diye başlamış Düken. — …bizim sadece obur olduğumuzu mu? diye tamamlamış Diken.

Fifi gülmüş. — Sadece o değil. Bir de sabırsızsınız. Hiç emek vermeden her şeyi bir anda istiyorsunuz. Oysa kurabiyeyi tadan dostlarım, sonra başarabileceklerine inandılar. Ve çabaladılar. İşte bu yüzden hayalleri gerçek oldu. Kirpiler dikenlerinin altında kızarmışlar. İlk kez utanmışlar ve yaptıklarını düşünmeye başlamışlar.

Ertesi gün hayallerine başka bir yoldan ulaşmayı denemişler. Diken bülbül gibi şarkı söylemeyi öğrenmek istemiş. Her gün sesini çalıştırmış ve sonunda çok güzel bir şarkıcık çıkarmış.

Düken ise bir porsuk gibi karnının üstünde yamaçtan kaymayı hayal edermiş. Var gücüyle çalışmış, düşmüş, komik komik takla atmış ama sonunda ormanın en iyi akrobatı olmuş.

Bir gün kirpiler, hırsızlıkları için özür dilemek ve akıllı öğütleri için teşekkür etmek üzere Fifi'ye gelmişler. Tilki ikizleri dikkatle dinlemiş ve tatlı bir gülümsemeyle demiş ki: — Herkes hata yapar. Önemli olan, mucizeyi bir kurabiyeden beklemeyi değil, onu kendi emeğinizle yaratmayı öğrenmeniz. Benim kurabiyem sadece küçük bir ipucuydu.

O günden sonra kirpiler, gerçek mucizenin ne bir tarifte ne de büyülü bir malzemede olduğunu biliyorlarmış.

Mucize, kendine inanan, hayali için çalışan ve başkasını kıskanmayanın yüreğindedir. İşte o zaman imkânsız görünen bile gerçek olur.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Fifi'nin Dilek Kurabiyeleri

Daha çok masal