Fareli Köyün Kavalcısı

Yabancı hiçbir şey almamış. Belediye başkanına uzun uzun bakmış, dönmüş ve tek kelime etmeden gitmiş. Meclis üyeleri arkasından gülmüş. Akşam hâlâ gülüyorlarmış.

26 Haziran Pazar günü büyüklerin hepsi kilisedeymiş. Çocuklar da her pazar olduğu gibi dışarıda, sokakta oynuyormuş.

Ve kaval yine duyulmuş. Bu kez başka türlü çalıyormuş: daha parlak, daha hızlı, insanın mutlaka görmek isteyeceği bir şey gibi. Çocuklar ayağa kalkmış ve hep birlikte, o rengârenk pelerinin ardından koşmuş.

Doğu kapısından çıkmışlar ve yokuş yukarı, Koppenberg denen dağa gitmişler. Orada daha önce kimsenin görmediği bir giriş varmış — ve oradan içeri girmişler; yüz otuz çocuk, birer birer.

Sonra dağ yeniden kapanmış. Büyükler kiliseden çıktığında sokak boşmuş. Geceye kadar aramışlar, sonra günlerce daha aramışlar ve hiçbir şey bulamamışlar.

Hameln'de iki çocuk kalmış. Biri kördü ve yolu bulamamış. Biri sağırdı ve kavalı duymamış. İkisi de ötekilerin nereye gittiğini anlatamamış — biri görmemiş, öteki anlamamış.

O günden sonra Hameln'de zaman başka türlü sayılmış: yıllar, çocukların gittiği günden itibaren sayılmış. Kimse unutmasın diye bunu belediye binasına yazmışlar.

Bir de doğuda inanılan bir devamı vardır. Çok uzakta, Transilvanya'da, Hameln'dekiyle aynı dili konuşan insanlar yaşarmış ve oraya tam olarak ne zaman geldiklerini kimse bilmiyormuş. Kimileri der ki: işte onlar. Dağın öbür yanından çıkmışlar.

Geçtikleri sokağa Hameln'de bugün bile Bungelosenstraße denir — davulsuz sokak. Orada ne çalgı çalınır ne dans edilir, düğünlerde bile. Yasak olduğu için değil. Orada yedi yüz yıldır kimse yapmadığı için.