Eldiven

5-6 dakika okuma
12 sayfa

Eldiven — Ukrayna halk masalı, çocuklara sesli okumak için. Karda düşmüş bir eldivende yedi hayvan sığmış, en sonuncusu da ayı olmuş.

Dede ormanda yürüyormuş, arkasından da köpeği koşuyormuş. Hava öyle soğukmuş ki ancak aralık ayında olur: kar her adımda ayak altında gıcırdıyor, hava da ayaz kokuyormuş. Dede yürümüş ve eldivenlerinden birini düşürdüğünü fark etmemiş.

Eldiven karın üstünde duruyormuş — sıcacık, yünlü, bir parmağı yana doğru dikilmiş. Onu ilk fare bulmuş. — Kim var eldivende? diye sormuş fare, ne olur ne olmaz diye; çünkü ormanda sormak daha iyidir. Kimse cevap vermemiş. Fare de içeri girmiş.

Bir kurbağa sıçraya sıçraya gelmiş. — Kim var eldivende? — Cırlak fare. Sen kimsin? — Ben vırak kurbağa. Beni de al. — Gir. Ve ikisi olmuşlar. Eldivenin içi darmış, ama rüzgâr yokmuş.

Bir tavşan koşup gelmiş. — Kim var eldivende? — Cırlak fare ile vırak kurbağa. Sen kimsin? — Ben seğirten tavşan. Beni de alın. Ve üçü olmuşlar. Eldiven yanlara doğru biraz genişlemiş — içinde yaşanan her şeyin genişlediği gibi.

Bir tilki koşup gelmiş. — Kim var eldivende? — Cırlak fare, vırak kurbağa ve seğirten tavşan. Sen kimsin? — Ben tilki bacı. Beni de alın. Ve dördü olmuşlar. Tilkiye burada en tehlikeli olanın kendisi olduğunu kimse söylememiş. Ayazda böyle şeyler akla gelmez.

Bir kurt koşup gelmiş. — Kim var eldivende? Ona hepsini saymışlar. Bu uzun sürmüş. — Ben kurt kardeş. Beni de alın. Ve beşi olmuşlar. Artık eldiven küçük bir eve benziyormuş: içi sıcakmış, dışarıdan da nefes aldığı görünüyormuş.

Bir yaban domuzu koşup gelmiş. — Kim var eldivende? Ona beşini birden saymışlar. — Ben dişli yaban domuzu. Beni de alın. İçeride biri oflamış. Ama dışarısı ayazmış, ayaz da her türlü kanıttan iyi ikna eder. Ve altısı olmuşlar.

Ve işte o sırada çalılıktan bir ayı çıkmış. — Kim var eldivende? Saymışlar. Ayı sonuna kadar dinlemiş ve şöyle demiş: — Ben ayı dayı. Beni de alın. — Sen nereye sığacaksın?! diye bağırmış içerideki altısı bir ağızdan. — Kenarcıktan, demiş ayı.

Ayı kenarcıktan girmiş. Eldiven öyle gerilmiş ki ilmeklerin arasından ışık görünür olmuş; artık eldivene de benzemiyormuş — daha çok, hafifçe titreyen küçük bir eve. Ama içerisi sıcakmış. Yedi hayvan soluk alıyormuş ve bundan buhar çıkıyormuş.

Dede ise bu sırada eve varmış, bir eldivenini çıkarmış — ve ötekinin olmadığını görmüş. — Hay aksi, demiş dede. Ve kendi izlerinden geri dönmüş; köpek de önden koşmuş, çünkü köpekler niçin olduğunu bilmeseler bile nereye gideceklerini hep bilir.

Köpek önce varmış, nefes alan eldiveni görmüş ve ancak gördüğünü anlamayanların havladığı gibi havlamış. Eldivenin içi sessizleşmiş. Sonra bir şey kımıldamış. Sonra yedisi birden dışarı dökülmüş ve kim nereye kaçabilirse oraya atılmış — kara, çalılara, devrik gövdenin altına.

Dede yaklaşmış, eldiveni almış ve elinde çevirmiş. Gerilmiş, içi sıcak ve orman kokuyormuş. — Baksana, demiş dede kendi kendine. Sanki içinde biri yaşamış. Ve eve gitmiş. Devrik gövdenin altından ise ona yedi çift göz bakmış ve kendi evlerine dönmek için onun gitmesini beklemiş.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Metnin kaynağı: Ukrayna halk masalı, kamu malıdır. Metin Marytale için yeniden yazılmıştır — başka bir çevirinin aktarımı değildir.

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Eldiven

Daha çok masal