Tomek i najcieplejsze kołderki

8-10 min czytania
18 stron

W samym sercu lasu, pod starym, rozłożystym dębem, mieszka myszka o imieniu Tomek — mały rzemieślnik o wielkim sercu. Potrafi tkać najmiększe kołderki w całym lesie, uszyte z puchu, mchu i szczerej dobroci, a każda z nich daje ciepło, spokój i najsłodsze sny. Lecz gdy dociera do niego wieść, że ktoś marznie samotnie na drugim krańcu lasu, Tomek wyrusza w długą i niełatwą wędrówkę, by pomóc. Ta wzruszająca bajka opowiada o trosce, o cichej sile drobnych dobrych uczynków i o tym, jak jedno ciepłe serce potrafi zmienić cały świat.

Pod starym, rozłożystym dębem — takim, którego liście szeleszczą nawet w najcichsze popołudnie — mieszkała myszka o imieniu Tomek. Był mały, był zwinny i pracowity jak pszczółka. Bardziej niż czegokolwiek na świecie Tomek uwielbiał robić różne rzeczy własnymi łapkami.

Najbardziej dumny był ze swojego niezwykłego talentu: potrafił tkać miękkie, ciepłe kołderki, które otulały spokojem i przytulnością każdego, kto się pod nimi zwinął. — Odrobina ciepełka — lubił powtarzać Tomek — i każdy sen staje się słodszy.

Że ciepło potrafi poprawić humor, a nawet upiększyć sny, Tomek zrozumiał, będąc jeszcze maleńką myszką. Pewnego dnia niedaleko ludzkiego domu znalazł skrawek miękkiej tkaniny i owinął się nim — i po raz pierwszy poczuł, czym jest prawdziwa przytulność. Właśnie wtedy postanowił, że będzie tkał kołderki, które podarują ciepło i spokój wszystkim jego przyjaciołom.

Każdego dnia Tomek wędrował po lesie w poszukiwaniu najmiększych źdźbeł trawy, kłaczków puchu, cieniutkich niteczek pajęczyny i kawałeczków mchu. Z tych skarbów tkał czarodziejskie kołderki, które były nie tylko piękne, ale i cudownie ciepłe.

Pewnego wieczoru, gdy Tomek popijał ciepłą herbatkę ziołową i obmyślał nowy wzór, usłyszał ciche pochlipywanie dobiegające z dziupli, w której mieszkała wiewiórka Elsi. — Co się stało, Elsi? — zapytał zatroskany. — Ostatnio noce zrobiły się bardzo zimne — szepnęła wiewiórka — a ja nie mam się czym ogrzać.

Tomek od razu wiedział, co robić. Utkał dla Elsi malutką kołderkę z puszystych źdźbeł trawy i najcieńszej pajęczyny. Gdy tylko wiewiórka się nią przykryła, poczuła przyjemne ciepełko — i zasnęła słodziutko.

Już następnego ranka, gdy się obudziła, z całego serca podziękowała Tomkowi. — Dziękuję, Tomku! To najcieplejsza kołderka, jaką kiedykolwiek miałam! — zawołała radośnie Elsi. — Śniły mi się najpiękniejsze sny na świecie!

Kiedy Elsi opowiedziała o prezencie, do Tomka zaczęli przychodzić także inni mieszkańcy lasu — jeżyk Dudi, żabka Flora, a nawet stara sowa Luna. Wszystkim im było zimno w nocy, a Tomek chętnie każdemu pomagał.

Tkał każdą kołderkę z miłością, dbając o to, by żadna nie była taka sama. „Jak dobrze robi się na duszy — myślał Tomek, pracując starannie swoimi malutkimi łapkami — gdy wiesz, że komuś zrobiło się cieplej.”

Pewnego mroźnego wieczoru, gdy Tomek właśnie skończył kolejną kołderkę, ktoś zapukał do jego norki. To była myszka Fini. — Tomku, mam nowinę. Po północnej stronie lasu mieszka zajączek Jacek. Jest zupełnie sam i bardzo marznie po nocach — powiedziała Fini, dygocząc z zimna i obejmując się łapkami. — Mógłbyś mu pomóc?

Tomek się zamyślił. Północna strona lasu była daleko — droga tam zajmowała prawie cały dzień. Ale myśl o samotnym zajączku, który dygocze z zimna i nie może zasnąć, nie dawała mu spokoju. Postanowił pomóc.

Tomek utkał najcieplejszą kołderkę, na jaką było go stać, ze wszystkiego, co miał: z puchu, mchu i mocnych niteczek pajęczyny. A potem, nie tracąc ani chwili, ruszył w drogę.

Droga nie była łatwa — w lesie było zimno i wietrznie. Tomek przedzierał się przez zarośla, wspinając się po powalonych gałęziach i śliskich korzeniach. Przy zamarzniętym strumyku natrafił na ślady lisa, więc musiał zmienić trasę i zrobić spory objazd. Ale się nie zatrzymywał i myślał tylko o jednym: jak przytulnie będzie Jackowi pod jego kołderką.

Gdy Tomek wreszcie dotarł na miejsce, zajączek nieśmiało wyjrzał z norki. — K-kto tam? — zapytał wystraszony Jacek, wcale nie spodziewając się nikogo w taki mroźny wieczór. — Nazywam się Tomek i tkam najcieplejsze kołderki w całym lesie. Ta jest dla ciebie.

Oczy Jacka zabłysły. Tomek ostrożnie okrył go kołderką, a zajączek od razu poczuł, jak ciepło delikatnie otula go od uszek aż po łapki. — To najlepsze, co mnie kiedykolwiek spotkało! Dziękuję, Tomku! — zawołał uradowany Jacek.

Westchnął cichutko, schował nosek pod kołderkę i wkrótce zasnął — po raz pierwszy od dawna nie dygocząc z zimna. Tomek usiadł cicho obok i się uśmiechnął. Jacek już nie marzł, a to było najważniejsze. Zmęczenie powoli go ogarniało, ale w duszy rozlewało mu się ciche zadowolenie. Wiedział: dla takich chwil warto pokonać każdą trudność.

Gdy Tomek wrócił do swojej norki, czekała na niego wielka niespodzianka. Przy jego domku zebrali się przyjaciele — Fini, Dudi, Flora, Elsi i wielu innych. Wszyscy przynieśli myszce podarki: najmiększy mech, leciutkie piórka, pachnące źdźbła trawy i dojrzałe jagódki. — To dla ciebie, Tomku, żebyś mógł utkać jeszcze więcej swoich cudownych kołderek! — uśmiechnęła się Fini.

Tomek spojrzał na swoich przyjaciół i wreszcie zrozumiał, że ciepło, które daje, wraca do niego stokrotnie, bo w każdej kołderce mieszkała odrobina dobroci — a dobroć zawsze odnajduje drogę do domu.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Tomek i najcieplejsze kołderki

Więcej bajek do czytania