Noel Baba'nın Geç Kaldığı Gece

Noel Baba bir listeye göre çalışırmış ve liste uzunmuş. O kadar uzunmuş ki kızaktan taşıp karda ıslanmasın diye onu ortadan sararmış. En üstte sokaklar, aşağıda şehir dışındaki evler; yanlarında da ufacık yazıyla, hangi çocuğun ne düşlediği ve bunlardan hangisinin ona gerçekten yarayacağı yazılıymış.

Beş aralığı altı aralığa bağlayan gece, her yıl olduğu gibi yola çıkmış. Kar serpiştiriyormuş, bu iyiymiş; çünkü taze kar izleri örter. Hızlı ve titizmiş: pencere, giriş, ayakkabı, sonraki. Sabaha kadar listedeki her sokağı dolaşmış ve uzun bir gece hatasız bittiğinde olunduğu kadar memnunmuş.

Evde kızağı ahıra çekmiş, ıslak paltosunu kurusun diye çiviye asmış ve listeyi, öncekilerin durduğu sandığa düzgünce kaldırmak için açmış. Kâğıt ayazdan sertleşmiş ve çatırdayarak yavaş yavaş açılmış. İşte o sırada içinden bir şey düşmüş ve sessizce toprak zemine inmiş.

Bu, bir şeker kâğıdı kadar küçük bir kâğıt parçasıymış ve bütün geceyi orada, iki sargının arasına sıkışmış halde geçirmiş. Noel Baba onu almış ve ışığa tutup çevirmiş. Üstünde bir sokak, bir kapı numarası ve bir ad varmış; özenle, biraz büyükçe harflerle yazılmış: Mira, zemin kat, avluya bakan pencere.

Noel Baba ahırdaki sıraya oturmuş ve uzun bir süre hiçbir şey söylememiş. Dışarısı aydınlanıyormuş, köyde ilk mutfak ışığı yanmış. Altı aralık çoktan başlamış; hem bazı şeyler telafi edilemez, çünkü yanlış zamanda artık aynı şey değildirler. Adı bir kez daha okumuş, gerçi çoktan ezberlemiş.

Mira o sabah, her altı aralıkta olduğu gibi ilk uyanan olmuş. Soğuk girişten yalınayak geçip askılığın yanındaki yere, ayakkabısının durduğu yere gitmiş: temizlenmiş, yeni bağcıklı; çünkü bunu bir akşam önce özellikle yapmış.